1989 წლის 24 მარტი ეკოლოგიური ისტორიის ერთ-ერთ ყველაზე მძიმე დღედ ითვლება. ამ დღეს ალასკის სანაპიროსთან ნავთობმზიდი Exxon Valdez ავარიაში მოყვა და ოკეანეში უზარმაზარი რაოდენობის ნავთობი ჩაიღვარა. რამდენიმე საათში ზღვის ზედაპირი შავი ლაქით დაიფარა და დაბინძურებამ სწრაფად მოიცვა ასობით კილომეტრი სანაპირო ზოლი.

პირველი დარტყმა ბუნებამ მიიღო. ნავთობმა დაფარა წყალი, სანაპირო და ცოცხალი გარემო. ათასობით ზღვის ფრინველი დაიღუპა, დაზარალდა თევზების და ზღვის ძუძუმწოვრების დიდი ნაწილი. ცხოველები კარგავდნენ ბუმბულისა და ბეწვის დამცავ ფუნქციას, რის გამოც სიცივესა და მოწამვლას ვერ უძლებდნენ. ეკოსისტემა, რომელიც წლების განმავლობაში ბუნებრივად ვითარდებოდა, ერთ დღეში სერიოზულად დაზიანდა.

მიუხედავად იმისა, რომ გაწმენდითი სამუშაოები მალევე დაიწყო, შედეგის აღმოფხვრა რთული აღმოჩნდა. ნავთობი დიდხანს რჩებოდა ქვიშასა და წყალში, რაც გარემოზე ხანგრძლივ ზემოქმედებას იწვევდა. სპეციალისტები წლების განმავლობაში ცდილობდნენ დაზიანებული ტერიტორიების აღდგენას, თუმცა ბუნებას სრული რეაბილიტაციისთვის გაცილებით მეტი დრო დასჭირდა.

ეს კატასტროფა მხოლოდ ერთ კონკრეტულ ავარიად არ დარჩენილა. Exxon Valdez-ის შემთხვევამ შეცვალა დამოკიდებულება ეკოლოგიური უსაფრთხოების მიმართ და გაამკაცრა რეგულაციები ნავთობის ტრანსპორტირების სფეროში. მან კიდევ ერთხელ დაგვანახა, რომ ტექნოლოგიური პროგრესი დიდ პასუხისმგებლობასაც მოითხოვს და ბუნების დაცვა ადამიანის ყოველდღიური არჩევანის ნაწილი უნდა გახდეს.

დღეს Exxon Valdez-ის ისტორია არა მხოლოდ წარსულის ტრაგედიაა, არამედ მნიშვნელოვანი გაკვეთილი, რომელიც გვახსენებს, რამდენად მყიფეა გარემო და რამდენად დიდი ზიანი შეიძლება ერთმა შეცდომამ გამოიწვიოს.