
2019 წლის გაზაფხულზე, ენტონი ბოილი ბრუკლინში, St Ann’s Warehouse-ში, კილიან მერფის სპექტაკლზე „გლოვა — ეს არის ბუმბულები“ (Grief Is the Thing with Feathers) წავიდა. სპექტაკლის შემდეგ, 24 წლის მსახიობი სცენის კართან დარჩა. „კილიანთან შესახვედრად 500 ადამიანი იდგა რიგში, მაგრამ ენდა უოლშის ნახვა მხოლოდ მე მინდოდა,“ — ამბობს ბოილი სიცილით. როცა დუბლინელი დრამატურგი უოლში ბოლოს გამოჩნდა, ბოილმა თავი გააცნო. უთხრა, რომ დასავლეთ ბელფასტიდან იყო, დრამის სკოლაში უოლშის პიესები ჰქონდა წაკითხული და ოცნებობდა, ოდესმე მასთან ემუშავა. ჰკითხა, თუ მოუნდებოდა უოლშს ბროდვეიზე მის სანახავად მისვლა, სადაც ბოილი „ჰარი პოტერი და დაწყევლილი შვილი“-ში სკორპიუს მალფოის, დრაკოს ვაჟის როლს ასრულებდა. როგორ უპასუხა? ბოილი იღიმის: „ისეთი იყო, დაახლოებით: ‘აა, ჰოო...’“
რადგან უოლში „დაწყებულ შვილზე“ არ მისულა, ბოილმა იფიქრა, რომ მწერალმა მაშინვე დაივიწყა. თუმცა, რამდენიმე წლის შემდეგ, უოლშისგან წერილი მიიღო, სადაც ეწერა, რომ ადაპტაციას უკეთებდა კირან გოდარდის 2024 წლის რომანს „ვხედავ შენობებს, რომლებიც ელვის სისწრაფით ინგრევა“ (I See Buildings Fall Like Lightning) — ბირმინგემის მუნიციპალური უბნის ხუთი ახლო მეგობრის შესახებ, რომლებიც 30 წლის ასაკში თავიანთ მყიფე ცხოვრებას ეჭვქვეშ აყენებენ. უოლშმა პატრიკის როლი — პოლიტიკურად აქტიური კურსდამთავრებული, რომელიც ნულ საათიან კონტრაქტზე ველოსიპედით კურიერად მუშაობს და ახალგაზრდა ოჯახს არჩენს — ბოილისთვის დაწერა. რეჟისორად კლიო ბარნარდი იყო მოწვეული.
სცენის კართან უოლშთან შეხვედრის შემდეგ, ბოილი თავისი თაობის ერთ-ერთ ყველაზე ქარიზმატულ და დასამახსოვრებელ მსახიობად იქცა. თავდაპირველად, ამერიკულ ისტორიულ სატელევიზიო დრამებში დაიმკვიდრა თავი, მათ შორის „შეთქმულება ამერიკის წინააღმდეგ“-სა (The Plot Against America) და „ჰაერის ოსტატებში“ (Masters of the Air), სანამ 2023 წელს სტივენ ნაიტის „Guinness-ის სახლი“-ში (House of Guinness) მთავარ როლს შეასრულებდა. 2024 წელს მას IRA-ს ვეტერანი ბრენდან ჰიუზის როლი შესთავაზეს Disney+-ის დრამაში „არაფერი თქვა“ (Say Nothing). ბოილის პირველი რეაქცია კატეგორიული უარი იყო: „ვიფიქრე: ‘Disney და ჩრდილოეთ ირლანდიის კონფლიქტი? აბსოლუტურად არა!’ ძალიან ბევრჯერ შემომთავაზეს მსგავსი თემატიკის როლები, მაგრამ არ მინდოდა, ბელფასტელ ბიჭად დამემკვიდრებინა თავი. მინდოდა მრავალფეროვანი კარიერა. მაგრამ შემდეგ წავიკითხე წიგნი, რომელზეც სერიალი იყო დაფუძნებული და შევხვდი ავტორს, პატრიკ რადდენ კიფს. მივხვდი, რომ ყველას, ვინც პროექტში იყო ჩართული, ნათელი და კეთილი განზრახვები ჰქონდა. სურდათ ეჩვენებინათ, როგორი იყო იმ დროს ბელფასტში ცხოვრება.“
ბოილი ბელფასტით ძალიან ამაყობს და მას „მსოფლიოს საუკეთესო ქალაქს“ უწოდებს. დასავლეთ ბელფასტში გაიზარდა, მშობლებს კი, როგორც თავად ამბობს, „ჩვეულებრივი სამუშაოები“ ჰქონდათ — დედა მიმღებში მუშაობდა, მამა — უსაფრთხოების სამსახურში. ბოილის ეკრანული შესრულებები ძალიან უშუალოა და პირადადაც ენერგიულია; როცა ლონდონის ცენტრში, კაფეს გარეთ ვხვდებით, ერთი საათის განმავლობაში ენთუზიაზმით საუბრობს, ხშირად წამოხტება ხოლმე აზრის გასამახვილებლად. ცივა, მაგრამ ამას ვერ ამჩნევს — მხოლოდ მაისური, სპორტული ზედა და თხელი ზაფხულის ჯინსი აცვია. არ არის გასაკვირი, რომ ამბობს, ბავშვობაში მანქანებში დარბოდა, კედლებზე ადიოდა, ფრონტფლიპებს აკეთებდა — „მიკვირს, მშობლებს რიტალინი რომ არ დამალევინეს.“
16 წლის ასაკში, „დამანგრეველი ქცევის“ გამო, ბიჭების კათოლიკური სკოლიდან გარიცხეს და ბოლოს ფოლს როუდის სკოლაში მოხვდა — დასავლეთ ბელფასტის მთავარ გამზირზე, რომელიც ცნობილია ბობი სენდსის და სხვა IRA-ს წევრების დიდი მურალებით. იქ 2,000 გოგონას შორის ერთ-ერთი რამდენიმე ბიჭი იყო. ხაზს უსვამს, რომ გაუმართლა, რადგან „სახლში ყოველთვის თავისებურად ყოფნის უფლება ჰქონდა; მშობლებს არასდროს უთქვამთ, რომ სულელი ან ცუდად მოქცეული იყო“. მოგვიანებით, როცა დრამის სკოლაში მივიდა, დისლექსია დაუდგინეს, რაც მისთვის სრულიად ლოგიკური აღმოჩნდა.
სანამ თინეიჯერობის ასაკს მიაღწევდა, მისი ენერგიული ცხოვრება მოულოდნელად შეწყდა — პერტესის დაავადება დაუდგინეს, რაც იშვიათი მდგომარეობაა და ბარძაყის სახსარს აზიანებს. რამდენიმე წელი გაგრძელდა (ახლა კარგადაა, თუმცა ასაკში შესაძლოა ართრიტი განუვითარდეს). ამ პერიოდში ხშირად ეტლში იყო მიჯაჭვული და ფანჯარასთან იჯდა, ადამიანებს აკვირდებოდა და მათ ხმებს ბაძავდა დროის გასაყვანად. ეს გამოცდილება მომავალში გამოადგა — დღეს აქცენტების შესანიშნავი სმენა აქვს. ამ დროს კულტურაში ჩაიძირა: უყურებდა ფილმებს, როგორიცაა „Quadrophenia“ და „This Is England“, და შეიმუს ჰინის პოეზიით მოიხიბლა. „მიყვარდა პოეზიისა და პიესების დეკლამაცია. რიტმის შეგრძნება, როგორ არეგულირებს სუნთქვას და გრძნობებს.“ თუ მაშინვე მიხვდა, რომ მსახიობობა უნდოდა? „დიახ,“ — ამბობს ღიმილით, — „ამ იდეით შეპყრობილი ვიყავი.“
14-15 წლის ასაკში მსახიობობის გაკვეთილებზე სიარული დაიწყო. „თეატრთან პირველი შეხება ლონდონის ვესტ ენდში მიუზიკლის ნახვა არ ყოფილა; სპექტაკლებს ვუყურებდი მუშათა ბარებში, სადაც მსახიობები ათი წელი ციხეში იყვნენ ნამყოფები. ერთ-ერთი პირველი დრამის გაკვეთილი მქონდა ბიჭთან, რომელიც IRA-ში იყო და ციხეში დრამათერაპიას გადიოდა. მის გამოცდილებაზე სცენებს ვთამაშობდით; გვთხოვდა, გვეთამაშა ციხის ზედამხედველი ან IRA-ს წევრი. მაშინ ვერ ვხვდებოდი, რომ ეს უჩვეულო გამოცდილება იყო. ოქსფორდში რომ გავზრდილიყავი, ალბათ შექსპირს ვთამაშობდი.“
მიუხედავად იმისა, რომ ბოილი „ვხედავ შენობებს, რომლებიც ელვის სისწრაფით ინგრევა“-ში შესანიშნავი ანსამბლის ნაწილია (სადაც ასევე თამაშობენ ჯო კოული და ლოლა პეტიკრუ), პატრიკის როლში გამორჩეულად ძლიერია — ფილმის სინდისია. სისტემაზე გაბრაზებულია, მეგობრის ღალატზე გაცეცხლებული, მაგრამ ცოლთან, შივთან (პეტიკრუ) ძალიან თბილია. ბოილმა უკვე მიიღო საუკეთესო მსახიობის ჯილდო რომის კინოფესტივალზე, ხოლო ფილმი ბრიტანეთის დამოუკიდებელი კინოს რვა ჯილდოზეა ნომინირებული, მათ შორის საუკეთესო ანსამბლის შესრულებისთვის.
პეტიკრუსთან ქიმიის ტესტიც კი არ დასჭირვებია, რადგან ერთად გაიზარდნენ ბელფასტში. „ლოლა და მე 11 წლიდან ვიცნობთ ერთმანეთს. პირველი, რაც ერთად გავაკეთეთ, იყო უცნაური სპექტაკლი ‘რომეო და ჯულიეტა’ ჭადრაკის დაფაზე. ეს იყო ყველაზე ახლოს შექსპირთან, რაც ბავშვობაში მივედი,“ — ამბობს ის. „მე ზიგი სტარდასტად ვიყავი გადაცმული, ლოლა კი ჯინ სიმონსად Kiss-დან. ლოლას ყოველ მოძრაობაზე უნდა დაეკეცა მუხლი, მე კი რაინდი ვიყავი და ასე უნდა მევლო.“ წამოხტება და უცნაურ რობოტულ მოძრაობას ასრულებს, იცინის ბავშვობის გამოცდილებაზე. „მგონი, 10 ადამიანი იყო დარბაზში და 9 გავიდა. მამაჩემი დღემდე იხსენებს ამას. პრემიერაზე რომ ვეპატიჟები, მეკითხება, ისევ ისეთი ცუდი იქნება თუ არა, როგორც ის რომეო და ჯულიეტა.“ ისევ ჯდება და ოდნავ ნოსტალგიურად გამოიყურება. „ლოლა ის ადამიანია, ვინც ჩემი ცოლი შეიძლებოდა ყოფილიყო, ბელფასტში რომ დავრჩენილიყავით. დიდი ხნის მეგობრები ვართ.“
ბოილმა და პეტიკრუმ ერთად ისწავლეს რთული ბირმინგემული აქცენტის შესრულება? „მე სხვა მსახიობებზე რამდენიმე კვირით ადრე ჩავედი. ინსტაგრამზე ბარეფაითერის, ჯინჯის მივწერე და ვკითხე, ერთად თუ დაგველია ლუდი. მან ადგილობრივები გამაცნო შარდ ენდში, სადაც ფილმი გადაიღეს. ბოლოს გამბედაობა მოვიკრიბე და აქცენტი მათ წინაშე გამოვცადე. მერე ლოლაც ჩამოვიდა და ერთად დავდიოდით ქალაქში. მე აქცენტით ვლაპარაკობდი, მაგრამ ლოლა ნაკლებად იყო დაინტერესებული...“ რეჟისორი ბარნარდი, რომელიც ამბობს, რომ „ენტონთან მუშაობა უყვარდა, რადგან უშიშარია“, აღნიშნავს: „მთელი გადაღებების განმავლობაში ბირმინგემის აქცენტით საუბრობდა, ამიტომ ახლა მისი ბელფასტური აქცენტი ყოველთვის მაკვირვებს.“
ბოილი არ თვლის, რომ განსაკუთრებულად მეთოდური მსახიობია; ეს უფრო პატივისცემის საკითხია: „პატრიკი დღეში 40 ფუნტად ოთხსულიანი ოჯახის გამოკვებას ცდილობს. ყველას უნდა შევახსენოთ, რომ ადამიანები ასე ცხოვრობენ. კარგი იქნებოდა, ფილმის ნახვის შემდეგ ხალხს კურიერისთვის ჩაის დატოვება გაახსენდეს. ასეთ შემთხვევაში, ბირმინგემული აქცენტის გამო უხერხულობა ღირდა.“ იღიმის. „მსახიობობა ზოგჯერ ძალიან უხერხული საქმეა.“
„ვხედავ შენობებს...“ — ეს არის სასაცილო, მაგრამ საბოლოოდ გულსატკენი ანალიზი ტეტჩერის სასტიკი მემკვიდრეობის შესახებ. ბოილის ერთ-ერთი მომავალი პროექტიც გვიანდელი კაპიტალიზმის თემას ეხება. Netflix-ის რვესერიიანი სერიალში „ალტრუისტები“ (The Altruists) ის ასრულებს სემ ბენკმან-ფრიდის როლს, რომელმაც 2019 წელს დააარსა კრიპტოვალუტის ბირჟა FTX, შემდეგ კი თაღლითობისთვის 25 წლით ციხეში ჩასვეს — ინვესტორები 10 მილიარდ დოლარზე მეტით მოატყუა. რა თქმა უნდა, ბოილმა როლისთვის განსაკუთრებული ძალისხმევა გამოიჩინა და ბენკმან-ფრიდთან კონტაქტიც მოახერხა. „ვწერდით ერთმანეთს იმ სერვერზე, რომელსაც პატიმრები იღებენ, თუ კარგად იქცევიან: 100-ზე მეტი კითხვა დავუსვი, თუმცა ყველა არ უპასუხია. ძალიან გულწრფელი და გახსნილი იყო, მაგრამ დავპირდი, რომ ჩვენს საუბარს არავის ვუამბობდი.“
მას შემდეგ, რაც „ვხედავ შენობებს...“ და „ალტრუისტებზე“ იმუშავა, ბოილი ძალაუფლებასა და ფულზე ფიქრობს: პატრიკს ოჯახის გამოკვებაც უჭირს, ბენკმან-ფრიდმა კი 26 მილიარდი დოლარი გამოიმუშავა. მიუხედავად იმისა, რომ ბენკმან-ფრიდის მიმართ შეიძლება თანაგრძნობა ჰქონდეს, პატრიკის უკეთ ესმის. „კრიპტო ჩემი ბელფასტური ცხოვრებისგან მილიონი მილის მოშორებითაა. ფულზე ზრუნვა არ მასწავლეს — ჩემთვის მთავარი კარგი საქმის კეთებაა.“ წარმატების შემდეგ შეიცვალა? „ღმერთო, იმედი მაქვს, არა! ისევ ახლოს ვარ სკოლის მეგობრებთან. ისევ მიყვარს ცხენზე ჯირითი, ზღვაში ცურვა, გინესის ლუდის დალევა.“ პირველად ჩერდება საუბარში. „ღმერთო, როგორ მომენატრა კარგი კრაკი ბელფასტში.“
„ვხედავ შენობებს, რომლებიც ელვის სისწრაფით ინგრევა“ კინოთეატრებში გამოდის 4 დეკემბრიდან. „ალტრუისტები“ უკვე ხელმისაწვდომია Netflix-ზე.
















