A
I
NEWS
Rockstar-ის GTA VI ლეონიდას დეტალურ სამყაროში ჯეისონისა და ლუსიას ემოციურ კრიმინალურ ისტორიას ქმნის
The Guardian • 29 წუთის წინ
Rockstar-ის GTA VI ლეონიდას დეტალურ სამყაროში ჯეისონისა და ლუსიას ემოციურ კრიმინალურ ისტორიას ქმნის

GTA VI-ში Rockstar-მა შექმნა ყველაზე გამორჩეულად და გულუხვად დეტალიზებული ვირტუალური სამყარო, რაც კი აქამდე გვინახავს. მისი განხილვა ცოტათი ჰგავს პარიზის შეფასებას: იმდენი შესაძლო გამოცდილებაა, რომ არ იცი, საიდან დაიწყო. რომ დაგეთვალთ, როგორ ვთამაშობდი ამ თამაშს ბოლო რამდენიმე კვირის განმავლობაში, შეიძლება დამენახეთ ბანკის ძარცვისას, მარიხუანის ფერმაზე სროლისას ან მზის ჩასვლისას ტრასაზე მანქანის რბოლისას, როცა თამაშის რადიოში Bad Bunny-ს ვუსმენდი, მაგრამ ასევე შეიძლებოდა დამენახეთ სპორტდარბაზში ვარჯიშისას, შოპინგისას, ყავის მაგიდის აწყობისას ან სანაპიროზე ნაყინის ჭამისას. აქ იმდენი რამაა შესათავაზებელი, რომ ძნელია, ზუსტად განსაზღვრო, რა არის ეს თამაში. არის ეს ინტერაქტიული კრიმინალური ფილმი? ქალაქის სიმულატორი? რბოლის თამაში? თუ აბსურდულად გაფართოებული The Sims-ის ვერსია, სადაც შენი პერსონაჟები უბრალოდ პროფესიონალი კრიმინალები არიან? ყველასთვის განსხვავებული იქნება — სწორედ ეს არის მისი ხიბლი.

ჩემთვის კი ეს თამაში ჯეისონზე და ლუსიაზეა, გაქცეულ წყვილზე, რომლის მეშვეობითაც ეცნობი ყველაფერს, რასაც ლეონიდა გთავაზობს. ჯეისონი ძლიერია, სიმპათიური, ყოფილი სამხედრო, მშვიდი და შეურყეველი, გულწრფელი, მაგრამ სიტყვაძუნწი. ლუსია კი 14 წლიდან მანქანებს იპარავს, აქვს ბოროტული იუმორი და არავის არაფერს არ აპატიებს. (ლუსია უფრო საშიშია; მის როლში ბევრად სწრაფად მივდიოდი ძალადობამდე.) დასაწყისში ლუსია ციხეშია, ჯეისონი კი მზით გადახურებულ კიზში ცდილობს თავის გატანას — მუშაობს საეჭვო ტიპთან ნავსადგურში და ქირაობს ძველ, ბურჯებზე აშენებულ სახლს, უკანა ეზოში პირსაბანით და შინაური გველით. როცა ლუსია ციხიდან გამოდის, ორივე ცდილობს როგორმე ააწყონ ცხოვრება, მაგრამ მალევე ეხვევიან არასწორ ხალხში და იძულებულნი არიან, მიატოვონ ახლად დაწყებული მშვიდი ყოფა.

დიდხანს მართლა წვრილმანი კრიმინალები ხართ, რომლებიც ცდილობენ ფულს იშოვონ და პოლიციის თვალთახედვას გაექცნენ — ამისთვის კი ყველა საეჭვო ქურდსა და ნარკორეალიზატორთან გიწევთ ურთიერთობა. ხვდებით პროვინციელ ნარკომანებსა და ბაიკერების ბანდებს, მეგობრულ კონსპიროლოგებს, საეჭვო ექიმს, ლუსიას ყოფილ ციხის მეგობრებს და მათ საყვარელ ნაძირალებს. სანამ რეალურად ვიცე-სიტიში მოვხვდი — ბრჭყვიალა ცოდვის ბუდეში, ლეონიდას ყველა სიამოვნებისა და ყველაზე გადამეტებული კრიმინალის ცენტრში, სადაც ბანდიტები სოციალურ ქსელებში მუშაობენ და ნარკობარონებიც კი ინსტაგრამის გავლენით არიან შეპყრობილნი — უკვე 30 საათი მქონდა ნათამაშები. თამაშის დასრულებას 70 საათი მოვანდომე და კიდევ უფრო მეტიც შეიძლებოდა.

ლეონიდა იმდენად რეალისტურია, რომ ზოგჯერ დაუჯერებლადაც კი გეჩვენება, იმდენად ვრცელია, რომ შეიძლება დაგაბნიოს, და სიუჟეტური მისიების მიღმა შეგიძლია, რაც გინდა, ის აკეთო. აქ არის ღამის კლუბები, სპორტდარბაზები, ბაზრობები, სავაჭრო ცენტრები, რესტორნები, ტანსაცმლის მაღაზიები, კალათბურთის მოედნები, სროლის ტირები, ავიახანგარები, სოციალური საცხოვრებლები და ვილები, ადგილები სანადიროდ, სათევზაოდ ან კაიაკინგისთვის, ბენზინგასამართი სადგურები და ათასობით ადამიანი, რომლებიც საუბრობენ, როცა გვერდით ჩაუვლი. საინტერესო რაღაცები ყოველთვის periferia-ze ხდება. შეიძლება დაინახო, როგორ მისდევს პოლიცია ვინმეს, რომ ნარკოტიკი ჩაუდოს, ან მოისმინო უცნაური კამათი, ან დაინახო, როგორ მიაქროლებს მანქანა და იფიქრო, სად მიდის — თუმცა ყველაზე საინტერესო რაღაცები ყოველთვის მაშინ ხდებოდა, როცა მოპარული მანქანით დიდი სიჩქარით მივდიოდი მომთხოვნი მყიდველისკენ ან სხვა მიზეზით ვერ ვჩერდებოდი, რომ ცნობისმოყვარეობას გავყოლოდი. საბედნიეროდ, ახალი შესაძლებლობა ყოველთვის ჩნდებოდა.

ხშირად ვგრძნობდი, რომ Rockstar-ის იდეალურ სიმულაციას ერთადერთი, ვინც აფუჭებდა, მე ვიყავი. ამდენი დეტალი და რეალიზმი გარკვეულ მინუსებსაც მოაქვს — რთული მართვა და თამაშის სისტემების მოულოდნელი, ზოგჯერ გამაღიზიანებელი შეჯახება ჩემს განზრახვებთან. აი, მე ვარ, ქალაქში დიდი სიჩქარით მივდივარ, ვეხები ბორდიურს და მანქანას ვაბრუნებ, რის შედეგადაც უზარმაზარი ავარია ხდება. აი, შემთხვევით არასწორ ღილაკს ვაწვები და ნაცვლად იმისა, რომ გამარჯობა ვუთხრა გამვლელს, მუშტს ვურტყამ და იწყება აბსურდული ჩხუბი, სადაც რესტორნის ნახევარ კლიენტს უნდა ვცემო, სანამ პოლიციას გავექცევი. კიდევ ერთხელ, ველოსიპედების სადგომთან არასწორ ღილაკს ვაწვები და ვრჩები ველოსიპედების რიგის ქვეშ მოყოლილი. მისიები შეიძლება ძალიან სწრაფად ჩაიშალოს და მიზეზიც ყოველთვის ნათელი არ არის. ყველა ქუჩის რბოლაში სანახაობრივად ვმარცხდებოდი, რადგან რაღაცას ვერ ვხედავდი და ვეჯახებოდი, მაშინ როცა მოწინააღმდეგეები ჯადოსნურად აღიდგენდნენ მანქანას და წინ მიაქროლებდნენ. ზოგჯერ ეს თამაში ძალიან გამაღიზიანებელია: არაპროგნოზირებადი, დამღლელი, მოუქნელი და ზოგჯერ უსამართლოც კი. ეს იმიტომ, რომ შენ არ ხარ ამ სამყაროს ბატონი — უბრალოდ მასში არსებობ.

როგორც უმეტესად საინტერესო კრიმინალურ ლიტერატურაში, ჯეისონისა და ლუსიას ისტორიაც თანდათან უფრო ჩახლართული და ქაოსური ხდება, რაც მათ სულ უფრო შორს წაიყვანს საწყისი წერტილიდან და მუდმივად გაჩენს კითხვას, როგორ აპირებენ ამჯერად ამოსვლას მორიგი პრობლემიდან. სპოილერების თავიდან ასაცილებლად, ამ სიუჟეტზე სიღრმისეული საუბარი მხოლოდ მომავალ კვირებში იქნება შესაძლებელი. მაგრამ იმას ვიტყვი, რომ თამაშის ბოლოს ისე ვგულშემატკივრობდი ჯეისონსა და ლუსიას, რომ ნერვიულობისგან ცუდად გავხდი და ბოლო მისიების დროს ტელევიზორის წინ აქეთ-იქით დავდიოდი. ყველა მოლოდინს შორის, რაც GTA VI-ს მიმართ მქონდა, არ ველოდი, თუ ასე ემოციურად იმოქმედებდა ჩემზე.

ამ ყველაფრის გასაღები ის კავშირია, რაც ჯეისონთან და ლუსიასთან გიყალიბდება. ათეულობით საათის განმავლობაში მათთან ერთად ყოფნისას — როცა უყურებ, როგორ უღიმის ლუსია ჯეისონს ცეკვისას, როგორ ეხუმრებიან ერთმანეთს, როგორ აწყობენ ძარცვებს ერთად, როგორ უმკლავდებიან სირთულეებს და როგორ ენდობიან ერთმანეთს — შეუძლებელია, არ შეგიყვარდნენ. ისინი ჩვენი ავატარები არიან GTA VI-ის სამყაროში, მაგრამ არა ცარიელი ფიგურები: შენ წყვეტ მათ ქმედებებს, მაგრამ არა მათ ხასიათს. ისინი რეალურ ადამიანებად გრძნობიან და არა თოჯინებად, რომლებიც შენს ნებაზე ცეკვავენ. ეს მათზე ზრუნვას გაცილებით რეალურს ხდის. როცა სიუჟეტი არჩევანის საშუალებას მაძლევდა, რას გააკეთებდნენ შემდეგ, მე ვფიქრობდი, რას იზამდნენ ისინი, და არა მე.

ეს მიუთითებს ტონალურ ცვლილებაზე Grand Theft Auto-სთვის, რაც თამაშის მსვლელობისას უფრო და უფრო აშკარა გახდა. ეს სერია ცნობილია ძალადობით, ადამიანთმოძულეობით და უკიდურესად შავ იუმორით. ადრე პერსონაჟებში ემოციურად ჩავერთე, ზოგიერთს ვგულშემატკივრობდი კიდეც, მაგრამ იშვიათად მომწონდნენ ან ვგრძნობდი მათთან სიახლოვეს. ეს პირველი GTA-ია, რომელიც ცდილობს, თავისი ტრადიციული ძალადობრივი ქაოსის პარალელურად, თანაგრძნობის განცდაც გამოიწვიოს. გამაოცა, რომ თამაში მცირე ბონუსებსაც კი გაძლევს სიკეთისთვის — მაგალითად, თუ პარტნიორს სელფის უგზავნი, მეზობელს დახმარებას უწევ ან ნაგავს ურნაში აგდებ და არა ქუჩაში. ჯეისონი და ლუსია არაა გადამეტებული კარიკატურები, არამედ ორი ადამიანია, რომლებიც ცდილობენ, თავი გაიტანონ სამყაროში, რომელიც თავიდანვე მათ წინააღმდეგაა. თითქმის ყველა ამ ფლორიდულ სიზმარში თაღლითია, ქრთამის ამღები ან რაღაც სისულელეში ჩართული. ამ ქალაქში დანაშაულის ჩადენა ძალიან მარტივია, ხოლო სწორად მოქცევა — თითქმის შეუძლებელი. თამაშის მოვლენები შეიძლება სრულიად აბსურდული იყოს, მაგრამ ეს პერსონაჟები და მათი მოტივები ყველაფერს მაინც რაღაც დოზით რეალურს ტოვებს.

თუ გგონიათ, რომ ამ ახალმა ემპათიამ GTA-ს 18+ პროვოკაციულობა შეამცირა, ძალიან ცდებით. მთავარი გმირები შეიძლება გასაოცრად ახლობელი იყოს, მაგრამ ისინი არსებობენ სამყაროში, რომელიც აბსურდულად ბილწსიტყვაობით, სიბინძურითა და ყველანაირი გადამეტებული შეურაცხყოფითაა სავსე. არასდროს მითამაშია თამაში, რომელიც ასე დამსახურებულად ატარებს 18+ ნიშნულს. იშვიათად გადის ნახევარი საათი ისე, რომ ვინმე დანა-დასხმული კოკაინს არ ყნოსავდეს ან სრულფასოვანი შიშველი სცენა არ იყოს. მისიები მიმდინარეობს პორნოგრაფის ვილაში და პატარა ქალაქის სტრიპ-კლუბში; შეგიძლია ეს კლუბები მოინახულო და კერძო ცეკვაც მიიღო (როგორც ჯეისონმა, ისე ლუსიამ, ან ერთადაც). ერთ მომენტში ლუსია არასწორ სასტუმროს კარს აღებს და ხედავს ქალს კორსეტში, რომელიც გოლფის ჯოხით კაცის სათესლე ჯირკვლებს ურტყამს. თამაშის შიდა ტელევიზიაში კი გადის რეალითი შოუ სექსუალურად აქტიურ მოხუცებზე. ეს თამაში არა მხოლოდ გემოვნების საზღვრებს სცდება, არამედ საერთოდ არ აღიარებს მის არსებობას. აქ არის ყველა პერვერსიული სცენარი, რაც კი წარმოგიდგენიათ, და კიდევ რამდენიმე ისეთი, რაც აზრადაც არ მოგივიდოდათ.

ზოგჯერ ცოტა უცნაურია, როცა ჯეისონსა და ლუსიას შორის ემოციური სცენიდან პირდაპირ ვირტუალურ ქალაქში გადადიხარ, სადაც ბილბორდზე წერია: „WANTED for shitting everywhere: THE SHIT BEAST.“ მაგრამ ამ GTA-ს ორმხრივ ბუნებას ადვილად შევეგუე. არც სიუჟეტია მოკლებული აბსურდულ მსუბუქობასა და იუმორს: ერთ მომენტში სახეზე ტატუირებული საშიში ბანდის ლიდერებს უძღვებოდი უძრავი ქონების ტურზე, სადაც ისინი გულწრფელად აღფრთოვანდნენ ეზოს პიცის ღუმელით, სხვა დროს კი ნახევრად შიშველ კაცს მისდევდი მდიდრულ უბანში, რომელსაც მხოლოდ ალიგატორის ფორმის საცვალი ეცვა. ასეთი მასშტაბის თამაშს შეუძლია, ერთდროულად იტევდეს როგორც პათოსს, ისე უხამსობას — და ბევრად მეტსაც.

თუმცა აღმოვაჩინე, რომ ლუსია — Grand Theft Auto-ს პირველი ქალი მთავარი გმირი — ბევრ რამეს სხვანაირად აღქმას მაიძულებდა. GTA-ს არასდროს გამოუჩენია განსაკუთრებული კეთილგანწყობა ქალების მიმართ (არც კაცების, მაგრამ წინა თამაშებში მხოლოდ ქალები იყვნენ სექსუალიზებულნი). GTA VI-ის სამყაროში ჯერ კიდევ ბევრია სექსიზმი, მაგრამ ახლა ლუსია გვყავს, რომ რეაგირება მოახდინოს. ეს პირველი GTA-ია, სადაც ვიგრძენი, რომ ქალებს ადამიანებად აღიქვამენ — არა მხოლოდ ლუსიას, არამედ სხვა მრავალ პერსონაჟსაც: დამწყებ რეპერებს, ლუსიას დედას, დაღლილ სტრიპ-კლუბის თანამშრომელს, შუახნის მაგარ ნარკორეალიზატორს, რომლის მთავარი სიამაყეც მორგებული იისფერი კარბინის შაშხანაა. ეს თამაშია, სადაც ქალები ისეთივე ძალადობრივები, ხისტები და გადარეულები შეიძლება იყვნენ, როგორც კაცები. და ზედმეტი სპოილერის გარეშე: ლეონიდაში მამაკაცი სტრიპტიზიორებიც არიან.

არ ვაპირებ, GTA VI ფემინისტურ თამაშად გამოვაცხადო — აქ საკმარისია ისეთი რამ, რაც შეიძლება გაგაღიზიანოთ, თუ ამის სურვილი გაქვთ — მაგრამ როგორც ქალი, რომელმაც ყველა GTA ითამაშა და ხშირად თვალებს ატრიალებდა თამაშის შემთხვევით მიშოგინიზმზე, GTA VI ჩემთვის სხვანაირად ჟღერს. უფრო მეტად მომეწონა, რადგან ქალები ყოველთვის ხუმრობის ობიექტები აღარ არიან. ასევე პირველად, ძალადობა არ მომეჩვენა ზედმეტად ან გადამეტებულად, მიუხედავად იმისა, რომ ეს კრიმინალებზეა. აქ არაფერია ისეთი, როგორიც იყო GTA V-ის ცნობილი წამების მისია, რომელმაც ცუდად გამხადა. ბევრს ამბობს ისიც, რომ ყველა ამორალური შესაძლებლობიდან, რაც ვიცე-სიტიში მქონდა, ერთადერთი, რასაც კატეგორიულად ვუთხარი „არა“, იყო მეტავერსის თაღლითობაში ჩართვა. აი, ეს უკვე ზედმეტი იქნებოდა.

ვცდილობ, ვიპოვო რამე, რაც GTA VI-ს არსს გადმოსცემს — რამდენადაც ეს შესაძლებელია ასეთი მასშტაბური თამაშისთვის — და ყველაზე ახლოს ღამის კლუბებია. აქ ჩანს GTA VI მთელი თავისი ბრწყინვალებით: ასობით ვირტუალური ადამიანი მოციმციმე განათებებში, ყველანი გამოწყობილნი, ცეკვავენ საგულდაგულოდ შერჩეულ საუნდტრეკზე, რომელშიც რეალური სამყაროს ყველაზე ცნობილი არტისტებიც არიან, ხოლო კონტროლერი ხელში ბასის რიტმზე ვიბრირებს. ეს დიდი ღამეები შესაძლებლობაა როგორც ვიცე-სიტის ყველაზე საეჭვო პერსონაჟებისთვის, ისე Rockstar-ის დეველოპერებისთვის, რომ თავიანთი შესაძლებლობები გამოაჩინონ: ეს თამაშის ყველაზე ძვირადღირებული და ეფექტური სცენებია. მაგრამ ამ ყველაფრის ცენტრში ისევ ჯეისონი და ლუსია არიან — ერთად ცეკვავენ, ერთმანეთზე კონცენტრირებულნი, მთელი ამ ქაოსისა და გადამეტების შუაგულში.

ქეზა ერთ-ერთი პირველი ადამიანია, ვინც GTA VI ითამაშა. დაუსვით მას კითხვა პირდაპირ ეთერში დღეს, 16:00 საათზე. შემოუერთდით აქ.

მსგავსი სიახლეები

ახალი ამბები
AI Shop
ეკონომიკა
პოლიტიკა
საქართველო
სპორტი
კულტურა
მეცნიერება

© 2026 AI News. ყველა უფლება დაცულია.