BBC One-ის „ჰანი“ აღმოსავლეთ გერმანიაში კეროლინ მარტენსის ჯაშუშურ წარმოშობას გვიყვება

ყოველთვის უცნაურად მეჩვენებოდა, რომ ჯაშუშური ისტორიები შუახნის მამაკაცების საყვარელი თემაა. განა ჯაშუშობა ურთიერთობებს, მოსმენასა და ტანსაცმლის შერჩევას არ გულისხმობს? რაიმე გსურთ გვითხრათ, მამაკაცებო? ირონიულად, ჩვენ ბევრი გზა არ გვაქვს, რომ თქვენ ალაპარაკდეთ.ქალზე ორიენტირებული ჯაშუშური ისტორია ჩემი კვირის მთავარი მოვლენა იყო. „ჰანი“ (შაბათი, 14 ნოემბერი, 21:00, BBC One) სერიალ „მოკალი ევის“ პრიქველია და ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო პერსონაჟის – ფიონა შოუს ჯაშუშების ხელმძღვანელის, კეროლინ მარტენსის – წარმოშობის ამბავს გვიყვება. სათაურის გვერდი გვამცნობს, რომ ეს ისტორია წარსულში ვითარდება, თუმცა ტონი სრულიად არაპერიოდულია. აღმოსავლეთ ბერლინში ვართ, 1982 წელს, სადაც აღმოსავლეთ გერმანიის მთავრობა მოქალაქე ინფორმატორების არმიას მართავს. „ყველა გიყურებს... იყავი სექსუალური!“სიუჟეტი იწყება ახალგაზრდა მარტენსით, რომელსაც მისი ხელმძღვანელი, ანდერსონი, ტრაბანტის უკანა სავარძელზე აღმოსავლეთ სექტორში გადაჰყავს. მას ახალ სახელს – მარტა შმიტს – არქმევენ და ინსტრუქციებს აძლევენ. როგორც „თაფლობის მახე“, მისი ამოცანაა გავლენიანი მამაკაცების მოხიბვლა და კომპრომეტირებული ფოტოებით მათი დარწმუნება, რომ დასავლეთისთვის სენსიტიური ინფორმაცია გადასცენ. მას ამერიკელ აგენტთან, შოვინისტულ ულვაშებიან კურტ ფიშერთან აერთიანებენ, რაც ორივეს არ მოსწონს. შემდეგ კი იწყება მისი ბრძოლა, რომ სერიოზულად აღიქვან როგორც ჯაშუში და არ ჩაეფლოს მოსაწყენ სიყვარულში. ეს ბრძოლა ნებისმიერი ქალისთვის ნაცნობია ნებისმიერ სამსახურში, ოღონდ, ალბათ, ნაკლები თვალის ამოღებით.https://i.guim.co.uk/img/media/382746de06ebc34583b53071b87691060f92e8f4/318_0_3524_2819/master/3524.jpg?width=1920&dpr=1&s=none&crop=noneემა მორანის მიერ შექმნილი შოუ ნათელი და ფლირტიანი განწყობით იწყება – ხუმრობებით, პოპ-სიმღერებითა და შეგნებულად ანაქრონისტული დიალოგებით. „ის ტიპი ნამდვილი იდიოტი იყო. არასდროს მოსულა ნაყინის საღამოებზე,“ ამბობს ძეხვის ქარხნის ერთ-ერთი მუშა მოკლული კოლეგის შესახებ, რომელსაც მარტა იძიებს. ეს ვიზუალურად ლამაზი შოუა, სტილური ტიტრებით, რომლებიც რედაქტირებულ შტაზის დოსიეს წააგავს. რადგან ყველა გიყურებს, ეს „ჰანი“ ნამდვილად ცდილობს იყოს სექსუალური.ჯაშუშური ჟანრის პურისტები შეიძლება უკმაყოფილონი დარჩნენ. „ჰანი“ გარკვეულწილად მუსიკალური ვიდეოს ჰგავს, რომელიც ტრავმირებულ ქვეყანას ასახავს. მეორეხარისხოვანი პერსონაჟები მხიარულ ფრაზებს ამბობენ, მაგალითად: „შეიძლება ჩემი კვერცხი ნახევრად მოხარშული იყოს?“ და მეტა-ხუმრობებსაც აკეთებენ. ისინი ნამდვილად არ წარმოადგენენ ცივი ომის ბერლინის დაჩაგრულ მოქალაქეებს. მარტა კაშკაშა მინიკაბასა და მაღალჩექმებში დადის. შესანიშნავად გამოიყურება, მაგრამ უფრო ჰგავს ადამიანს, რომელიც G-A-Y-დან სახალისო ღამიდან ბრუნდება, ვიდრე იმას, ვინც GDR-ში მძიმე დღეს ატარებს.შოუ გონივრულობას კი არა, მგრძნობელობას გვთავაზობს. მარტა და კურტი აბსურდულ გადაცმულობებს ირგებენ, როგორც „კლუედოს“ პერსონაჟები. მარტა იმპულსურ ქმედებებს სჩადის, როცა შემთხვევით სექსიზმს აწყდება, თუნდაც საიდუმლო მისიებზე. ეს, რა თქმა უნდა, სწორია, მაგრამ, ალბათ, მის ლეგენდას გაამჟღავნებდა. ანდერსონს კერძო ოთახში ხვდება და მათი საუბრის დასაფარად მაგნიტოფონიდან ყალბ სექსუალურ ხმებს რთავს. შტაზის საიდუმლო მიკროფონი მაგნიტოფონთან ახლოსაც არ არის, თანაც ისინი ჩვეულებრივი ხმით საუბრობენ, რაც ყველაფერს ფარავს. ფიზიკა არ ემთხვევა, მაგრამ ეს რამდენიმე შესანიშნავ განმეორებად ხუმრობას იძლევა.და ბოლოს – ეს ხომ „მოკალი ევის“ სამყაროა. აღმოსავლეთ ბლოკი შოუსთვის პატარა მოდელივითაა, სადაც მისი ნამდვილი ინტერესებია: გარდასახვა, ხუმრობები, პოპ-ფემინიზმი, ქვიარობა და მსუბუქი კინკი. ეს უკანასკნელი ძირითადად ფრიდრიხ ბაუმანის პერსონაჟში ვლინდება – კლასიკურად ჩახშობილი ობერშტლეიტნანტი ჯაშუშებზე მონადირე, ბალეტის მოცეკვავის დელიკატური, ცისფერთვალება სილამაზით. სასტიკი, მაგრამ შინაგანად კონფლიქტური, მისი სცენები სექსუალურ დაძაბულობას მატებს სერიალს და მას მეტ სიღრმეს სძენს.ბაუმანი შოუს ყველაზე საინტერესო ნაწილია. მას იანნის ნივიონერი ასრულებს – ნამდვილი გერმანელი, რომლის აქცენტი კიდევ უფრო გამოკვეთს სხვა მსახიობების ძალდატანებულ მცდელობებს. ამ არჩევანებს ერთიანი სტილი არ აქვს და ზოგიერთები ისე ჟღერიან, თითქოს „ალო, ალოს“ ახლებურად დადგმას ცდილობენ. თუმცა შოუ იმდენად თამამია, რომ ეს უხეში ნაკერები მის ბანალურ ხიბლში გადადის.ენ სკელი მარტას როლში ენერგიულია, ანდერსონს კი რორი კინირი ბრწყინვალე სერიოზულობით ასრულებს. კურტის როლში ნეიტ მანი საოცრად ჰგავს ეიდან ტერნერის ულვაშებიან პერსონაჟს სერიალიდან „რაივალზი“, რაც სასარგებლოა: ორივე შოუ თავგადასავლებს, სექსს და დიდ პარიკებს ეძღვნება. თუ ენტონი ბივორის ან ენ აპლბაუმის სტილის ვერიტეს ეძებთ, გზა განაგრძეთ. „ჰანი“ უფრო „დოქტორ ჰუ“-ს ჰგავს, ვიდრე „დას ბუტს“. სინამდვილეში, შეიძლებოდა დაერქვათ „Carré on Spying“. მე ვფიქრობ, რომ მან ზუსტად მოარტყა მიზანში და დეტალებზე არ ვინერვიულე. საშინელი ჯაშუში ვიქნებოდი.