A
I
NEWS
საფრანგეთში Paris Photo-მ ფოტოგრაფიის 200 წლის იუბილეზე რეალობის საზღვრები და თანამედროვე ხედვები წარმოადგინა
The Guardian • 3 საათის წინ
საფრანგეთში Paris Photo-მ ფოტოგრაფიის 200 წლის იუბილეზე რეალობის საზღვრები და თანამედროვე ხედვები წარმოადგინა

პარიზის სამდღიან ფოტოფესტივალზე არავინ ჩანდა შეშფოთებული, რომ შესაძლოა პროტესტის სამიზნე გამხდარიყო – განსხვავებით ხელოვნების ბაზრობისგან Art Basel Paris, რომელიც ორი დღით ადრე დაიხურა. „ფოტოგრაფია საკმარისად ძვირი არ არის,“ იხუმრა ერთმა გალერისტმა.

ფოტოფესტივალის 29-ე გამოცემა საფრანგეთში ფოტოგრაფიის ორასწლოვან იუბილეს დაემთხვა და შესაბამისად, ფოტოგრაფიის საწყისებსა და იმ კითხვებს დაუბრუნდა, რომლებიც ფოტოგრაფებს დასაწყისიდანვე აწუხებდათ. ერთ-ერთი მაგალითი იყო მე-19 საუკუნის პორტრეტი, რომელიც, როგორც ვარაუდობენ, არტურ რემბოს იშვიათი გამოსახულებაა შავი თვალით – პოეტი ცნობილ ხულიგნად ითვლებოდა და ხშირად ფიზიკურ დაპირისპირებებშიც ეხვეოდა ლიტერატურული კამათის გამო. ნამდვილად რემბოა თუ არა ფოტოზე გამოსახული პიროვნება, ეს კითხვას ბადებს: რა უფრო მნიშვნელოვანია – სიმართლე თუ ის, რასაც სიმართლედ მივიჩნევთ? ორასი წლის შემდეგაც კი, ფოტოგრაფიას ეს საკითხი არ გადაუწყვეტია. Paris Photo-ს მთავარი ხაზი სწორედ ფოტოგრაფიის გაურკვევლობა და არასტაბილურობაა: როგორც მტკიცებულება, რომელიც ხშირად ფიქციასა და პერფორმანსში გადაიზრდება.

ლარა ტაბეტის პროექტი Vitreous Body, რომელიც კურატორ იასმინ შემალისთან ერთად შეიქმნა, გამოფენის ერთ-ერთი ყველაზე კონცეპტუალურად გაბედული ნამუშევარი იყო. ტაბეტი, რომელიც ბიოლოგად არის განათლებული, მარსელის არხებიდან, ბუნებრივი წყაროებიდან და მდინარეებიდან წყლის ნიმუშებს აგროვებდა და ფოტოფირით აზავებდა. ნიმუშებში არსებული ბაქტერიები ფირს „ჭამენ“ და მას ნათელ ფერად აბსტრაქტულ კომპოზიციებად გარდაქმნიან – ეს ქალაქის ერთგვარი პორტრეტია, ლანდშაფტის ასახვის მცდელობა მიკროორგანიზმების მეშვეობით, რომლებიც შეუიარაღებელი თვალისთვის უხილავია. განსაკუთრებით საინტერესოა ნამუშევრები აგარის ბიოპლასტიკზე – ბაქტერიები მასალას ცოცხლად გარდაქმნიან, ასე რომ, ნამუშევარი მუდმივად ცოცხალი და ცვალებადია. ეს ნამუშევრები ერთდროულად ლამაზიცაა და შემაშფოთებელიც. ბუნება აქ მხოლოდ გამოსახული კი არა, არამედ გამოსახულების თანაავტორიცაა.

სრულიად განსხვავებული, მაგრამ არანაკლებ საინტერესო ხედვა წარმოდგინა ახალგაზრდა კოლუმბიელმა არტისტმა ფელიპე რომერო ბელტრანმა, რომელიც ხშირად თანამშრომლობს აფრიკელ მიგრანტებთან ევროპაში, განსაკუთრებით მოცეკვავეებთან. მის ფრთხილად დადგმულ შავ-თეთრ ფოტოგრაფიებში მონაწილეები ხელახლა იმეორებენ პოლიციის მიერ დაკავებისას გამოყენებულ პოზებს; თუმცა, ფორმებისა და იარაღის გარეშე, აგრესია, მტრულობა, იერარქია და ძალაუფლება ქრება, ქორეოგრაფიული მოძრაობები მოულოდნელად ნაზად და თბილად გამოიყურება, ინსტიტუციური კონტროლი კი – ინტიმურ ურთიერთობად. სხეულები თავად ატარებენ ნარატივს, პირდაპირი ძალადობის ჩვენების გარეშე, რომელსაც ეს ადამიანები ხშირად განიცდიან სახელმწიფოს მხრიდან.

კორტნი როიმ წარმოადგინა ნამუშევრები სერიიდან Failed Postcards, სადაც მან ვიზუალური ენის სხვა სახეობა – სამოგზაურო ფოტოგრაფია – აიღო და მას ორაზროვნად, უცნაურად და ზოგჯერ სასაცილოდაც კი აქცევს: გაჯერებული ფერები, თეატრალური პოზები და უხერხული ჩავარდნები, როცა ის სცენებს აწყობს იმ პეიზაჟების ფონზე, რომლებსაც ტურისტები ხშირად იღებენ. ამ გლუვი, მბზინავი ფოტოების ქვეშ იმალება უფრო ბნელი ფიქრი იმაზე, თუ როგორ იქცევა გამოცდილება საქონლად.

სილინა სიანი სრულიად განსხვავებულად უყურებს გამოსახულებისა და ადგილის ურთიერთობას. მისი სერია Made in Bangladesh ფესვებით უკავშირდება ბიდიაკუტს, მამამისის სოფელს ბანგლადეშში, და იმ არქიტექტურულ გარდაქმნებს, რომლებიც მიგრაციის შედეგად ხდება. უცხოეთში მცხოვრები ოჯახის წევრების მიერ დაფინანსებული მდიდრული სახლები მკვეთრად გამოირჩევა გარშემო არსებულ ტრადიციულ არქიტექტურასთან შედარებით; ეს შენობები ეკონომიკური მისწრაფებების, ოჯახური ვალდებულებებისა და კუთვნილების ვიზუალურ ნიშნებად იქცევა. მისი ზოგიერთი ფოტო ჩასმულია საკუთარი არქიტექტურის – მოჩუქურთმებული ხის ჩარჩოების ან სკულპტურული ელემენტების – შიგნით. არქიტექტურა იქცევა იმ ადამიანების პორტრეტად, რომლებიც თავად არ ჩანან.

ფოტოფესტივალის ერთ-ერთი მთავარი მოზიდულობა იყო შესაძლებლობა, ენახათ პონტე სიტი – პატრიკ უოტერჰაუსისა და მიხაელ სუბოცკის ერთობლივი პროექტი. თხუთმეტი წლის განმავლობაში შექმნილი ნამუშევარი იოჰანესბურგის ცნობილ 54-სართულიან საცხოვრებელ კოშკს იკვლევს ფოტოების, დოკუმენტების, ობიექტებისა და მაცხოვრებელთა ისტორიების დაუჯერებელი არქივის მეშვეობით. ახალი დამატებაა მათი Ponte City Book Box პრეზენტაცია, რომელმაც ეს არქივი მობილურ კოშკებად, წიგნებად, გამოსახულებებსა და საარქივო მასალად აქცია. კარებების, ფანჯრებისა და ტელევიზორის ეკრანების ფოტოები კოშკის კოლექტიური პორტრეტის ფრაგმენტებად იქცევა, რაც ამ შენობის სირთულეს აჩვენებს – შენობისას, რომელიც სამხრეთ აფრიკის წინააღმდეგობრივი სოციალური და არქიტექტურული ისტორიის სიმბოლოა. ეს პროექტი კითხვებს აჩენს თემის დოკუმენტირების ეთიკაზე – როგორ შევინარჩუნოთ მაცხოვრებლები და პატივი ვცეთ მათ ცხოვრებას ისე, რომ ისინი უბრალოდ ხელოვნების ობიექტებად არ ვაქციოთ. ეს მრავალშრიანი და შთამნთქმელი ისტორიაა – იმდენად, რომ შეიძლება დაგავიწყდეთ, რომ ბაზრობაზე იმყოფებით.

საბოლოოდ, Paris Photo 2026 ყველაზე დამაჯერებელი მაშინ იყო, როცა ნაცნობ საზღვრებს სცდებოდა. ორასწლოვანმა იუბილემ უამრავი ნოსტალგიური სტენდი მოიტანა არა მხოლოდ ბაზრობაზე, არამედ ქალაქის სხვადასხვა ინსტიტუტშიც, მაგრამ მართლა აინტერესებს ვინმეს ეს თარიღი? საუკეთესო ნაწილი ფოტოგრაფიის მომავალს ეხებოდა – მის უნარს, იყოს გამჭოლი, შეითვისოს სხვა რეფერენსები და დისციპლინები, ეჭვქვეშ დააყენოს რეალობა, როგორც ჩვენ ვიცნობთ მას. ორასი წლის შემდეგ, ფოტოგრაფიის ყველაზე საინტერესო კითხვა შეიძლება ის აღარ იყოს, რას გვაჩვენებს ის, არამედ – რას გვაჩვენებს ისეთი, რაც აქამდე ვერ ან არ გვინდოდა დაგვენახა.

მსგავსი სიახლეები

ახალი ამბები
AI Shop
ეკონომიკა
პოლიტიკა
საქართველო
სპორტი
კულტურა
მეცნიერება

© 2026 AI News. ყველა უფლება დაცულია.