საფრანგეთის მეორე მსოფლიო ომის ერთ-ერთი უკანასკნელი წინააღმდეგობის გმირი, სოლანჟ ალექსანდრი, 104 წლის ასაკში გარდაიცვალა. სოლანჟ ალექსანდრი იმ იშვიათ ქალებს შორის იყო, რომლებმაც მომავალ მეუღლესთან ერთად საკუთარი ანტიგერმანული მებრძოლთა რაზმი შექმნეს და უხელმძღვანელეს.
1941 წლიდან წინააღმდეგობის მოძრაობაში კურიერად მსახურების შემდეგ, სამი წლის შემდეგ მან დააარსა „პა-დე-ბეფის“ ქსელი რუიე-სურ-ლუარის მახლობლად.
დაახლოებით 30 კაციანი რაზმის ხელმძღვანელობით, ალექსანდრიმ ორგანიზება გაუწია დივერსიულ ოპერაციებს, აფარებდა თავს მოკავშირე ავიატორებს და, ნორმანდიაში მოკავშირეთა დესანტირების შემდეგ 1944 წლის D-Day-ზე, შეუერთდა ბრძოლას ოკუპანტი გერმანული ძალების წინააღმდეგ.
სოლანჟ ალექსანდრის გარდაცვალების შემდეგ, რომელსაც ლე მანის მოხუცთა თავშესაფარში გამოაცხადეს, მას პატივი მიაგო პრეზიდენტმა ემანუელ მაკრონმაც.
„ის ამბობდა, რომ მხოლოდ თავის მოვალეობას ასრულებდა. მაგრამ მისი მოვალეობა ჩვენი თავისუფლება იყო. საფრანგეთი ამას არასოდეს დაივიწყებს. მადლობა“, – დაწერა მაკრონმა სოციალურ ქსელში.
სოლანჟ ალექსანდრი (დუბუასონის გვარით) 1922 წელს დასავლეთ საფრანგეთის სარტის დეპარტამენტში დაიბადა, პატრიოტულ ოჯახში, რომელმაც პირველი მსოფლიო ომის დროს მძიმე დანაკარგი განიცადა.
„დედაჩემმა პირველი ქმარი ომში დაკარგა, მამაჩემი კი 1917 წელს დაიჭრა. სამშობლო და ღირსება ჩვენთვის ძალიან მნიშვნელოვანი სიტყვები იყო. ეს ჩემს სისხლში იყო“, – იხსენებდა ის მემუარებში.
1940 წლის ივნისში მან რადიოთი მოისმინა გენერალ შარლ დე გოლის მოწოდება ლონდონიდან, რომლითაც ფრანგებს გერმანიასთან ბრძოლის გაგრძელებისკენ მოუწოდებდა. მანამდე დე გოლი არც კი გაეგონა, მაგრამ ეს მნიშვნელობას არ ანიჭებდა.
„იმ წამიდან ვიცოდი, რომ უნდა შემერთებოდა წინააღმდეგობას“, – წერდა ალექსანდრი.
რამდენიმე თვის შემდეგ მას მამამისის მეგობარმა, ტუნისში დაბადებულმა ფრანგმა არმიის ვეტერანმა საიდ ბელჰაფაფმა, რომელიც წინააღმდეგობის მოძრაობას შეუერთდა, შესთავაზა თანამშრომლობა.
კოდური სახელით „კორლეი“, ალექსანდრი ველოსიპედით გადაკვეთდა ლე მანის მიმდებარე რეგიონს, აგროვებდა ინფორმაციას და გადასცემდა შეტყობინებებს.
„მაშინ მობილური ტელეფონები არ არსებობდა, არც პირადი ავტომობილები, რადგან ბენზინი არ იყო. ველოსიპედი მეფობდა“, – თქვა მან ორი წლის წინანდელ ინტერვიუში.
1943 წელს მან გაიცნო თავისი პირველი ქმარი, გი დელიო, რომელმაც ფრანგული ჟანდარმერიიდან გაქცევა გადაწყვიტა მას შემდეგ, რაც ებრაელების დაპატიმრებაზე უარი თქვა.
შემდეგი წლის აპრილში, მოკავშირეთა შეჭრის მოახლოებისას, მათ გადაწყვიტეს მაკიში გადასვლა, ანუ ფარულად ცხოვრება ტყიან ბორცვებში, სადაც ადგილობრივი გლეხები საკვებით ამარაგებდნენ.
მათი ჯგუფი შედგებოდა გერმანული იძულებითი შრომის პროგრამებიდან გაქცეული დეზერტირებისგან, ასევე სხვა წინააღმდეგობის რაზმის გადარჩენილებისგან, რომელიც მტერმა გაანადგურა. მათთან ერთად იყვნენ ორი ავიატორიც – ერთი ამერიკელი და ერთი კანადელი.
„ორჯერ გესტაპო ჩემ დასაკავებლად მოვიდა, და ორჯერვე ხელიდან დავუსხლტი“, – იხსენებდა ალექსანდრი მოგვიანებით.
1944 წლის სექტემბერში ტურების გათავისუფლებაში მონაწილეობის შემდეგ, ომი ფრანგული შინაგანი ძალების (FFI) უმცროსი ლეიტენანტის წოდებით დაასრულა.
შემდეგ მასწავლებლად მუშაობდა და მეუღლეს თან ახლდა, რომელიც ჟანდარმერიის ოფიცრად სხვადასხვა ფრანგულ ზღვისიქითა ტერიტორიაზე მსახურობდა. 1960 წელს მისი მეუღლე მარტინიკაზე მოკლეს, ხოლო 1981 წელს სოლანჟ ალექსანდრიმ მეორედ იქორწინა.
სოლანჟ ალექსანდრიმ ორჯერ უარი თქვა საპატიო ლეგიონის ორდენზე, ამბობდა, რომ მხოლოდ თავის მოვალეობას ასრულებდა და სხვები უფრო მეტად იმსახურებდნენ ამ ჯილდოს.
ბოლოს, 2024 წელს, მან ჯილდოს მიღებას დათანხმდა.
ორდენის მიღებისას განაცხადა: „ეს დიდი სიხარული და დიდი პატივია. ძალიან ვამაყობ – თუნდაც მხოლოდ რამდენიმე კვირით ან რამდენიმე თვეთი, სანამ მოვკვდები.“
