27 იანვარს ქართული მართლმადიდებელი ეკლესია აღნიშნავს მოციქულთა სწორისა და ქართველთა განმანათლებლის, წმინდა ნინოს ხსენების დღეს. ეს დღე კიდევ ერთხელ გვახსენებს თუ როგორ შეცვალა მთელი ქვეყნის სულიერი გზა სიმდაბლემ, რწმენამ და თავგანწირვამ.

წმინდა ნინოს დღეს ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია წელიწადში ორჯერ აღნიშნავს. 1 ივნისს  წმინდა ნინოს საქართველოში შემოსვლის დღეს და 27 იანვარს მისი გარდაცვალების დღეს. ქართველი ერი მას საკუთარ განმანათლებლად და საქართველოს ციურ მფარველად მიიჩნევს.

ნინო მაღალი წრის ოჯახში გაიზარდა, თუმცა სამეფო ცხოვრებაზე უარი თქვა და ქრისტიანულ მსახურებას მიუძღვნა თავი. საქართველოში ჩამოსვლისას მცხეთაში ვაზის ნასხლევისგან გაკეთებული ჯვარი აღუმართავს.თავისი ქადაგებითა და სამკურნალო ხელოვნებით ნინომ ხალხის სიყვარული მოიპოვა, მიუხედავად იმისა, რომ უცხოელი იყო და ხშირად „ტყვეს“ უწოდებდნენ.

მისი ღვაწლით ქრისტიანობა მიიღეს ქართლის დედოფალმა ნანამ და მეფე მირიანმა, რის შემდეგაც დაიწყო მთელი ქვეყნის გაქრისტიანება. წმინდა ნინოს მისიონერული გზა მხოლოდ მცხეთით არ შემოიფარგლა. მან ქართლის სხვადასხვა კუთხე მოიარა, მთიანეთშიც ავიდა და მრავალი ადამიანი მოაქცია ქრისტიანობაზე.

წმინდა ნინო ბოდბეში აღესრულა, სადაც დღეს მისი საფლავია და მის სახელზე აღმართული ტაძარი დგას. ვაზის ჯვარი კი, რომელიც წმინდანმა საკუთარი თმებით შეკრა, თბილისში, ღვთისმშობლის მიძინების საკათედრო ტაძარში ინახება.

ყოველ ზაფხულს ახალგაზრდების დიდი ჯგუფი საქართველოს განმანათლებლის, მოციქულთა სწორის კვალდაკვალ გზას მიჰყვება. მათი მარშრუტი სრულად იმეორებს იმ გზას, რომელიც წმინდანმა საქართველოსკენ გამოიარა.

დღეს, წმინდა ნინოს ხსენების დღეს, საქართველოს ყველა ტაძარში საზეიმო წირვა აღესრულება. ნინოობა რწმენის, სიმდაბლისა და სიყვარულის დღესასწაულია. დღე, რომელიც გვახსენებს, როგორ შეიძლება ერთი ადამიანის გზამ მთელი ერის ისტორია შეცვალოს.