Kneecap-ის ფენიანი: ტრიუმფალიზმი და შეშფოთება

ხუთი ტრეკის შემდეგ ფენიანში, მსმენელი უპირისპირდება რეპერ Mo Chara-ს ხმას, რომელიც გამოხატავს სურვილს, იცხოვროს ქსელის გარეშე პატარა სოფლის გარეთ, საგრაფო მეათში. ის ამას აკეთებს დამახასიათებელი სტილით - წინასიტყვაობით "გაიქეცი, ფუ, მე ავად ვარ შენი კუტებით" - მაგრამ მაინც, ეს გასაკვირია. ყოველივე ამის შემდეგ, Kneecap-ის წინა ალბომში, 2024 წლის Fine Art-ში, ნარკოტიკებისგან გაგიჟების შესახებ ზღაპრები მხოლოდ ურბანულ გარემოში ხდებოდა: ერთ მომენტში Mo Chara ამტკიცებდა, რომ მისი სასურველი გარემო იყო "დახვეული მკრთალად განათებულ, ჭუჭყიან, დანგრეულ პაბში", სავარაუდოდ, ისეთივე ხმაურიანი ბელფასტის პაბში, რომელშიც ალბომის დიდი ნაწილი იყო გადაღებული. Kneecap-ის შესახებ არაფერი მიანიშნებდა იმაზე, რომ ჯგუფი მიდრეკილია უბრალო, იდილიური ცხოვრებით ტკბობისკენ.https://i.guim.co.uk/img/media/52121c456c7d4123af8fd5d7ea728d3f7ec9098c/0_0_3000_3000/master/3000.jpg?width=1920&dpr=1&s=none&crop=noneდა მაინც, ვის შეუძლია დაადანაშაულოს ის, რომ მას სურს გათიშოს და თავი დააღწიოს ყველაფერს? Fine Art-ის გამოშვებიდან ორი წელი მღელვარე იყო ირლანდიური რავ-რაპ ტრიოსთვის და რთულია იმის გარკვევა, თუ რამდენად უკავშირდება მათი მზარდი პროფილი მათ მუსიკას. Fine Art თბილად იქნა მიღებული - ის იყო ძლიერი, სასაცილო და ორიგინალური - მაგრამ სწრაფად ჩაიძირა სკანდალის ხმაურში, რომელიც დაიწყო მას შემდეგ, რაც Mo Chara-ს ბრალი წაუყენეს ტერორისტული დანაშაულებისთვის ლონდონის კონცერტზე 2024 წლის ნოემბერში. მას ბრალი წაუყენეს ტერორიზმში - Kneecap-მა განაცხადა, რომ მათ არასოდეს დაუჭერიათ მხარი ჰეზბოლასთვის და "ყველა თავდასხმას სამოქალაქო პირებზე ვგმობთ, ყოველთვის" - და საქმე საბოლოოდ გაუქმდა. ამასობაში იყო გაუქმებული კონცერტები და ტურები, კანადასა და უნგრეთში შესვლის აკრძალვა (რაც Kneecap-მა მკაცრად გააპროტესტა) და კეირ სტარმერისა და კემი ბადენოჩის მოწოდებები, რომ Kneecap-ის 2025 წლის გლესტონბერის სეტი გაუქმებულიყო. ბადენოჩს უკვე ეკამათებოდა მათ საზიზღარ რესპუბლიკელობაზე, როდესაც ის იყო ბიზნეს მდივანი, ცდილობდა გაეუქმებინა მათთვის მიცემული გრანტი - და Kneecap-მა ამ შემთხვევაშიც გაიმარჯვა."PR გაკეთებული ჩვენს სასარგებლოდ - როგორც კი აღშფოთდებით, ჩვენ მოვიგეთ", - წამოიძახა თანამემამულე რეპერმა Móglaí Bap-მა ფენიანის ტრეკიდან Big Bad Mo, მაგრამ ეს მთლად ასე არ არის. ახლა Kneecap უფრო მეტად განიხილება, ვიდრე უსმენენ - გაცილებით მეტ ადამიანს აქვს აზრი მათ შესახებ, ვიდრე ოდესმე მოუსმენიათ მათი მუსიკა - რაც შემაშფოთებელი და ზოგჯერ დამანგრეველი ადგილია მხატვრისთვის.თქვენ იღებთ განცდას ფენიანიდან, რომ Kneecap-მა შეიძლება იცოდეს ეს, თუმცა ყველაზე მყისიერად შესამჩნევი რამ ალბომში არის მისი ხრიკი ტრიუმფალიზმი. ეს ქმნის წარმოუდგენლად გასართობ მოსმენას, რომელსაც აძლიერებს Mo Chara-სა და Móglaí Bap-ის გამოცდილი ორენოვანი მიწოდება და ჯგუფის ბითმეიკერ DJ Próvaí-სა და პროდიუსერ დენ კერის მიერ შექმნილი ფანტასტიკური მუსიკალური ფონი. კარნავალის ავისმომასწავებელი, Massive Attack-ის ატმოსფეროები იხსნება ჩარას სასამართლო პროცესის რეკონსტრუქციით და მთავრდება ფრაზით "ისტორია გაიხსენებს თქვენ, ნაბიჭვრებო და თქვენ არასოდეს გაპატიებენ"; Smugglers & Scholars ყვირის "არასოდეს ვისწავლი ჩემს გაკვეთილს, ყოველთვის მთავრობის გატაცებაა" მზარდი ტრაპის ბითებზე, ხოლო Liars Tale - მომხიბვლელი სპრეის დარტყმა რავ სინთების, სახლის დარტყმის დრამის და დამახინჯებული ბასის ხაზით, რომელიც ციტირებს T Rex-ის Children of the Revolution-ს - გმობს კეირ სტარმერს, როგორც "კუტს". მეორეს მხრივ, ტრეკი პალესტინა აერთიანებს დასავლეთ ბელფასტს დასავლეთ სანაპიროსთან, ურევს სტუმრად გამოჩენას რამალაშიდან რეპერ ფაუზთან და მთავრდება "ჩვენ არ შევწყვეტთ, სანამ ყველა არ იქნება თავისუფალი".მაგრამ სკანდალის გამომწვევი მასალის ქვეშ - რომელიც ძირითადად თავმოყრილია დასაწყისში - არის ფენიანის სხვა მხარე. წინსვლისას, განსხვავებული განწყობა იპყრობს: ნაკლები სვლა, მეტი შეშფოთება. Big Bad Mo-ს ბრაგადიოა აწყობილი ნერვიული, მოლაპარაკე მჟავე ჰაუსის ფონზე, რომელიც შესამჩნევად იცვლება ტონით: ტრეკის პროგრესირებასთან ერთად, ის ხდება ბნელი და ნაკლებად საზეიმო, უფრო შეშფოთებული და ინტენსიური. სინამდვილეში, Fine Art-ის ჰედონისტური კარგი დროები აქ შეუძლებელია. დრამ-ენ-ბასის ტრეკის Headcase-ის მთავარი გმირი ნამდვილად მთვრალია, მაგრამ "გეგმა არ აქვს... ვერ უმკლავდება". Cold at the Top აბრუნებს Mo Chara-ს თავის საყვარელ ადგილობრივში წვეულების განწყობაზე, მაგრამ აწუხებს პარანოია და საკუთარი თავის სიძულვილი, რომელიც გამოწვეულია მისი დიდებით - "მე ძალიან სავსე ვარ საკუთარი თავით, მე ძალიან სავსე ვარ სისულელეებით". კოკაინის ბორცვი, რომელსაც მართავს სევდიანი გიტარის აკორდები და Lankum-ის Radie Peat-ის მიერ შესრულებული შემზარავი გუნდი, არის მოუსვენარი, პანიკური და ბნელი.როგორც საზიზღარი სასაცილო და ციტირებადი, როგორც Liars Tale ან Brit-ის საწინააღმდეგო An Ra ("ძალიან მადლიერი ვართ, რომ გაგიზიარეთ თქვენი კულტურა ჩვენთან", გვთავაზობს ეს უკანასკნელი, "ჯიმი სევილი და HP სოუსი"), საუკეთესო რამ აქ არის კე ტემპესტის დახმარებით დახურვა Irish Goodbye, მედიტაცია Móglaí Bap-ის დედის თვითმკვლელობაზე. მუსიკა ტრიალებს, ჟღერს უცნაურად მზიანი და სრულიად შეუსაბამოა ელეგიურ ტექსტებთან. ეს არის ოსტატურად შესრულებული დასკვნა დამაჯერებელი, ჭკვიანი და შთამბეჭდავი ალბომისთვის.რა არის ალბომი, თუ მას მთლიანობაში განვიხილავთ, არ არის ის ტრიუმფალური გამარჯვების წრე, რომელსაც მას ზოგიერთ კვარტალში აქებენ. ფენიანი უფრო რთული, დამაინტრიგებელი და პრობლემურია, რაც აზრიანია. Kneecap-ის ამჟამინდელი სკანდალურობა რთული და პოტენციურად პრობლემური ბიზნესია: ფენიანი ვარაუდობს, რომ მათ აქვთ საკმარისი, რათა გაუძლონ მას.ჯონი და ბევერლი მარტენი - დეიდა ავიატორი ბევერლი მარტნის სიკვდილმა დამაბრუნა 1970 წლის The Road to Ruin-ში და განსაკუთრებით დეიდა ავიატორის დიდებული დაისის ატმოსფერო, რომელიც ქალაქს ეცემა და რომანტიული ოპტიმიზმის ამაღლებული - თუმცა საბოლოოდ მცდარი - გრძნობა.