
ერთ-ერთ ჯგუფურ ინტერვიუზე, რომელიც ლუქს კლასის კანის მოვლის ბრენდისთვის ტარდებოდა – იმ ბრენდისთვის, რომელსაც ყველა ხუმრობით „კულტს“ უწოდებდა – მაღალმა ქალმა, რომელიც ტომრისებურ კაბაში იყო გამოწყობილი, გვითხრა, რომ უპირატესობას ანიჭებდნენ იმ ადამიანების აყვანას, ვისაც კანის მოვლის სფეროში არანაირი გამოცდილება არ ჰქონდა. „ჩვენ ვხვდებით, რომ მათ ხშირად ბევრი რამ უნდა დაივიწყონ, რაც ჰგონიათ, რომ იციან.“
მე მაშინ მეცხრამეტე წლის ვიყავი, ბედნიერი ვიყავი, რომ გადაკეთებული საწყობის ბეტონის იატაკზე მუხლებზე ვიჯექი, რათა ჩემი ენთუზიაზმი დამენახებინა გუნდური მუშაობისადმი – სხვა საცალო ვაჭრობის კანდიდატებთან ერთად სასმელი მილებისგან კონსტრუქციას ვაწყობდი. და როცა ეს სამსახური მივიღე, სწორედ ეს გახდა ჩემი ბილეთი მელბურნში. ახლახან ვიყავი გადმოსული და უცებ ჩემი ცხოვრება სავსე გახდა საინტერესო და ჭკვიანი ადამიანებით, ხელოვნების, მუსიკისა და კვების რეკომენდაციებით და თავბრუდამხვევი რაოდენობის ძვირადღირებული კანის მოვლის საშუალებებით, რომლებიც ქაოსურად იყო მიყრილი ჩემს საერთო საცხოვრებელში, აბაზანაში. ბონუსები სასიამოვნო იყო – ქირას „ცენტრელინკით“ ვიხდიდი და ნაბახუსევზე $200-იან სახის გელს ვისვამდი.
ბრენდს უყვარდა „კრეატიული“ ადამიანების აყვანა – მათ, ვინც ცოტაოდენ მხატვრულ და ინტელექტუალურ ელფერს სძენდა საპნის (თუმცა ამ სიტყვას არასდროს ვიყენებდით) გაყიდვის საქმეს. მაგრამ, ასევე გვასწავლიდნენ, რომ კრეატიულობა დისციპლინაში ყვავის. სალაროს ქვეშ დიდი, სქელი საქაღალდე იდო, სადაც დეტალურად იყო აღწერილი, რა უნდა გვეჭამა (უმი ნუში ან ხმელი გარგარი), რა უნდა ჩაგვეცვა (თხელი ტილო, ბამბა, მატყლი ან ქაშმირი) და რომელი სიტყვები უნდა გამოგვეყენებინა.
ეს „კანის მოვლის ენა“ ბევრ ჩვენგანს უცნაურ, პომპეზურ ფორმალობაში გვაქცევდა. მაგრამ, ბოლოს და ბოლოს, კანი ძალიან ინტიმურია – უცნაურად მოქმედებს, როცა სერიოზულად გეკითხებიან მასზე. ეს დისტანცია ხშირად იშლებოდა, როცა მაღაზიაში მომხმარებელს ხელებს ნაზად ბანდი და საუბრობდი მის აკნეზე ან იმაზე, რატომ ვერ გამოიძინა ბოლო დროს.
ხანდახან მიფიქრია კიდეც, რომ ის საცალო ასისტენტები, ვინც ბრენდს უყვარდა – გეები, არტისტები და სტუდენტები – ზუსტად ის ხალხია, ვისაც გენერალი პირველ რიგში დააკავებდა სამხედრო გადატრიალებისას. ჩემს ოციანების დასაწყისში, ეს ბნელი ფიქრები, რომლებიც ხშირად მომდიოდა თავში, ზოგჯერ სირცხვილის წყაროც იყო. მაგრამ ერთ გაზაფხულის საღამოს, როცა მართლაც ერთ რიგად ჩაგვაყენეს ბნელ საწყობში, ამ ფიქრებში რაღაც ძალა ვიპოვე.
შავი ფარდები ბრენდის სათაო ოფისს მთლიანად ცვლიდა საშობაო საჩუქრების სეტების პრეზენტაციისთვის, რომელსაც ყოველთვის ჰქონდა თემა. წინა წელს თემა იყო „ჩიტები“. ამჯერად კი სუფთა ექსტრემზე წავიდნენ: ფუტურიზმი. მათთვის, ვინც არ იცნობს იტალიაში მე-20 საუკუნის დასაწყისში წარმოშობილ ხელოვნების მოძრაობას, ის მჭიდროდ იყო დაკავშირებული მუსოლინისთან და ადიდებდა კაცებს, მანქანებსა და ძალადობას. მათი მანიფესტი ომზე ამბობდა, რომ ის „მსოფლიოს ერთადერთი ჰიგიენაა“ და ქალებს ზიზღით უყურებდა.
პრეზენტაცია თეატრალურად აცოცხლებდა ფუტურისტულ პერფორმანს-არტს, მათ შორის, სათაო ოფისის თანამშრომლები მეგაფონით გვიყვიროდნენ ბრძანებებს. ღონისძიება შიდა იყო, რათა საცალო ასისტენტებს, რომელთა უმრავლესობა ქალები ვიყავით, გვეწვალა, როგორ გაგვეყიდა გამწმენდი, ტონიკი და დამატენიანებელი, შეფუთული ფუტურიზმის სტილში.
მაგრამ ერთი რამ, რაც „გონებაგამჭრიახი“ ადამიანების აყვანას ახლავს, ისაა, რომ შეიძლება მართლაც გამოიყენონ თავიანთი გონება. მე ახლახან ვსწავლობდი ფუტურიზმს უნივერსიტეტის მოდერნიზმის კურსზე და, როგორც ყოველთვის, ძალიან სერიოზულად ვუდგებოდი საკითხს. შოკირებული ვიყავი, როგორ ამოარჩია ბრენდმა ფუტურისტული მანიფესტის გრაფიკული ელემენტები და ფრაგმენტები დეკორაციისთვის – და ახლა გვთხოვდა, რომ ეს გაგვეყიდა. თითქოს მანიფესტის ფრაზა „ვაცხადებთ, რომ მსოფლიოს ბრწყინვალება გამდიდრდა ახალი სილამაზით“ ეხებოდა დამატენიანებელ ნიღაბს და არა ძალადობრივ ახალ მსოფლიო წესრიგს.
როცა ჩემი შეშფოთება გამოვთქვი ქალების საკითხზე და ფაშიზმზე, მითხრეს, არ ინერვიულო, კამპანია ამაზე არ არისო. თუმცა, დამახასიათებელია, რომ მათ უკვე ჰქონდათ მომზადებული სლაიდები „რთული“ მომხმარებლების მოსაგვარებლად. მიუთითეთ რამდენიმე ქალი ფუტურისტი. უთხარით, რომ ჩვენ ვზეიმობთ ესთეტიკას და არა პოლიტიკას.
იყო ზეწოლა, რომ დებატები მალე დაგვესრულებინა და სასმელებზე გადავსულიყავით. როცა არ შევეშვი, ერთმა საცალო ასისტენტმა, რომელიც ყოველთვის ჰიპური, ტრუბადურის განწყობით გამოირჩეოდა, ბოლოს გაღიზიანებულმა იყვირა: „ღმერთო, ვის აინტერესებს – უბრალოდ რაღაცების გაყიდვაა.“ მოგვიანებით, ორი მენეჯერი ფრთხილად მირჩია, ჩემი ცეცხლოვანი ემოციები მაღაზიაში გამომეყენებინა, როგორც საინტერესო გაყიდვის წერტილი.
იმ გიჟურ საახალწლო საცალო სეზონზე მივხვდი, რომ სინამდვილეში, ეს მართლაც უბრალოდ რაღაცების გაყიდვა იყო. მომხმარებლებს ფუტურიზმი არ აინტერესებდათ. მათ აინტერესებდათ, ვიღებდით თუ არა ბარათს, ვაფუთავდით თუ არა საჩუქარს და რა იყო იმ ტონიკში, რადგან მათი დედა ლავანდას ვერ იტანს.
მაგრამ ეს გამოცდილება ჩემთან დარჩა – უკვე იმ ათწლეულშიც კი, როცა ომმა და ტექნოლოგიურმა „ბროუებმა“ ყველაფერი თავდაყირა დააყენა – როგორც გაკვეთილი ეჭვის შესახებ, როცა ვინმე ცდილობს დაგაჯეროს, რომ ესთეტიკა და პოლიტიკა შეიძლება სრულად გაიმიჯნოს. ეს იყო პირველი შემთხვევა, როცა ნამდვილად გავაცნობიერე, როგორ შეიძლება ყველაზე ბნელი იდეები ნორმად იქცეს: როცა აღფრთოვანებულები ვართ იმ „ექსტრემით“, რომელსაც ისინი აძლევენ, კონკრეტული იერსახითა და შეგრძნებით – და როცა გვგონია, რომ ეს პოლიტიკა არ არის.



















