მთის ველოსიპედისტი გადაურჩა გულის შეტევას უცნობის სიკეთის წყალობით

მე ჩამოვდიოდი მთის ველოსიპედის ბილიკზე, როდესაც ვიგრძენი უცნაური ტკივილი მკერდის შუაში. იმ დროს მე ვმუშაობდი სპეციალისტ ანესთეზიოლოგად და ასევე მქონდა ინტენსიური თერაპიის მედიცინის გამოცდილება, ამიტომ მაშინვე ვიცოდი ასეთი შეგრძნების მნიშვნელობა. რაც არის: გულის შეტევა მქონდა მთის შუაგულში, სადაც სასწრაფო დახმარების მანქანა ვერ მიაღწევდა.ვიცოდი, რომ გადარჩენის შანსი მქონდა, თუ თავს დავდებდი და ბილიკის ძირამდე ჩავიდოდი, ამიტომ ველოსიპედით დავეშვი ბილიკის ბოლომდე, ამავდროულად, ცენტრალური გულმკერდის ტკივილით ვიყავი შეკრული. მე მივაღწიე ჩემს მანქანას, ავიღე ტელეფონი და დავრეკე სასწრაფო დახმარების მანქანაზე.სწრაფად უარესად ვგრძნობდი თავს, მანქანის გვერდით დავწექი, რათა პარამედიკოსებს მაინც დაენახათ, როცა მოვიდოდნენ. რაც უფრო სუსტად ვგრძნობდი თავს, მესმოდა, როგორ ჭრიალებდნენ ბორბლები ჩემს გვერდით, როცა ხალხი გარბოდა ავტოსადგომიდან და მთისკენ.რამდენიმე ველოსიპედი ჩამიარა ისე, რომ ვერ შემამჩნიეს, როცა ხმამ მკითხა, კარგად ვიყავი თუ არა. ვუპასუხე, რომ მეგონა, გულის შეტევა მქონდა, მაგრამ სასწრაფო დახმარების მანქანა მოდიოდა. მათ მითხრეს, რომ ჩემთან ერთად დაიცავდნენ, სანამ მოვიდოდა, რისთვისაც ძალიან მადლობელი ვარ.დაახლოებით 15 წუთის შემდეგ, შორიდან სირენების ხმა გავიგე, რომელიც სწრაფად ახლოვდებოდა. და შემდეგ კიდევ ერთი ხმა: "სად ცხოვრობ? ჩვენ შენს ველოსიპედს სახლში წაგვიყვანთ."მე მივეცი მათ ჩემი მისამართი და სასწრაფო დახმარების მანქანაში ჩამსვეს. საავადმყოფოში მისვლისას დამამშვიდებელი მედიკამენტები მომეცა და შემდეგი, რაც მახსოვს, კარდიოლოგი მეუბნება, რომ ეს გამოსწორებულია. მქონდა ის, რასაც კორონარული თრომბოზი ჰქვია - ნამდვილი ქვრივის შემქმნელი. გამიმართლა, რომ გადავრჩი.საბოლოოდ სახლში რომ მივედი, იქ იყო ჩემი ველოსიპედი, რომელიც გარაჟის გარეთ კედელზე იყო მიყრდნობილი. უცნობმა, რომლის სახეც არასოდეს მინახავს, კვირა დილა გაატარა იმისთვის, რომ უსაფრთხოდ მოეტანა სახლში, რისთვისაც ძალიან მადლობელი ვარ.მთის ველოსიპედები არ არის იაფი - ვიღაცას შეეძლო მისი მოპარვა ან არ შეწუხებულიყო მისი დაბრუნებისთვის. მაგრამ ვიღაცამ დამინახა გასაჭირში და, სიკეთის გულისთვის, წავიდა და დამეხმარა ძალიან მარტივი და პრაქტიკული გზით.მე გადავრჩი ამ მოვლენას საოცრად უვნებელი და ჯერ კიდევ აქტიურ ცხოვრებას ვეწევი. მე რამდენჯერმე ვცადე ამ უცნობის პოვნა ადგილობრივი მთის ველოსიპედის საზოგადოების მეშვეობით, უშედეგოდ. იმ იდუმალ უცნობს: მადლობა. სიამოვნებით გიყიდიდით ლუდს.