პატარა ქალაქი სამხრეთ აფრიკაში, სახელად ორინა, რომელიც 9 კვადრატული კილომეტრის ფართობისაა და 3500 ადამიანს იტევს, მსოფლიოს ყველაზე მეტად შესწავლილი ადგილია. მიუხედავად იმისა, რომ იქ არაფერი მნიშვნელოვანი ხდება, ინგლისურენოვანი მედიასაშუალებები მას ხშირად სტუმრობენ.

ორინას დაარსება 1991 წელს მოხდა, მას შემდეგ, რაც ნელსონ მანდელა ციხიდან გაათავისუფლეს. მისი დამფუძნებლები შიშობდნენ, რომ თეთრკანიანი უმცირესობის მმართველობა დასასრულს უახლოვდებოდა, ამიტომ უდაბნოში გადასახლდნენ და ყოფილი მაღაროების ქალაქი იყიდეს. მათ ორინა კერძო საკუთრებად გამოაცხადეს და ექსპერიმენტის ჩატარება სურდათ: შეძლებდნენ თუ არა ევროპელები სამხრეთ აფრიკაში ცხოვრებას შავკანიანი მუშახელის დახმარების გარეშე.

ორინას დამფუძნებლები ასევე ფიქრობდნენ, რომ შავკანიანი მოსახლეობა თეთრკანიანებს დაუპირისპირდებოდა. ისინი ფიქრობდნენ, რომ ორინას მოსახლეობა 10,000-მდე გაიზრდებოდა და მათი იდეები მთელ რეგიონს მოედებოდა.

მიუხედავად იმისა, რომ ორინა სამხრეთ აფრიკისთვის უმნიშვნელო ადგილია, ის მაინც იზიდავს უცხოელ ჟურნალისტებს. თავდაპირველად, ისინი ორინას წარმატებულ ექსპერიმენტად მიიჩნევდნენ. თუმცა, ბოლო წლებში, კონსერვატიული ბლოგერები, რადიოწამყვანები და ტელეარხები ორინას სამხრეთ აფრიკის მაგალითზე ასახელებენ, სადაც თეთრკანიანები შავკანიანი მოსახლეობისგან ჩაგვრის მსხვერპლნი არიან.

თუმცა, რეალობა განსხვავებულია. თეთრკანიანი სამხრეთ აფრიკელები არ არიან შავკანიანი მოსახლეობისგან დევნის მსხვერპლნი. მათი საშუალო შემოსავალი შავკანიანთა საშუალო შემოსავალზე ოთხნახევარჯერ მეტია. თეთრკანიანი სამხრეთ აფრიკელები ნაკლებად ხდებიან დანაშაულის მსხვერპლნი, ვიდრე შავკანიანი მოქალაქეები. გარდა ამისა, ბევრი თეთრკანიანი სამხრეთ აფრიკელი ამბობს, რომ აპართეიდის დასრულების შემდეგ მათი ცხოვრება გაუმჯობესდა.

თეთრკანიანი სამხრეთ აფრიკელების ცხოვრება აპართეიდის დროსაც არ იყო მარტივი. მთავრობა მათ ცხოვრებას მკაცრად აკონტროლებდა. სკოლებში მათ ფსიქოლოგიურად ამზადებდნენ შავკანიანი მოსახლეობისგან მოსალოდნელი საფრთხისთვის. მთავრობა ასევე დევნიდა თეთრკანიან დისიდენტებს, მათ შორის ჟურნალისტებსა და მწერლებს.

მიუხედავად იმისა, რომ თეთრკანიანი სამხრეთ აფრიკელების ცხოვრება გაუმჯობესდა აპართეიდის დასრულების შემდეგ, ბევრი მათგანი მაინც განიცდის ფსიქოლოგიურ ტრავმას. ისინი ხშირად ამბობენ, რომ აპართეიდის დროს მათ ჰქონდათ შიში და გაურკვევლობა მომავლის მიმართ.

ორინას დამფუძნებლების მცდელობა, შეექმნათ თეთრკანიანი უმცირესობისთვის უსაფრთხო თავშესაფარი, წარუმატებელი აღმოჩნდა. თეთრკანიანი სამხრეთ აფრიკელების უმრავლესობამ უარი თქვა ორინას დატოვებაზე და სამხრეთ აფრიკაში დარჩენა არჩია.