ერთი დღე, 2014 წლის შუა რიცხვებში, ჩემმა მეგობარმა კარლოს მანუელ ალვარესმა მთხოვა, რომ მას ახალი ამბების რედაქციის აივანზე გავყოლოდი. ქარმა თვალებში შემოგვიტია. მოაჯირზე იდაყვებით მიყრდნობილები, ზღვისკენ ვიყურებოდით და ვსაუბრობდით. ორივემ ვიცოდით, რომ კომპიუტერები არ გვქონდა სამუშაოდ. "ონკუბაში", იმ ჟურნალში, სადაც ვმუშაობდით, მხოლოდ რედაქტორებს ჰქონდათ საკუთარი კომპიუტერები. დანარჩენისთვის გაზიარება გვიწევდა, რაც ზოგჯერ საათობით ლოდინს ნიშნავდა. რამდენიმე ჩემი უნივერსიტეტის მეგობარი და მე იღბლიანები აღმოვჩნდით, რომ წვლილი შეგვეტანა "ონკუბაში" და ამით ჩვენი ჯგუფი შეგვენარჩუნებინა.
ზოგჯერ, ლუდის სმისას, ვოცნებობდით ახალი ამბების რედაქციის გადატრიალებაზე. გვინდოდა, რომ გამომცემლისთვის, ხუან კანსიოსთვის, ძალაუფლება წაგვერთმია და მისი რესურსები - გიგანტური ოფისი მრავალი ოთახით და აივნით ზღვის ხედით; კომპიუტერები და ინტერნეტი; ფული; კავშირები - ჩვენს მედიად გვექცია. რაღაც ისეთი, როგორიც ჩვენ გვინდოდა. რაღაც, სადაც იქნებოდა საგამოძიებო ჟურნალისტიკა. გვინდოდა, რომ უარი გვეთქვა ახალ ამბებზე და სიღრმისეულად გვეწერა. გვეფიქრა, რომ ზედაპირული რეპორტაჟი უაზრობა იყო. გვინდოდა, რომ ჩვენი ქვეყნის ისტორია და მეხსიერება ძალაუფლებისგან დაგვეცვა.
სწორედ მაშინ, როცა ინტერნეტი ფართოდ გავრცელდა, გადავწყვიტეთ, რომ ჩვენი შანსი იყო. მთავრობის მიერ 2015 წელს დამონტაჟებულმა უფასო Wi-Fi ცხელ წერტილებმა კუბაში ინტერნეტი ხელმისაწვდომი გახადა. პირველად, კუბელებმა შეძლეს გარეთ გასვლა და ინტერნეტში შესვლა. ეს მაღალი ფასი ნიშნავდა არჩევანის გაკეთებას ინტერნეტსა და საკვებს ან ტანსაცმელს შორის, მაგრამ მანამდე ინტერნეტი მხოლოდ სასტუმროებში ან სამუშაო ცენტრებში იყო ხელმისაწვდომი.
"ონკუბაში" ჩვენი წვლილის შეტანისას მივხვდით, რომ ჩვენი პირველადი მიზანი საგამოძიებო ჟურნალისტიკა უნდა ყოფილიყო. გვინდოდა, რომ ჩვენი ქვეყანა გაგვეცოცხლებინა. გვინდოდა, რომ რეალობა დაგვებრუნებინა.
"ესტორნუდო" 2016 წლის 14 მარტს დაიბადა. მხოლოდ იმ დღეს მივხვდით, რომ ზუსტად 124 წლის წინ, ნიუ-იორკში, ხოსე მარტიმ დააფუძნა გაზეთი "პატრია", რომლის მიზანიც კუბის გათავისუფლება იყო ესპანეთისგან.
პირველად გამოვაქვეყნეთ ჩვენი პრინციპები. ვთქვით: "ჟურნალისტები სპორტსმენები არიან და ჟურნალისტიკა მარათონია - და ჩვენ ვიღებთ ართრიტს ძველი მედიისა და მისი წესების გამო. ჩვენ გადავწყვიტეთ დავუბრუნდეთ საწყის წერტილს. ასე რომ, აქ ვართ, დამოუკიდებლად ვაფუძნებთ ონლაინ ჟურნალის გრძელფორმატულ რეპორტაჟს კუბაზე. ჩვენ ვაპირებთ ჩავუღრმავდეთ ჩვენი საზოგადოების მანკიერებებსა და ღირსებებს, აღვწეროთ ჩვეულებრივი ადამიანების ჩვეულებრივი ცხოვრება, გაჩვენოთ, თუ რამდენად განსხვავდება ჩვენი აღმოჩენები იმისგან, რასაც ძლიერი ხალხი გვეუბნება. ჩვენ ვიმედოვნებთ, რომ ეს ისტორიები საბოლოოდ გახდება ჩვენი დროის თავსატეხის პატარა ნაწილები."
სწორედ მაშინ, 2017 წელს, მსოფლიო სერიები იყო ჰიუსტონ ასტროსსა და ლოს ანჯელეს დოჯერსს შორის. თითოეულ გუნდს ჰყავდა კუბელი: იულიესკი გურიელი და იასიელ პუიგი. ორივემ ითამაშა კუბისთვის, მაგრამ შემდეგ აშშ-ში წავიდნენ, მთავრობამ ისინი მოღალატეებად გამოაცხადა და ისტორიიდან წაშალა. მიუხედავად ამისა, მთელი ქვეყანა აღფრთოვანებული იყო იმით, რომ გურიელი და პუიგი იბრძოდნენ ბეისბოლის ყველაზე დიდი თასისთვის, ჩვენი ეროვნული თამაშისთვის. მე მინდოდა მესაუბრა ჩვენს საერთო აღფრთოვანებაზე, ჩვენს უარს ჩვენი ვარსკვლავების დავიწყებაზე. მე ეს შესაძლებლობად მივიჩნიე სპორტზე დაბრუნებისთვის.
მე ორი ვარიანტი მქონდა: სასტუმროში ბარში წასვლა, სადაც ყველას უნდა გადაეხადა შესასვლელად, შემდეგ კი ვალდებული ვიყავი მეჭამა და დამელია; ან ერთ-ერთ იმ ღარიბ, დანგრეულ შენობაში, სადაც უამრავი არალეგალური სატელიტი იყო. მე ავირჩი
