ისრაელმა წამოიწყო თავისი ყველაზე მნიშვნელოვანი თავდასხმა ლიბანზე ჰეზბოლასთან კონფლიქტის დაწყების შემდეგ, რის შედეგადაც დაიღუპა სულ მცირე 89 ადამიანი. ამ თავდასხმამ აიძულა ირანის ოფიციალური პირები გაეფრთხილებინათ აშშ-სთან ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების შესაძლო შეწყვეტის შესახებ. თავდასხმამ, რომელსაც ისრაელის თავდაცვის მინისტრმა "გასაოცარი დარტყმა" უწოდა, მიზნად ისახავდა ჰეზბოლას, პროირანულ ჯგუფს და გამოიწვია რამდენიმე შენობის განადგურება ბეირუთის ცენტრში. ლიბანის დედაქალაქი ნანგრევებში იყო, აფეთქებების შედეგად დამსხვრეული მანქანებით და შენობების ნამსხვრევებით, რომელთა ჩაქრობასაც პირველი მოპასუხეები ცდილობდნენ. ისრაელმა დაბომბა 100-ზე მეტი ჰეზბოლას სამხედრო ადგილი მთელ ქვეყანაში.
თავდაპირველი ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმება, რომელსაც პაკისტანი შუამავლობდა, სავარაუდოდ, მოიცავდა ლიბანს. თუმცა, ისრაელის პრემიერ-მინისტრის ოფისმა მოგვიანებით დააზუსტა, რომ ცეცხლის შეწყვეტა არ ვრცელდებოდა ლიბანზე. პრეზიდენტმა ტრამპმა, თავდაპირველი დუმილის შემდეგ, აღწერა სიტუაცია ლიბანში, როგორც "ცალკეული შეტაკება" და არა გარიგება. ლიბანის ჯანდაცვის მინისტრმა განაცხადა 89 დაღუპვისა და 722 დაშავებულის შესახებ, საავადმყოფოები სასწრაფოდ ითხოვდნენ სისხლის დონაციას და ჯანდაცვის სამინისტრომ მოუწოდა ხალხს, რომ ქუჩები სასწრაფო დახმარების მანქანებისთვის გაეთავისუფლებინათ.
თავდასხმამ საერთაშორისო შეშფოთება გამოიწვია, ირანმა დაემუქრა ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმების შეწყვეტით, თუ ისრაელი გააგრძელებს ზარის დარღვევას ლიბანში. კრიზისს განიხილავდნენ ირანის საგარეო საქმეთა მინისტრი და მისი პაკისტანელი კოლეგა. ისრაელის თავდაცვის მინისტრმა, ისრაელ კატზმა განაცხადა, რომ ორი თეატრი - ირანი და ლიბანი - განცალკევებული იყო და მიზანი იყო "რეალობის შეცვლა ლიბანში და საფრთხეების მოშორება ჩრდილოეთის მაცხოვრებლებისთვის". მან ასევე პირდაპირ დაემუქრა ჰეზბოლას ლიდერს, ნაიმ ქასემს.
ტრამპმა, ისრაელის დაბომბვის შესახებ ინფორმირებულმა, განაცხადა, რომ ლიბანი "გარიგებაში არ იყო ჩართული" ჰეზბოლას გამო. მან აღწერა სიტუაცია ლიბანში, როგორც "ცალკეული შეტაკება" და არ უთქვამს მკაფიოდ, მისაღები იყო თუ არა მისთვის ისრაელის თავდასხმები. ისრაელის მიერ ლიბანის დაბომბვის ტალღის დაწყებამდე, ჰეზბოლას არ გამოუცხადებია რაიმე თავდასხმა ისრაელზე ცეცხლის შეწყვეტის გამოცხადების შემდეგ, რაც პირველი იყო მას შემდეგ, რაც ომი დაიწყო მასსა და ისრაელს შორის 2 მარტს.
თავდასხმამ ლიბანი კრიზისში ჩააგდო, 1,1 მილიონზე მეტი ადამიანი იძულებით გადაადგილებული იყო, ბევრი ქუჩაში ცხოვრობდა. ისრაელის საჰაერო დარტყმების შედეგად 1530-ზე მეტი ადამიანი დაიღუპა და 4812 დაშავდა, ლიბანის ჯანდაცვის სამინისტროს ცნობით. ლიბანში ომის თითქმის ხუთმა კვირამ ქვეყანა გატეხა.
თავდასხმამ ასევე მნიშვნელოვანი პოლიტიკური შედეგები მოუტანა ისრაელს. პრემიერ-მინისტრ ნეთანიაჰუს კრიტიკა მოჰყვა სიტუაციის მართვის გამო, ისრაელის მთავარი ოპოზიციური ლიდერის, იარ ლაპიდის თქმით, ისრაელის ისტორიაში ასეთი პოლიტიკური კატასტროფა არ ყოფილა. ლაპიდმა ნეთანიაჰუ დაადანაშაულა პოლიტიკურ და სტრატეგიულ წარუმატებლობაში, არცერთი მიზნის მიღწევაში, რომელიც მან დაისახა. მემარცხენე დემოკრატთა პარტიის ხელმძღვანელმა, იარ გოლანმა, ასევე ნეთანიაჰუს ცეცხლის შეწყვეტა "სტრატეგიულ წარუმატებლობად" უწოდა.
თავდასხმამ დააზიანა ისრაელის გლობალური რეპუტაცია, რომელიც უკვე შელახულია ღაზაში მისი ქმედებებით. ტრამპის პრეტენზიების მიუხედავად, ისლამური რევოლუციური გვარდიის კორპუსის ძალა გაძლიერდა, ხოლო თეირანმა მიაღწია თავის მთავარ მიზანს, უბრალოდ გადარჩენილიყო ორი მსოფლიოს უდიდესი სამხედრო ძალის ერთთვიანი შტურმისგან. თავდასხმებმა დატოვა დაჭრილი, მაგრამ მაინც ხელუხლებელი რეჟიმი, მნიშვნელოვანი სამხედრო აქტივებით, რომელიც სავარაუდოდ შეეცდება სწრაფ შეიარაღებას, როდესაც ის ეძებს შესაძლებლობას შურისძიებისთვის.
თავდასხმამ ასევე მნიშვნელოვანი დიპლომატიური შედეგები მოუტანა ისრაელს. ამერიკაში, 1960-იანი წლების პოლიტიკური კონსენსუსი შესამჩნევად იშლება. ისრაელმა უბიძგა ტრამპს ირანთან ომისკენ, რასაც ორივე პროგრესული და ულტრამემარჯვენეები აკრიტიკებდნენ, ხოლო ისრაელზე უფრო ფართო მხარდაჭერა ისტორიულ მინიმუმზეა, ებრაელ ამომრჩევლებშიც კი.
დასასრულს, ისრაელის თავდასხმამ ლიბანზე მნიშვნელოვანი სამხედრო, პოლიტიკური და დიპლომატიური შედეგები გამოიწვია. მან ლიბანი კრიზისში ჩააგდო და ისრაელის გლობალური რეპუტაცია დააზიანა. თავდასხმამ ასევე მნიშვნელოვანი პოლიტიკური შედეგები მოუტანა ისრაელს, რადგან პრემიერ-მინისტრი ნეთანიაჰუ კრიტიკის წინაშე დგას სიტუაციის მართვის გამო. თავდასხმამ ასევე მნიშვნელოვანი დიპლომატიური შედეგები მოუტანა ისრაელს, რადგან ისრაელზე უფრო ფართო მხარდაჭერა ისტორიულ მინიმუმზეა.
