
აბდულჰადი დალჰატუ ნიგერიის პოლიტიკაში გარკვეულწილად იშვიათობაა.
38 წლის ასაკში, ის იმ ახალგაზრდებს შორისაა, რომლებიც ცდილობენ არჩეულ თანამდებობაზე მოხვედრას ქვეყანაში, სადაც მოსახლეობის დაახლოებით 80% 40 წლამდეა.
ის იმედოვნებს, რომ ასაკი მის სასარგებლოდ იმოქმედებს, როცა იანვრის საერთო არჩევნებში კანოს შტატის ასამბლეაში ადგილისთვის იბრძვის.
„ახალგაზრდები უმრავლესობას წარმოადგენენ ამ ქვეყანაში და სწორედ მათ უნდა გადაწყვიტონ მომავალი,“ — ამბობს დალჰატუ BBC-სთან საუბარში.
თუმცა, ნიგერიის პოლიტიკური ისტორია მიუთითებს, რომ მას რთული ბრძოლა ელის.
1999 წელს სამოქალაქო მმართველობის დაბრუნების შემდეგ, გუდლაქ ჯონათანი იყო ყველაზე ახალგაზრდა, ვინც პრეზიდენტად აირჩიეს — თანამდებობა 53 წლის ასაკში დაიკავა.
ამჟამინდელი პრეზიდენტი, ბოლა ტინუბუ, 74 წლისაა და თუ იანვარში ხელახლა აირჩევენ, მეორე ვადის ბოლოს 79 წლის იქნება.
მისი მთავარი კონკურენტებიც საკმაოდ ასაკიანები არიან: ატიკუ აბუბაქარი, რომელიც უკვე მეშვიდედ ცდილობს პრეზიდენტობის მოპოვებას, 79 წლისაა, ხოლო პიტერ ობი — 65-ის.
18 პრეზიდენტობის კანდიდატიდან მხოლოდ ერთი — მოსეს ოლუსოჯი ადებისი, 35 წლის ბიზნესმენი, რომელიც დემოკრატიული ლიდერობის ალიანსს (DLA) წარმოადგენს — 40 წლამდეა.
მიუხედავად იმისა, რომ ამბობს, გამარჯვებაში დარწმუნებული ვარო, ცოტაა ნიგერიელი, ვინც მას კარგად იცნობს და კამპანიის დროსაც იშვიათად ჩანს.
კონტრასტი თვალშისაცემია ქვეყანაში, სადაც მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ახალგაზრდა მოსახლეობა ცხოვრობს და ახალგაზრდებმა არაერთხელ დაამტკიცეს, რომ შეუძლიათ პოლიტიკური დისკუსიის ფორმირება და ცვლილებებისთვის მობილიზება.
წინა არჩევნებში, ობი, მაშინ 61 წლის, მილიონობით ახალგაზრდა ნიგერიელს სოციალური მედიის მოძრაობით — „obedients“-ით — გააერთიანა.
მისი კამპანია დაპირებას იძლეოდა, რომ დამკვიდრებული პოლიტიკური წესრიგი შეიცვლებოდა, რაც განსაკუთრებით იმ ახალგაზრდებს იზიდავდა, რომლებიც სამსახურის პოვნასა და ღირსეულ ცხოვრებაზე ოცნებობდნენ.
თუმცა, პრეზიდენტობის ვერ მოპოვებამ ბევრი მისი მხარდამჭერი იმედგაცრუებული დატოვა.
„იმ დროს ძალიან დიდი იმედი გვქონდა, მაგრამ სამწუხაროდ, შედეგი არ იყო ისეთი, როგორსაც ველოდით, რამაც ბევრს სისტემისადმი რწმენა დააკარგვინა,“ — ამბობს ყოფილი obedient ნონსო ჩუკვუდი BBC-სთან.
მოძრაობა 2020 წლის EndSars პროტესტების იმპულსზე დაფუძნდა, რომელიც ბოლო ათწლეულების განმავლობაში ნიგერიაში ერთ-ერთ ყველაზე მასშტაბურ ახალგაზრდულ მოძრაობად იქცა.
თავდაპირველად პოლიციის სისასტიკით გამოწვეული აღშფოთებით დაწყებული დემონსტრაციები ფართო მოთხოვნად გადაიქცა — პოლიტიკური რეფორმების, ანგარიშვალდებულებისა და ახალგაზრდების მმართველობაში მეტი ჩართულობისკენ.
თუმცა, საბოლოოდ, ხელისუფლებამ პროტესტები ჩაახშო. გავრცელებული ინფორმაციით, დაახლოებით 56 ადამიანი დაიღუპა, თუმცა ოფიციალური პირები ამ რიცხვს არ ადასტურებენ; ასობით დააკავეს და ზოგიერთს საბანკო ანგარიშები გაუყინეს.
როგორც EndSars-მა, ისე obedient-ებმა აჩვენეს, რომ ახალგაზრდა ნიგერიელებს შეუძლიათ პოლიტიკური მიზნების გარშემო მობილიზება.

თუმცა, ამ ენთუზიაზმის მუდმივ საარჩევნო მონაწილეობად გარდაქმნა გაცილებით რთული აღმოჩნდა.
ჰაჯარა მუსა, 33 წლის, იმათ შორისაა, ვინც პოლიტიკურ სისტემაში რწმენა დაკარგა. მას არც რეგისტრაციის და არც ხმის მიცემის სურვილი აქვს უახლოეს მომავალში.
„უბრალოდ მგონია, რომ ყველაფერი უკვე გადაწყვეტილია და დროის ფუჭად ხარჯვა იქნება. ისევ იგივე ადამიანები იქნებიან,“ — ამბობს მუსა BBC-სთან.
საარჩევნო რეესტრი, როგორც ჩანს, ამ მზარდ იმედგაცრუებას ასახავს.
მიუხედავად იმისა, რომ რეგისტრირებული ამომრჩევლების რაოდენობა ბოლო არჩევნების შემდეგ 10 მილიონით გაიზარდა და 103 მილიონს გადააჭარბა, 35 წლამდე ასაკის მოქალაქეების რეგისტრაცია რეალურად 7 მილიონით შემცირდა.
ახალგაზრდები ახლა რეგისტრირებული ამომრჩევლების მხოლოდ 29%-ს შეადგენენ, მაშინ როცა 2023 წელს ეს მაჩვენებელი 40% იყო.
ნიგერიის საარჩევნო კომისია, Inec, აცხადებს, რომ 2027 წლის საერთო არჩევნებამდე მეტი ახალგაზრდის რეგისტრაციისთვის ძალისხმევა გააძლიერა.
ამაში შედის გასართობი ინდუსტრიის ცხრა ელჩის დანიშვნა — კინოს, მუსიკისა და კომედიის სფეროდან — რათა ახალგაზრდულ აუდიტორიას მიაღწიონ.
თუმცა, სტატისტიკა მიუთითებს, რომ ამ ძალისხმევას ჯერ მნიშვნელოვანი შედეგი არ მოუტანია.
დალჰატუ ამბობს, რომ კარგად ესმის იმედგაცრუება, მაგრამ მიიჩნევს, რომ ახალგაზრდა ნიგერიელებს ცვლილების მოლოდინი არ უნდა ჰქონდეთ, თუ პოლიტიკურ პროცესს ჩამოშორდებიან.
„სამწუხაროდ, ბევრს ურჩევნია უბრალოდ სოციალურ ქსელში პოსტების დადება,“ — ამბობს ის, — „ვიდრე რეალურად ჩაერთოს.“
რა თქმა უნდა, ახალგაზრდობა ავტომატურად არ ნიშნავს, რომ საუკეთესო კანდიდატი ხარ.
მათთვის, ვინც მონაწილეობა სურს, პოლიტიკაში შესვლის სერიოზული ბარიერი არსებობს — ფული.

დალჰატუ ოცნებობს ერთ დღეს პრეზიდენტი გახდეს, მაგრამ ამბობს, რომ ადრე კამპანიები მოუწია მიეტოვებინა, რადგან საკმარისი თანხა ვერ შეაგროვა.
ნიგერიაში საარჩევნო კამპანიის ხარჯები ცნობილია, როგორც ძალიან მაღალი.
საარჩევნო აქტის მიხედვით, პრეზიდენტობის კანდიდატებს 2023 წლის არჩევნებამდე კამპანიებისთვის 5 მილიარდ ნაირამდე (£2.8 მილიონი; $3.7 მილიონი) დახარჯვის უფლება ჰქონდათ. მას შემდეგ ეს ლიმიტი გაორმაგდა.
მხოლოდ ნომინაციის ფორმების ღირებულება პრეზიდენტობისკენ სწრაფვას უმრავლეს ახალგაზრდა ნიგერიელისთვის მიუღწეველს ხდის.
მმართველი All Progressive Congress (APC), ასევე Peoples Democratic Party (PDP) და African Democratic Congress (ADC) თითოეულმა პრეზიდენტობის ნომინაციის საფასური 100 მილიონ ნაირად ($74,000; £56,000) დააწესა, რაც ახალ კონკურენტებს ძალიან რთულ მდგომარეობაში აყენებს.
1999 წელს დემოკრატიის დაბრუნების შემდეგ, ნიგერიას მხოლოდ ორი პარტია მართავდა — PDP 1999-2015 წლებში და APC 2015 წლიდან.
ეს პარტიები, ADC-სთან ერთად, რომელიც გასულ წელს შეიქმნა იმ პოლიტიკოსების მიერ, ვინც სხვა ორიდან გადავიდა, ქვეყნის მასშტაბით განშტოებული ქსელი, მხარდამჭერები და კამპანიის ჯგუფები აქვთ.
ის კანდიდატები, ვისაც ფინანსური რესურსი არ აქვთ, რომ ნომინაციის ფორმები შეიძინონ და მთავარ პარტიებში შიდა კონკურსებში იბრძოლონ, პრეზიდენტობის რეალური შანსი თითქმის არ აქვთ.
ბარიერები აშკარაა ეროვნული ასამბლეაშიც.
ნიგერიის 109 სენატორიდან არც ერთი არ არის 40 წლამდე, ხოლო წარმომადგენელთა პალატის 360 წევრიდან მხოლოდ 14-ია ამ ასაკობრივ ჯგუფში.
„ბევრი წელია პოლიტიკაში ვარ და გეტყვით, რომ ამ ქვეყნის ახალგაზრდებს რესურსი არ აქვთ, რომ პრეზიდენტი გახდნენ,“ — ამბობს დალჰატუ, რომელიც ობის Nigeria Democratic Congress-ის სახელით იყრის კენჭს.

ფატიმა ზაჰრა უმარი, ახალგაზრდა პოლიტიკოსი APC-ში, რომელიც ადრე წარმომადგენელთა პალატაში ადგილისთვის იბრძოდა, ეთანხმება ამ მოსაზრებას.
„ახალგაზრდა ნიგერიელები ღარიბები არიან. ნიგერიის პოლიტიკა ფულზეა დამოკიდებული, ამიტომ მონაწილეობა ფინანსებით რეგულირდება,“ — ამბობს ის და ამატებს, რომ ახალგაზრდები ხშირად კმაყოფილდებიან, როცა უფროს პოლიტიკოსთან სპეციალური მრჩევლის როლი აქვთ.
თუმცა, პოლიტიკური ანალიტიკოსი სეუნ აჯაიი მიიჩნევს, რომ პრობლემა ფინანსურ ბარიერებს სცდება.
„ჩვენ მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ნიჭიერი ახალგაზრდები გვყავს, მაგრამ ისინი ან პოლიტიკით არ ინტერესდებიან, ან კმაყოფილდებიან, როცა მთავრობაში მცირე როლს იღებენ,“ — ამბობს ის.
„ხანდაზმული კაცები არ იჯდებიან უსაქმოდ და არ მოგვცემენ უფლებას, რომ ისინი გვერდით გადავწიოთ. დიდი პოზიციებისთვის ბრძოლა გვჭირდება, მაგრამ ამ ეტაპზე ენთუზიაზმი არ ჩანს.“
უმარი მიიჩნევს, რომ ახალგაზრდული ლიდერობისადმი დამოკიდებულების შეცვლა არანაკლებ მნიშვნელოვანია.
„კულტურულად, ჩვენ არ ვართ მზად, რომ ახალგაზრდა ადამიანის ნიჭს ვენდოთ ან მივიღოთ, ამიტომ ძალიან რთული იქნება,“ — ამბობს ის.
„ხანდაზმულები ჯერ კიდევ სისტემას ეჭიდებიან.“
ზოგი ნიგერიელი შთაგონებული დარჩა აშშ-ში ბოლო შუალედური არჩევნების დროს ახალგაზრდა კანდიდატების წარმატების ტალღით, რომელთაგან ზოგს აფრიკული ფესვები აქვს.
„ამერიკამ შეძლო, ნიგერიელებს შეუძლიათ იგივე?“ — დაწერა გასართობი სფეროს წარმომადგენელმა ჩარლი ბოიმ X-ზე, პოსტში, რომელიც ფართოდ გავრცელდა.
მან თქვა, რომ აშშ-ის შედეგები ნიგერიის პოლიტიკოსებისთვის გაფრთხილებაა: მიუხედავად იმისა, რამდენად ძლიერია პოლიტიკური მანქანა, ამომრჩევლებს შეუძლიათ მთავრობის მიმართულება შეცვალონ.
მან ახალგაზრდებს მოუწოდა, კანდიდატებს წარსულ დაპირებებზე დაუსვან კითხვები: „გაუმჯობესდა ცხოვრება? სად არის სამუშაო ადგილები, უსაფრთხოება და ხელმისაწვდომი ცხოვრება?“
„დემოკრატია მაყურებლის სპორტი არ არის, არც ბრინჯის განაწილებაა,“ — დაწერა მან.

მეტი სიახლეებისთვის აფრიკის კონტინენტიდან ეწვიეთ BBCAfrica.com-ს.
გამოგვყევით Twitter-ზე @BBCAfrica, Facebook-ზე BBC Africa ან Instagram-ზე bbcafrica

















