რასიზმი არ არის დაუმარცხებელი - საფრანგეთის ადგილობრივი არჩევნების შედეგები

რასიზმი არ არის დაუმარცხებელი. საპრეზიდენტო არჩევნების გადამწყვეტი კენჭისყრიდან ერთი წლით ადრე, ეს შეიძლება იყოს მთავარი გაკვეთილი (თუმცა შეიძლება არსებობდეს სხვები, რომლებიც შეიძლება უფრო მნიშვნელოვანი აღმოჩნდეს) საფრანგეთის ამ შაბათ-კვირას ადგილობრივი არჩევნებისგან. უფრო მეტიც, სიახლეები სხვაგან - ჯორჯია მელონის რეფერენდუმის დამარცხება იტალიაში, ჯენეზ ჯანშას დამარცხება სლოვენიაში, უნგრეთის ვიქტორ ორბანის პრობლემები, მემარცხენე ბლოკი უდიდესია დანიაში - შეიძლება მიუთითებდეს, რომ ევროპის დანარჩენი ნაწილი არ იღებს ყველაფერს თავისთვის.მაგრამ მოდით, პირველ რიგში, ყურადღება გავამახვილოთ საფრანგეთზე - თუ მხოლოდ იმიტომ, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ადგილობრივი არჩევნები იშვიათად არის სრულიად ზუსტი მითითება მომავალი ეროვნული შედეგების შესახებ, ეს შეიძლება მიუთითებდეს ზოგიერთ მიმართულებას - და ფსონები ქვეყნის შემდეგ მთავარ არჩევნებში საშინლად მაღალია.ემანუელ მაკრონის 10 წლის შემდეგ, მომავალ წელს ამ დროს, ფრანგი ამომრჩევლები მოემზადებიან საპრეზიდენტო არჩევნების პირველი რაუნდისთვის, რომელიც, როგორც ჩანს, კომფორტულად მოიგებს რასიზმის "რასიზმის" ან ჯორდან ბარდელის რომელიმე კანდიდატი.იმისდა მიხედვით, თუ ვის დაუპირისპირდებიან, ზოგიერთი გამოკითხვა ასევე პროგნოზირებს ნაციონალისტი ულტრამემარჯვენეების გამარჯვებას მეორე ტურში. ძნელია ამის გადაჭარბება - ბევრი ანალიტიკოსი ამას აღწერს, როგორც პოტენციურად ყველაზე მნიშვნელოვან საფრთხეს ევროკავშირის არქიტექტურისთვის მის ისტორიაში. ნაციონალისტი ულტრამემარჯვენეების გამარჯვებამ შეიძლება გამოიწვიოს "საფრანგეთის პირველი" პოლიტიკა, რომელშიც ბლოკის სიდიდით მეორე ეკონომიკა და ერთადერთი ბირთვული ძალა ეჭვქვეშ აყენებს შემდგომ ევროპულ ინტეგრაციას და გაფართოებას, ამცირებს მხარდაჭერას უკრაინისთვის და ცვლის ნატოს.რეალურ სამყაროში არსებული საარჩევნო მინიშნებები ამ არჩევნების შესაძლო დინამიკაზე მისასალმებელია - და ეს ადგილობრივი კენჭისყრა მნიშვნელოვანი ადრეული ტესტი იყო რასიზმის სიძლიერისთვის. მაშ, როგორ მოიქცა ის? პარტიამ, ბუნებრივია, მას "მთავარი გარღვევა" უწოდა. რა თქმა უნდა, ის ახლა მართავს დაახლოებით 60 პატარა და საშუალო ქალაქს 3500-ზე მეტი მოსახლეობით, დაახლოებით შვიდჯერ მეტს, ვიდრე 2020 წლის ბოლო ადგილობრივი არჩევნების შემდეგ. მაგრამ მან ვერ შეძლო დიდ ქალაქებში, რომლებსაც მას ყველაზე მაღალი იმედები ჰქონდა.ულტრამემარჯვენე პარტიამ მოიგო კონსერვატიულ ნიცაში - მაგრამ მოკავშირესთან, ერიკ სიოტისთან, ორ მემარჯვენე მეტოქეს შორის ძალიან პირად ბრძოლაში. მაგრამ მან წააგო თავის მთავარ სამხრეთ სამიზნეებში მარსელში, ტულონსა და ნიმში. ხშირად ეს იმიტომ ხდებოდა, რომ მემარცხენე და უფრო ზომიერი მემარჯვენე ამომრჩევლები ერთიანდებოდნენ ეგრეთ წოდებულ "რესპუბლიკურ ფრონტში", რათა გამოერიცხათ იგი.ეს ყველაფერი იმაზე მეტყველებს, რომ რასიზმი შეიძლება არ იყოს ისეთი დაუმარცხებელი, როგორც ჩანს. მაგრამ თუ ულტრამემარჯვენეები არ უზრუნველყოფენ საფრანგეთის შემდეგ პრეზიდენტს, ტრადიციული ცენტრისტისა და მემარცხენე პარტიების, ასევე მაკრონის ცენტრისტების, როლი უნდა შეასრულონ. ადგილობრივმა არჩევნებმა შესაძლოა მათაც რამდენიმე გაკვეთილი ასწავლა.პარიზსა და მარსელში, ცენტრის მემარცხენე სოციალისტურმა პარტიამ (PS), სხვა მემარცხენე ზომიერებთან ერთად, აჩვენა, რომ მას შეეძლო გამარჯვება ჟან-ლუკ მელენშონის რადიკალური მემარცხენე La France Insoumise-ის მხარდაჭერის გარეშე და რომ როდესაც ის ალიანსშია LFI-სთან, ის ხშირად აგებს.მეორეს მხრივ, LFI, რომელსაც უარყოფს მთავარი მემარცხენეები ექსტრემიზმის, ანტისემიტიზმისა და ქუჩის ძალადობის ბრალდებების გამო, მოიპოვა რამდენიმე სიმბოლური გამარჯვება, მათ შორის რუბეში. მას შეუძლია თავისი ბაზის მოტივაცია, მაგრამ მისი წვდომა შეზღუდულია.ევროპაში ულტრამემარჯვენეებს თავსხმა წვიმა ემუქრებათhttps://i.guim.co.uk/img/media/4d273de5c3952887e2999217c02ebcf060bcf63e/368_133_3134_2508/master/3134.jpg?width=1920&dpr=1&s=none&crop=noneმემარცხენეებისთვის დილემა იქნება სტრატეგიის შემუშავება - და კანდიდატის პოვნა - რომელიც მიმართავს პოტენციურ რადიკალებს, მაგრამ არ შეაშინებს ზომიერ მემარცხენეებს. იგივე ეხება, სპექტრის მეორე მხარეს, ცენტრისტებსა და მემარჯვენეებს.კონსერვატიულმა Les Républicains-მა და მაკრონის ცენტრისტებმა წააგეს პარიზში და ლიონში - მაგრამ მათ ერთად, მოკავშირეებმა ან ცალ-ცალკე, დაიპყრეს რამდენიმე ყოფილი მემარცხენე ბასტიონი. თეორიულად, ცენტრისა და ცენტრის მემარჯვენეების გაერთიანებულმა ბლოკმა შეიძლება დაამარცხოს ულტრამემარჯვენეები.თუმცა, მათ დასჭირდებათ ერთი კანდიდატი და, სავარაუდოდ, ნახევარი ათეული აპირებს კენჭისყრას (ედუარდ ფილიპი, რომელიც ხელუხლებლად იქნა არჩეული ლე ჰავრის მერად, შესაძლოა ფავორიტი იყოს). ბევრი ვარსკვლავი უნდა გაერთიანდეს, მაგრამ 2027 წელს რასიზმის გამარჯვება შეიძლება არ იყოს გარდაუვალი.უფრო ფართოდ, ამ კვირაში იყო რამდენიმე ფრთხილი ნიშანი იმისა, რომ ევროპის პოპულისტური ულტრამემარჯვენეები შეიძლება შეხვდნენ თავსხმა წვიმას - შესაძლოა, ნაწილობრივ მაინც, იმის გამო, რასაც შეიძლება ვუწოდოთ "ტრამპლაში". ჰკითხეთ ჯორჯია მელონის.იტალიის პრემიერ-მინისტრი, რომელიც ჩურჩულებს ტრამპს, დამარცხდა მის გახმაურებულ რეფერენდუმზე სასამართლო რეფორმის შესახებ, რომელიც განიხილებოდა, როგორც მისი მთავრობის დე ფაქტო ნდობის კენჭისყრა, რეკორდული მაჩვენებლით და, განსაკუთრებით, 18-დან 34 წლამდე ასაკის 61%-მა ხმა მისცა მის წინააღმდეგ.არჩევნებს უშუალო შედეგები არ აქვს, თუმცა ამან შეიძლება ხელი შეუშალოს საარჩევნო კანონის ცვლილებას, რომელიც მას მომავალ წელს არჩევნებში დაეხმარება. მაგრამ როგორც ერთმა ანალიტიკოსმა თქვა, როდესაც პოლიტიკაში იწყებ წაგებას, "ხალხი სხვანაირად გიყურებს. შენ არ ხარ დაუმარცხებელი."სლოვენიაში, იმავდროულად, ცენტრის მემარცხენემ რობერტ გოლობმა მოიპოვა ერთი ადგილი იანშას, ნაციონალისტი ულტრამემარჯვენეს წინ; და უნგრეთში, ვიქტორ ორბანს, მიუხედავად მისი ევროპელი პოპულისტი მოკავშირეებისა და ტრამპის ხმამაღალი მხარდაჭერისა, შეიძლება ჩამოაგდონ.დანიაში, სოციალ-დემოკრატებმა 120 წლის განმავლობაში ყველაზე ცუდი შედეგი მიიღეს, მაგრამ ორი ვადის შემდეგ, ისინი კვლავ ყველაზე დიდი პარტიაა და მეტე ფრედერიკსენს შეუძლია შექმნას ახალი მთავრობა მემარცხენე "წითელი ბლოკის" სათავეში, რომელიც დასრულდა.ულტრამემარჯვენე დანიის სახალხო პარტიამ, იმავდროულად, მნიშვნელოვნად გააუმჯობესა - მაგრამ ჯერ კიდევ შორს არის 2019 წლის მხარდაჭერის დონისგან. ნიშნავს თუ არა ტრამპის წინააღმდეგ დგომა, როგორც ეს ფრედერიკსენმა გააკეთა გრენლანდიის გამო, და ტრამპის სტილის პოპულიზმის უარყოფა, საარჩევნო დივიდენდს?იმისათვის, რომ მიიღოთ ევროპის სრული ვერსია ყოველ ოთხშაბათს თქვენს შემოსულებში, გთხოვთ, გამოიწეროთ აქ.