ირანის ყოფილი უზენაესი ლიდერის ალი ხამენეის დაკრძალვა, მრავალმხრივი და მრავალეროვნული მოვლენა, მნიშვნელოვანი მომენტი იყო ირანის ხელმძღვანელობისთვის. როდესაც დაკრძალვა გადაიტანეს ჯამკარანის მეჩეთიდან ყუმში ნაჯაფამდე ერაყში, ირანის ლიდერები განიხილავდნენ მანდატს, რომელიც მათ მიეცათ თეირანის ქუჩებში გასული სამი დღის განმავლობაში გამოსული მილიონობით ადამიანის მიერ. ზოგი მას განიხილავდა, როგორც რეფერენდუმს ქუჩებიდან, რომელიც მხარს უჭერდა სასულიერო დაწესებულებას, ზოგი კი მას ხედავდა, როგორც უფრო ფართო ეროვნულ სიამაყეს, რომელიც პირობითი იყო ცვლილებების მოთხოვნით და ომის დასრულებით.
დაკრძალვა სახელმწიფო მობილიზაციის მთავარი ეპიზოდი იყო, ირანმა წარმატებით მოაწყო მხარდაჭერის მასობრივი ჩვენებები არეულობის ან იძულებითი მანიპულაციის ნიშნების გარეშე. მთავრობა თვლის, რომ მათ მოახერხეს ერთიანი ფრონტის წარმოჩენა, დასავლურმა მედიამ და სოციალური მედიის გავლენიანებმა ვერ უგულებელყვეს მხარდაჭერის ჩვენებები.
დაკრძალვა ყუმში ხამენეის ცხედარი ვერტმფრენით გადაიტანეს, ჯამკარანის მეჩეთს დილის ლოცვების დაწყებამდე შვიდი საათით ადრე ტევადობა ჰქონდა. ლოცვა ჩახლეჩილი ხმით წაიკითხა აიათოლა ჯავადი ამოლიმ, ირანელმა კონსერვატორმა ფილოსოფოსმა. დაკრძალვის თეირანის ეტაპის შეფასებები მერყეობს 350,000-დან 35 მილიონამდე, რაც ადასტურებს კაცობრიობის მიდრეკილებას დაინახოს ის, რისი დანახვაც სურს. Financial Times-მა განაცხადა, რომ დაკრძალვას შესაძლოა 12 მილიონამდე ადამიანი დაესწრო, მაგრამ მინიმუმ, თეირანში მხარდაჭერა შედარებული იყო ირანის პირველი უზენაესი ლიდერის, რუჰოლა ხომეინის დაკრძალვასთან 1989 წელს.
მიუხედავად მრავალი მცდარი ნაბიჯისა, ეკონომიკური გაჭირვებისა და პოლიტიკური რეპრესიებისა ხამენეის 36-წლიანი მმართველობის დროს, რეჟიმის მხარდაჭერის ბაზა კვლავ ძლიერია. მსვლელობაში ბევრი იყო მაღალკვალიფიციური და სურდა ეჩვენებინა, რომ ეწინააღმდეგებოდნენ თავიანთი ლიდერის ექსტრასამართლებრივ მკვლელობას, მიუხედავად მათი რეჟიმის უფრო ფართო შეხედულებებისა.
დაკრძალვა შეიძლება გაგებული იყოს, როგორც სახელმწიფო მობილიზაციის მთავარი ეპიზოდი, სადაც ირანის მთავრობამ ააშენა მკვრივი ინფრასტრუქტურა მეჩეთების, ბასიჯის, სკოლების, უნივერსიტეტების, სამუშაო ადგილების, სახელმწიფო მედიის, ვეტერანთა ორგანიზაციებისა და ომის ხსოვნის ქსელების მეშვეობით. ეს ინსტიტუტები ეხმარებიან მთავრობას მოაწყონ საზოგადოებრივი მონაწილეობა და წარმოაჩინონ პოპულარული მხარდაჭერის სურათები კრიტიკულ მომენტებში.
დაკრძალვის სურათები არ ასახავდა გატეხილ ხალხს, არამედ ცივილიზაციას, რომელიც სრულად გამოხატავდა თავს, მთელი თავისი მწუხარებით, სიამაყითა და ერთიანობით. ეს არის მილიონობით ადამიანი, რომლებმაც თავისუფლად და დაუმორჩილებლად აირჩიეს ქუჩებში გასვლა, რათა გლოვობდნენ თავიანთ ლიდერს საკუთარი პირობებით.
დაკრძალვა მნიშვნელოვანი მომენტი იყო ირანის ხელმძღვანელობისთვის, ზოგი მხარს უჭერდა დასავლეთთან დაპირისპირების სტრატეგიას. თუმცა, სხვებმა გამოთქვეს შეშფოთება სახელმწიფო ტელევიზიის მიერ შურისძიების ძიებისა და მოლაპარაკებისა და მშვიდობის უარყოფის მცდელობების გამო.
ბრძოლა ირანის სულისთვის, მიწისქვეშა და ქუჩებში, ახალ ფაზაში შედის. დაკრძალვა იყო ერთიანობისა და სიძლიერის ეროვნული ჩვენება, ირანის ლიდერები განიხილავდნენ მანდატს, რომელიც მათ მიეცათ მილიონობით ადამიანის მიერ, რომლებიც ქუჩებში გამოვიდნენ. მთავრობას აქვს თავისი განხეთქილებები და ამდენი რამ არის მოლაპარაკებისთვის, შესაძლებელია, რომ დაპირისპირების მომხრეებმა უპირატესობა მოიპოვონ.
