„ამ სტადიონს ცუდი მოგონებები მაკავშირებს, მაგრამ იმედი მაქვს, რომ კარგით შევცვლი მათ,“ – თქვა ჰარი კეინმა ორშაბათ საღამოს და 24 საათის შემდეგ ეს უკვე დასაწყისი იყო. პატარა ნაბიჯი, ალბათ, იმისკენ, რომ 5 ივნისს დაბრუნდეს და კიდევ ერთხელ სცადოს ჩემპიონთა ლიგის მოგება იმ არენაზე, სადაც 2019 წლის ფინალი წააგო. „ბალონ დ’ორის“ მოგების შემდეგ პირველივე ევროპულ მატჩში ინგლისის კაპიტანს გოლი არ გაუტანია, მაგრამ მან და მისმა „ბაიერნმა“ დაამარცხეს მადრიდის „ატლეტიკო“, რომელიც წინა სეზონის ნახევარფინალისტიც იყო. მათ ეს ისე გააკეთეს, რომ აშკარად მიანიშნეს – წელს სერიოზული ამბიციები აქვთ.
თუმცა თამაში ბრწყინვალე არ ყოფილა, „ბაიერნი“ თითქმის თავიდანვე დომინირებდა როგორც ფიზიკურად, ისე ფეხბურთით. ეს გუნდია, რომელსაც ნაკლოვანებები თითქმის არ აქვს – მთელი მატჩის განმავლობაში ენერგიული და შთამბეჭდავი. „ატლეტიკოს“ მხოლოდ წინააღმდეგობის გაწევა შეეძლო და არასდროს ჩანდა, რომ ამას ოთხმოცდაათი წუთის განმავლობაში შეძლებდა; საბოლოოდ, მხოლოდ 54 წუთს გაუძლო. სწორედ მაშინ გაიტანა ლენარტ კარლმა პირველი გოლი. შესანიშნავმა კონრად ლაიმერმა კი მეორე დაამატა იმ საღამოს, როცა „ბაიერნმა“ სულ 19 დარტყმა განახორციელა. გარკვეული დროის განმავლობაში თამაში მძიმე იყო და მათ ლოდინი მოუხდათ, მაგრამ ბოლოს „ბაიერნი“ უბრალოდ მეტისმეტად ძლიერი აღმოჩნდა.
თამაში იულიან ალვარესის მცდელობით დაიწყო – მან ბურთი კარში ოდნავ ააცილა 115 წამში, თუმცა პირველი ტაიმის საუკეთესო ეპიზოდი ალბათ არგენტინელის მეორე დარტყმა იყო, რომელიც 19 წუთში შეასრულა. თუ პირველი მცდელობა საჯარიმოს ზღვარზე იყო და შანსი რეალური ჩანდა, მეორე დარტყმა ცენტრის წრიდან, „ატლეტიკოს“ ნახევარზე შესრულდა და ეს უფრო შანსების უქონლობის გამოხატულება იყო, ვიდრე რეალური შესაძლებლობა. მართალია, მანუელ ნოიერი კარიდან შორს იყო, მაგრამ ალვარესი 70 იარდის მანძილზე იმყოფებოდა და ბურთი არც აფრენილა და არც რეალური საფრთხე შეუქმნია – უბრალოდ აუცდა.
ძნელია არ დაასკვნა, რომ მან ეს იმპოტენციის განცდით გააკეთა – რაღაცის, ნებისმიერი რამის გაკეთების სურვილით. „ატლეტიკოს“ ძალიან ცოტა შანსი ჰქონდა ნოიერის კართან მიახლოების და ბურთთანაც იშვიათად იყვნენ. იყო ერთი მომენტი, როცა მარკ პუბილის ჩაწოდება თითქმის ალექსანდერ სორლოტს მიუვიდა, მაგრამ ნორვეგიელმა ვერ მოასწრო თავი დაეხარა შორეულ ძელთან. კიდევ ერთი ეპიზოდი იყო, როცა სორლოტმა თითქოს დაიძვრინა თავი დაიო უპამეკანოსგან, მაგრამ ეს იყო და ეს. ის მოედანზე საკმაოდ მარტო და უძლურად გამოიყურებოდა.
„ბაიერნმა“ ტაიმი თითქმის 70%-იანი ბურთის ფლობით დაასრულა, ძირითადად „ატლეტიკოს“ საჯარიმოს წინ 10-15 მეტრიან ზოლში ან ზოგჯერ მის შიგნით. დიეგო სიმეონეს გუნდი თანდათან უფრო უკან იხევდა, თამაშში ჩართვის შესაძლებლობის არქონის გამო გაღიზიანება იზრდებოდა. თუმცა ეს გაღიზიანება ორივე მხარეს ეტყობოდა და თამაში მოთმინების გამოცდად იქცა: სინამდვილეში, სიმეონემ შეიძლება კმაყოფილებაც იგრძნო იმით, რომ მისმა გუნდმა „ბაიერნს“ ძალიან ცოტა სივრცე დაუტოვა – მიუნხენელები ცდილობდნენ, მაგრამ გზას ვერ პოულობდნენ.
კეინი „ბაიერნის“ ბევრ შეტევაში მონაწილეობდა და რამდენჯერმე თავადაც აღმოჩნდა ხოლმე მომენტის ბოლოს. მან კარლს გაატანინა დარტყმა, თუმცა 18 წლის ფეხბურთელმა ბურთი კარს გადააცილა, თავად კი ორჯერ სცადა გატანა. ერთხელ შვიდი მეტრიდან, ზურგით კარისკენ მყოფმა, ბურთი კარს ააცილა. მეორე მომენტი მსგავსი იყო – ლაიმერის ჩაწოდება ალფონსო დევისს მიუვიდა შორეულ ძელთან, მან კი კეინს დაუგორა. კეინის დარტყმა შესანიშნავად დაბლოკა დავიდ ჰანკომ. იოსიპ სტანისიჩმაც ააცილა, ხოლო ლაიმერმა, რომელიც ამ მატჩში უფრო გარემარბი იყო, ვიდრე მცველი, ასევე ვერ გამოიყენა შანსი.
ძირითადად „ბაიერნი“ ვერ ახერხებდა გატანას – „ატლეტიკო“ კარებთან იდგა. კითხვა იყო, რამდენ ხანს გასტანდა ეს – იან ობლაკმა მეორე ტაიმის დაწყებიდან 30 წამში იოშუა კიმიხის დარტყმა მოიგერია. აღსანიშნავია, რომ ეს იყო მეკარის პირველი სეივი, მაგრამ „ბაიერნი“ აგრძელებდა ზეწოლას. როცა ტომ ბიშოფმა „ატლეტიკოს“ კონტრშეტევა შეაჩერა და მალევე კეინს მიაწოდა ბურთი, ინგლისელი მარცხნიდან შევიდა საჯარიმოში და ოდნავ ააცილა. და შემდეგ, მხოლოდ ცხრა წუთში, „ატლეტიკომ“ კარი გააღო, რომელიც აქამდე ჩაკეტილი ჰქონდა. ბიშოფის დარტყმა რიკოშეტით რობინ ლე ნორმანს და პუბილს მიუვიდა. არც ერთმა აიღო პასუხისმგებლობა – პირიქით, ერთმანეთს შეეჯახნენ. კარლმა ბურთი წაართვა და ობლაკს გაუტანა.
ამან თამაში შეცვალა, ან ასე ჩანდა, და სიმეონემაც ცვლილებები განახორციელა: ლი კანგ-ინი, კოკე და ადემოლა ლუკმანი თითქმის ერთდროულად შევიდნენ მოედანზე – მათაც შეიტანეს წვლილი, თუმცა, ალბათ, უფრო მიდგომის შეცვლამ იმოქმედა, ვიდრე ფეხბურთელებმა. „ატლეტიკომ“ თამაში დაიწყო, ბურთი დაიჭირა და 65-ე წუთზე ალვარესის ჭკვიანური პასით მარკოს ლორენტემ საჯარიმოში შეტრიალდა და ნოიერს პირველი სეივი აიძულა.
თუმცა, შეტევები მაინც იშვიათი იყო და რისკი – და რეალობაც – ის იყო, რომ ამან „ბაიერნს“ ცოტა მეტი სივრცე მისცა, რაც მანამდე აკლდა. მიუნხენელებს ეს მოეწონათ – მიხაელ ოლისემ მალე ლაიმერი მარჯვენა ფლანგზე გაუშვა, რომელმაც კარს ააცილა. „ატლეტიკო“ კი ვერ ახერხებდა მათ ტემპში თამაშს. შემდეგ კეინმა დაარტყა ზემოდან. მერე უპამეკანო ღრმად შეიჭრა და მისი დარტყმა რიკოშეტით ხარიხას მოხვდა.
მეორე გოლი, რომელმაც ყველაფერი გადაწყვიტა, მაშინ გავიდა, როცა დევისმა დაღლილი ლორენტე ბურთი აართვა, კეინმა მარჯვენა ფლანგზე ლაიმერს ზუსტი პასი გაუკეთა და ავსტრიელმა საჭირო სიმშვიდე გამოიჩინა – დაელოდა, სანამ ჰანკო ბლოკირებისთვის გადაიწევდა, შემდეგ კი მოტყუების შემდეგ ბურთი ბადეში გაარტყა. კეინს კიდევ ერთი შანსი ჰქონდა – მეხუთე ამ მატჩში. ეს დარტყმაც ზემოდან წავიდა, მაგრამ საქმე უკვე გაკეთებული იყო და წინ სხვა დღეები იქნება; იქნებ, იმედოვნებს კეინი, ყველაზე დიდი დღე ისევ აქ, ამ სტადიონზე დადგეს.
