
მადრიდში თუ საკმარისად დიდხანს იცხოვრებ, ამინდის შესახებ ერთსა და იმავე ხალხურ გამონათქვამებს ხშირად გაიგონებ. ერთ-ერთი ძველი თქმულება ამბობს, რომ ესპანეთის დედაქალაქში სეზონები ასე ნაწილდება: „ცხრა თვე ზამთარი და სამი თვე ჯოჯოხეთი“. და თუ ქალაქი ყველაზე ცივ თვეებში თითქმის არასდროს იყინება – გარდა საუკუნის ქარბუქისა, რომელიც 2021 წელს შტორმმა ფილომენამ მოიტანა – ასევე ამბობენ, რომ მთებიდან მომავალი შეუმჩნეველი, ბოროტი ქარი ადამიანს ისე მოკლავს, სანთელსაც კი არ ჩააქრობს.
პირადად მე ამ დროს აქ ყოფნა მირჩევნია, თუმცა თუ ხალხისგან გაქცევას აპირებთ, შეიძლება იმედგაცრუებული დარჩეთ. მადრიდი მხოლოდ უფრო გადატვირთული გახდა იმ 11 წლის განმავლობაში, რაც აქ ვცხოვრობ, და შობის პერიოდში ცენტრალურ ქუჩებზე, პუერტა დელ სოლის გარშემო, ხალხი უფრო მეტია, ვიდრე ზაფხულის პიკში. ყველა მთავარ საჯარო მოედანს თავისი გიგანტური საახალწლო ნაძვის ხე აქვს, ხოლო პლასა დე ესპანასა და პლასა კოლონში ყინულის მოედნები ეწყობა, ხოლო პლასა მაიორის ქვაფენილ გულში ფერადი ხის ქოხებით სავსე საახალწლო ბაზრობა იმართება. ბევრი ადგილობრივი განწყობაზე მოდის და საყიდლებზე სასაცილო ქუდებით დადის, ხოლო ჩემი სეზონური გამორჩეული სიამოვნებაა, დავინახო წყვილები ან მთელი ოჯახები, რომლებიც ერთმანეთს გაცხარებით ეჩხუბებიან, თავზე ირემის რქებით ან გიგანტური ინდაურებით.
სასიამოვნოა საახალწლო განათებების ახლოდან ნახვა, განსაკუთრებით იქ, სადაც ისინი თემატურადაა გაფორმებული მოწვეული დიზაინერების მიერ – მაგალითად, Four Seasons-ის სასტუმროსა და ესპანური ტყავის ბრენდის Loewe-ს ფლაგმანურ მაღაზიაზე. თუმცა ხშირად უკეთესია, ცოტა მოშორებით დააკვირდე, და El Cielo de Montera ჩემი საყვარელი სახურავის ტერასაა ქალაქში. ქვემოთ გრან ვიაა, ზემოთ კი Telefónica-ს შენობის მოცისფრო, არტ-დეკო სტილის საათი ანათებს – ამ ხედიდან ზამთრის მადრიდი ცოტათი 1930-იანი წლების მანჰეტენს ჰგავს.

ქალაქის საზოგადოებრივი ცხოვრება გარეთ გრძელდება, და დიდი სიამოვნებაა ცივ ჰაერში, პლედებში გახვეულმა და გამათბობლებთან, ვახშმობა, თუმცა ასევე მიყვარს ძველ ტავერნაში სიღრმეში შეყუჟული ატმოსფერო. ცხელი ღვინო ესპანეთში პოპულარული არ არის, მაგრამ Vinícola Mentridana-ში, ატმოსფერულ ბოდეგაში, კარგს ამზადებენ, ხოლო თუ შერიზე ზამთრის სასმელად ფიქრობთ, La Venencia-ში – რომელიც თავისი უბრალოებითაა ცნობილი – 1922 წლიდან მხოლოდ შერი ისხმება. აქ ხუთი სახეობის შერია, პირდაპირ კასრებიდან ჩამოსხმული.
ნამდვილად გამათბობელი კერძისთვის, კოსიდო მადრილენიო ამ რეგიონის საფირმო ჩიხვის, მაკარონის, კომბოსტოსა და ღორის ხორცის სტიუა, რომელიც სამ უხვ ულუფად, ანუ ვუელკოდ, მიირთმევა Malacatín-ში – იმდენად უხვად, რომ მეოთხე თაობის მფლობელი ხოსე როდრიგესი ამბობს, საუკუნეზე მეტია, რაც მისი ოჯახი ამ ადგილს მართავს და მხოლოდ სამმა სტუმარმა შეძლო მთელი ულუფის ბოლომდე მირთმევა.
უმეტეს ზამთრებში, თოვლი მხოლოდ ნახატებში ჩანს, მაგალითად, გოიას „La Nevada“-ში პრადოს მუზეუმში, რომელიც ყველაზე სასიამოვნოა ნოემბრის შუა ან იანვრის შუა დღეებში, როცა ქალაქი ოდნავ იცლება. თუმცა რამდენიმე ფიფქი ალბათ მაინც დაეცემა სიერა დე გუადარამაზე, სადაც მეფე ფელიპე II-მ ელ ესკორიალი ააშენა დაახლოებით 1580 წელს. ამ სასახლესა და მონასტერზე მაღლა ტყის ბილიკები მთის ხედებამდე მიდის. იქიდან, დაახლოებით 50 კილომეტრის მანძილზე, შორეული მადრიდი ზამთრის მირაჟად იქცევა – მკვეთრი და მბრწყინავი ბროლისფერი ცის ქვეშ, მომავლის ხედვა, რომელიც შორეული წარსულიდან ჩანს.
სად დარჩეთ
7 Islas (ორმაგი ნომრები 113 ევროდან) ქალაქის ცენტრში – ნათელი, ჰაეროვანი ოთახებითა და დიზაინერული ლობით, სადაც არტ-გალერეა და ხელნაკეთი კოქტეილების ბარია.

















