
ბრიანა და მე 2013 წელს გავიცანი, როცა ვამუშავებდი ერთ ხელოვნების პროექტს მაუნტ დრიუტში — იმ რეგიონში, სადაც გავიზარდე, სიდნეის დასავლეთ ნაწილში.
ეს იყო კონკრეტულ ადგილთან დაკავშირებული პროექტი ახალგაზრდებისთვის და ბრიანა სტრატეგიული ხელმძღვანელობის ჯგუფის წევრი გახდა, რაც საბოლოოდ იმას ნიშნავდა, რომ ყოველ საღამოს 9 საათამდე ადგილობრივ ბავშვებთან ერთად ღარებს ვარდისფრად ღებავდა.
ჩვენი პირველი შეხვედრა ელექტრიზებული იყო — იმდენი საერთო გვქონდა, თავი ისე ვიგრძენი, თითქოს თავში რაღაც ჩამარტყეს. ამ პროექტით ვცდილობდი, მაუნტ დრიუტის სტიგმა დამენგრია და რაღაც მხიარული და ჯადოსნური შემექმნა, და მან ზუსტად გაიგო, რამდენად მნიშვნელოვანი იყო ეს ჩემთვის. პროექტის დასრულების შემდეგ, ფეირფილდში, ასევე სიდნეის დასავლეთით, თეატრის ხელმძღვანელის პოზიცია მივიღე და ბრიანა მმართველი საბჭოს წევრად მოვიწვიე.
ორივენი ურთიერთობაში ვიყავით მაშინ, მე კი ძალიან უბედური ურთიერთობიდან გამოვდიოდი. იმ პირველ ორ წელიწადს, როცა ერთად ვმუშაობდით, ჩუმად მომწონდა. რამდენიმე თვეში ორივე თავისუფალი ვიყავით და მასთან ერთად გრანტის განაცხადის დაწერაზე ვიმუშავე — პროექტისთვის, რომლის განხორციელებასაც ბერლინში ვგეგმავდი. იმ კვირაში ჩემი დაბადების დღე იყო და მეგობარმა ბოთლი მოეტი მაჩუქა, რომელიც განსაკუთრებული შემთხვევისთვის მქონდა გადანახული.
იმ დროს ბინა მქონდა, რომლის სახურავზეც ზღვას გადაჰყურებდი. ავედით სახურავზე; მახსოვს, მზე საოცრად ანათებდა. ვუთხარი: „მოეტი მაქვს — გინდა, ერთი ჭიქა დავლიოთ?“ მას შემდეგ ერთად ვართ.
ამის შემდეგ კიდევ უფრო მეტად გავაცნობიერე, რამდენად ბევრი რამ გვაერთიანებდა, თუნდაც წვრილმანებში. მაგალითად, ყოველთვის მძულდა პომიდორი. ერთ დღეს ლანჩის შემდეგ დავიხედე და დავინახე, რომ ორივეს თეფშის გვერდით ერთნაირი, გადაყრილი პომიდვრის გროვა გვედო.
მაგრამ ერთი მნიშვნელოვანი განსხვავება რომანტიკულ ფილმებზე ჩვენი დამოკიდებულება იყო. მე ყოველთვის მიყვარდა ისინი, განსაკუთრებით ძველი ფილმები, და მიზნად დავისახე, ბრიანაც შემეყვარებინა. დავიწყე ჩემი საყვარელი კლასიკით — „შეხვედრა, რომელიც უნდა გვახსოვდეს“, სადაც დებორა კერი და კერი გრანტი თამაშობენ. ერთ საღამოს ერთად ვუყურეთ, კიდევ ერთი ბოთლი შამპანურით.

ფილმში არის სცენა, სადაც ისინი კრუიზის გემიდან ჩამოდიან და კერი გრანტის ბებიას, ჟანუს სტუმრობენ. ვუთხარი, რომ ბავშვობაში, როცა ამ სცენას ვუყურებდი, მეგონა, რომ ეს ადგილი ნამდვილი ჯადოსნური იყო — როგორც მაშინ, როცა დოროთი ოზში ხვდება.
რამდენიმე თვის შემდეგ, როცა უკვე ერთად ვიყავით, სამსახურმა ბერლინში გამგზავნა და ბრიანამ მითხრა: „მეც მოვდივარ.“ შემდეგ კონვერტი მომაწოდა. შიგნით ორი თვითმფრინავის ბილეთი იდო ვილფრანშ-სიურ-მერში. „სად არის ეს?“ — ვკითხე. მიპასუხა: „ეს ის ადგილია, სადაც დებორა კერი და კერი გრანტი ნავიდან ჩამოდიან.“
როცა ჩავედით, ვერ დავიჯერე. ფერადი ფრანგული ნავსადგური, ხმელთაშუა ზღვის პირას, მოფარებულ ადგილას. თითქმის კატატონურ მდგომარეობაში ვიყავი, თითქოს საკუთარ ოცნებაში ვცხოვრობდი. მთელი კვირა პლაჟზე ვიწექით და კრუიზის გემებს ვუყურებდით. ყოველ ჯერზე ვამბობდი: „აი, კერი გრანტი და დებორა კერი ჩვენთან მოდიან სტუმრად.“ სასტუმროში ვცხოვრობდით, სადაც სპა ქალაქს გადაჰყურებდა და ყოველ საღამოს ერთსა და იმავე რესტორანში მივდიოდით, რომ სპაგეტი მოლუსკებით გვეჭამა.
მაშინ მივხვდი, რამდენად ძლიერ მიყვარდა ბრიანა. ბავშვობის ოცნების ადგილას რომ წამიყვანა, ეს ჩემი არსების გულში მოხვდა. ეს იყო ყველაზე დიდი რამ, რაც ოდესმე ვინმეს ჩემთვის გაუკეთებია. ჩემი რომანტიკული ჰოლივუდური ოცნება ახლა ჩემი რეალური სიყვარულის ისტორიის ნაწილი გახდა.

ათწლიანი თანაცხოვრების შემდეგ, ცოტა ხნის წინ სიდნეიში, კლიფტონ გარდენსში დავქორწინდით. ეს ადგილი იმიტომ ავირჩიეთ, რომ მისი ნავსადგურის ხიბლი ვილფრანშს გვახსენებს, და იმიტომაც, რომ ბრიანამ ამ წყლებში სკუბა-დაივინგისადმი ახალი სიყვარული და კარიერა შექმნა.
ის მოგზაურობა ვილფრანშში ჩვენი ურთიერთობისთვის პრეცედენტი გახდა: მაშინაც კი, როცა ყველაფერი რთულდება, მაინც გვჯერა ჯადოსნურობის და გვჯერა ერთმანეთის. ბრიანამ მასწავლა, როგორ უნდა გიყვარდეს. ერთმანეთს ვენდობით, კეთილები ვართ ერთმანეთის მიმართ — და ბოდიშსაც ვიხდით, როცა რამეში შევცდებით.
ერთად გატარებული ყოველი დღე ყველაზე დიდი საჩუქარია.
They Will Be Kings, რეჟისორი და თანაავტორი კაზ ტერეზე, 5 თებერვალს, The Edge, Federation Square, მელბურნში, Midsumma ფესტივალის ფარგლებში იქნება ნაჩვენები.


















