
სი ძინპინი დაიჯერებს, რომ შეძლო ის, რაც ვერ მოახერხა ვერცერთმა სხვა მსოფლიო ლიდერმა — ისტორიული სამიტის გამართვა ვლადიმირ პუტინთან და დონალდ ტრამპთან შენჟენში.
წლების განმავლობაში ვაშინგტონი და მისი დასავლელი მოკავშირეები განსაზღვრავდნენ მსოფლიო წესრიგს.
თუმცა, სწორედ ჩინეთმა შეძლო ამ გამორჩეული დიპლომატიური სპექტაკლის ორგანიზება, სადაც მსოფლიოს სამი ყველაზე გავლენიანი ფიგურა ერთ მაგიდასთან დასხდნენ.
და ამ ყველაფერს ფონად გასდევს შენჟენის ფუტურისტული პანორამა — ქუჩებში უპილოტო ავტომობილები მოძრაობენ, ზემოდან დრონები დაფრინავენ, ხოლო რობოტები — პირდაპირი მნიშვნელობით — ცეკვავენ ქუჩებში.
ოფიციალურად, ეს აზია-წყნარი ოკეანის ლიდერების ეკონომიკური სამიტია. მაგრამ სი ძინპინისთვის ეს ასევე დემონსტრაციაა იმისა, თუ როგორ აკონტროლებს ჩინეთი გლობალურ ეკონომიკასა და მსოფლიო პოლიტიკას.
მისი ქვეყანა აღარ არის მხოლოდ რეაგირებადი დასავლეთის — ვაშინგტონის, ლონდონის ან ბრიუსელის — გადაწყვეტილებებზე; პირიქით, პეკინი ახლა იმ საუბრების ცენტრშია, რომლებიც გარდაქმნის საერთაშორისო წესრიგს.
თუმცა, ეს შეხვედრა სი ძინპინისთვისაც სავსეა საფრთხეებით, რადგან არსებობს მრავალი საკითხი, რომელთა განხილვაც მას პუტინთან და ტრამპთან აშკარად არ სურს.
პირველ რიგში, ჩინეთს არ სურს, რომ უკრაინაში ომი, რომელიც უკვე მეოთხე წელს გრძელდება, დღის წესრიგში მოხვდეს.
ეს სი ძინპინისთვის რთული ბალანსია, რადგან აცნობიერებს, რომ პუტინთან მჭიდრო ურთიერთობა შეიძლება დააზიანოს ჩინეთის კავშირები ევროპასთან. ევროკავშირი კი ჩინეთისთვის უმნიშვნელოვანესი ბაზარია, განსაკუთრებით ახლა, როცა ქვეყნის ეკონომიკა ექსპორტზე ძლიერად არის დამოკიდებული.
თუმცა, სი ძინპინს ასევე არ სურს, რომ ომი ისე დასრულდეს, რომ რუსეთი — როგორც მთავარი მოკავშირე და მეზობელი — დესტაბილიზდეს.
პეკინი კვლავ ცდილობს შეინარჩუნოს ნეიტრალიტეტი ამ ომში და არაერთხელ მოუწოდებს მოლაპარაკებებისა და პოლიტიკური გადაწყვეტისკენ, თუმცა თავს არიდებს რუსეთის სრულმასშტაბიანი შეჭრის დაგმობას.

აშშ, განსაკუთრებით წინა ბაიდენის ადმინისტრაციის დროს, და ევროპა ადანაშაულებენ ჩინეთს იმაში, რომ რუსეთს აწვდის კომპონენტებს, რომელთა გამოყენებაც შეუძლია უკრაინაში ომში, ასევე მხარს უჭერს რუსეთის ეკონომიკას ნავთობისა და გაზის შესყიდვით.
სი ძინპინს სურს პუტინი ახლოს ჰყავდეს, მაგრამ არა ზედმეტად ახლოს, რადგან არ უნდა, რომ რუსეთის პრობლემები ჩინეთის პრობლემებად იქცეს.
დონალდ ტრამპმა უკვე მკაფიოდ განაცხადა, რომ სურს სამმა ლიდერმა განიხილონ ბირთვული იარაღის გლობალური მარაგის შეზღუდვა.
აშშ-სა და რუსეთს მსოფლიოში ყველაზე დიდი ბირთვული არსენალი აქვთ. თუმცა, ჩინეთი სწრაფად ზრდის საკუთარ არსენალს, რაც ვაშინგტონში შეშფოთებას იწვევს.
აშშ-რუსეთის ბოლო მნიშვნელოვანი ხელშეკრულება ბირთვული იარაღის კონტროლზე, სახელწოდებით New START, ამოიწურა მიმდინარე წლის თებერვალში, რამაც შეიარაღების რბოლის შიში გააჩინა. ეს შეთანხმება ზღუდავდა ბირთვული იარაღის რაოდენობას აშშ-სა და რუსეთის არსენალში.
ტრამპს სურს, რომ ჩინეთიც ჩაერთოს ახალ შეთანხმებაში, მაგრამ პეკინი წინააღმდეგობას უწევს.
სი ძინპინის არგუმენტი იქნება, რომ მისი არსენალი მნიშვნელოვნად მცირეა ვაშინგტონისა და მოსკოვის არსენალებთან შედარებით და, შესაბამისად, უსამართლობა იქნება, თუ პეკინი მათ შეზღუდვებს დაექვემდებარება. ჩინეთი ასევე თვლის, რომ უნდა ჰქონდეს თავისუფლება, განავითაროს საკუთარი ბირთვული შესაძლებლობები.

ეს საკითხი შეიძლება გაართულოს სი ძინპინის მცდელობას, რომ ჩინეთი აღიარონ მსოფლიო ლიდერად — რადგან აშშ შეიძლება ამტკიცებდეს, რომ ასეთი სტატუსი გულისხმობს პასუხისმგებლიან ბირთვულ ძალად ყოფნას.
სი ძინპინი შეეცდება სრულად აკონტროლოს ამ შეხვედრის ვიზუალური მხარე — დასაწყისიდან ბოლომდე.
ჩინელ ოფიციალურ პირებს უყვართ დღის წესრიგის დეტალურად განსაზღვრა და წინასწარ მომზადებული, კარგად დადგმული სიტყვით გამოსვლები.
თუმცა, ამ უპრეცედენტო სამიტზე სი ძინპინს მოუწევს გაუმკლავდეს ორ ძალიან არაპროგნოზირებად ლიდერს.
ტრამპსაც და პუტინსაც საკუთარი დღის წესრიგი აქვთ და აშშ-ს პრეზიდენტმა უკვე დააანონსა, რომ შეიძლება დღის წესრიგს გადაუხვიოს.
არსებობს რისკი, რომ ისინი ორივე დომინირებას მოახდენენ შეხვედრაზე და სი ძინპინი უბრალოდ მასპინძლის როლში აღმოჩნდება, ნაცვლად იმისა, რომ იყოს მთავარი დიპლომატიური მომენტის არქიტექტორი.
რა თქმა უნდა, სი ძინპინი შეიძლება მზად იყოს ამისთვის. შესაძლოა, ეს მის ინტერესებშიც კი შედიოდეს.
ჩინელი ლიდერი ცდილობს წარმოაჩინოს თავი როგორც სტაბილური გლობალური ლიდერი — ამ სამიტზე კი მის გვერდით იქნებიან ორი ადამიანი, რომლებიც ჩართულნი არიან ომებში, რომელთა დასრულებაც ვერ შეძლეს.
ამიტომ, ნებისმიერი დაუგეგმავი მომენტი შეიძლება კიდევ უფრო გაუსვას ხაზი მის სასურველ როლს — უფროსი სახელმწიფო მოღვაწის სახით.
მიუხედავად მთელი ყურადღებისა, ამ სამი კაცის შეხვედრა, რომელთაც სრულიად განსხვავებული დღის წესრიგი აქვთ, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ რაიმე მნიშვნელოვან შედეგს გამოიღებს.
თუმცა, ძალაუფლების დემონსტრირება სი ძინპინისთვის მნიშვნელოვანია, რადგან ის ემზადება მომავალი წლის კომუნისტური პარტიის ყრილობისთვის, სადაც, სავარაუდოდ, მეოთხე ისტორიულ ვადაზე აირჩევენ როგორც პარტიის, ასევე ქვეყნის ლიდერად.

შესაძლოა, სი ძინპინი იმედოვნებს, რომ ამას შინაურ პროპაგანდად გამოიყენებს, რადგან ქვეყანა უზარმაზარ შიდა გამოწვევებს ებრძვის.
ქვეყნის მასშტაბით უძრავი ქონების კრიზისმა მომხმარებელთა ნდობა შეარყია. ადგილობრივი მთავრობები ძლიერადაა დავალიანებული. წარმოება შენელდა და ჩინეთის სამუშაო ძალის უფრო დიდი ნაწილი დამოკიდებული გახდა მოქნილ, პენსიისა და სოციალური დაცვის გარეშე სამუშაოებზე. ითვლება, რომ ყოველი მეხუთე ახალგაზრდა სამუშაოს პოვნაში სერიოზულ სირთულეებს აწყდება. უკმაყოფილება და მომავლის შიში რეგულარულად იჩენს თავს.
სი ძინპინს არჩევნებთან საქმე არ აქვს და ქვეყანაში ათწლეულებია, მასშტაბური პროტესტები არ ყოფილა. თუმცა, მას მაინც შეაწუხებს საკუთარი პოპულარობა პარტიის ელიტაში, რადგან ეს პრობლემები — და მათგან გამომდინარე აშკარა უკმაყოფილება — იზრდება.
ასეთ დროს, პუტინთან და ტრამპთან ერთობლივი ფოტო შეიძლება მისთვის იყოს მტკიცებულება, რომ ქვეყნის „საუკუნოვანი დამცირების“ ეპოქა დასრულდა. სი ძინპინი ამტკიცებს, რომ ჩინეთი აღარაა მხოლოდ აღმავალი ძალა — პირიქით, ის სულ უფრო მეტად განსაზღვრავს ახალი ეპოქის წესებს.

















