ალბათ, არაფერია ისეთი რთული ელიტარული სპორტსმენისათვის, როგორც კარიერის დასრულების დროის სწორად შერჩევა. არც ერთ ადამიანს, არც ერთ პროფესიაში არ ეადვილება იმედისა და სურვილის დაბალანსება – კიდევ აქვს თუ არა რამე მისაცემი, ან არ დარჩეს სცენაზე მაშინ, როცა უკვე აღარ არის საჭირო. მაგრამ ეს განსაკუთრებით ძნელია ტოპ-ათლეტებისთვის, რადგან არარეალისტური თვითდაჯერებულობა მათი წარმატების აუცილებელი პირობაა. საჭიროა თითქმის არაჯანსაღი რწმენა საკუთარ თავში, რომ გაიღო ყველა ის მსხვერპლი, რაც მწვერვალზე ასასვლელადაა საჭირო, თავი მიუძღვნა ასეთ არასტაბილურ პროფესიას, გადალახო ყველა დაბრკოლება, ტრავმა და მარცხი. როგორ უნდა შეეგუოს ადამიანი, რომლის მთელი ცხოვრება იმაში დარწმუნებაში გავიდა, რომ არ არსებობს დაბრკოლება, რომელსაც ვერ გადალახავს, იმას, რომ ეს უკვე დასასრულია, რომ დროა, დაემშვიდობოს?
კრიშტიანუ რონალდუს მიერ საერთაშორისო ფეხბურთიდან წასვლის ამბავი, გარდაუვლად, სევდას იწვევს. სევდა, რომ ვეღარ ვიხილავთ მის დრიბლინგებს მცველების წინააღმდეგ, ან მის თავურ გოლებს, და სევდა იმაშიც, რომ ნებისმიერი დიდი სპორტსმენის კარიერის დასასრული სიკვდილის შეხსენებაა; ყველაფერი თავის დროზე მთავრდება. მაგრამ სევდას იწვევს ისიც, რომ მან წასვლის დრო ძალიან ცუდად შეარჩია. ბოლო სამი ტურნირის განმავლობაში აშკარად იგრძნობოდა, რომ რონალდუ პორტუგალიას უკან ექაჩებოდა.
2022 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე ფერნანდუ სანტუშმა ბოლოს და ბოლოს მიიღო გადაწყვეტილება და რონალდუ შვეიცარიასთან მერვედფინალში სათადარიგოთა სკამზე დატოვა. პორტუგალიის თამაშში მოულოდნელად გაჩნდა სითხოვნება და დინამიკა, რაც წლები აკლდა, ხოლო რონალდუს შემცვლელმა, გონსალუ რამუშმა, ჰეთ-თრიკი შეასრულა. ეს იყო უტყუარი მტკიცებულება იმისა, რომ რონალდუს ეპოქა სრულდებოდა, ან, სულ მცირე, მისი როლი უნდა შემცირებულიყო და შეცვლილი ყოფილიყო.
მაგრამ იმ თამაშის ბოლო წუთებშიც კი, ნახევარი სტადიონი რონალდუს სახელს სკანდირებდა. ზოგი, ალბათ, პორტუგალიელი გულშემატკივარი იყო, მაგრამ ბევრი ტურისტი გახლდათ. მათ ნაკლებად აინტერესებდათ შედეგი ან ვინ გავიდოდა შემდეგ ეტაპზე – უბრალოდ, სურდათ, ენახათ ცნობილი ადამიანი, რომელიც ცნობილ საქციელს ჩაიდენდა. მატჩის ბოლოს რონალდუმ გაიტანა გოლი, რომელიც აშკარად თამაშგარე მდგომარეობაში იყო. მან იცოდა, რომ თამაშგარე იყო, მაგრამ ასევე იცოდა, რას ელოდა მისგან პუბლიკა. ამიტომაც შეასრულა თავისი ცნობილი „სიუ“ აღნიშვნა და მიიღო საღამოს ყველაზე დიდი ოვაცია. ეს ჰგავდა ლას-ვეგასში გვიანი პერიოდის ელვისის კონცერტს: მნიშვნელობა არ ჰქონდა, აღარ იყო ისეთი მომღერალი, როგორიც ადრე, ის მაინც ელვისი იყო. უბრალოდ, ელვისს პორტუგალიის მსოფლიო ჩემპიონატის იმედები მხრებზე არ აწვა.
როცა მოთამაშეს ასეთი ვარსკვლავური სტატუსი აქვს, როცა ის მაინც შოუს მთავარი გმირია, მიუხედავად იმისა, რამდენად შენელდა მისი მოძრაობა, წასვლის დროის შერჩევა კიდევ უფრო რთული ხდება. და რონალდუ, როგორც პორტუგალიის ყველაზე დიდი „რბილი ძალის“ ექსპორტი, პოლიტიკურ საკითხადაც იქცა. ერთ-ერთმა მინისტრმა საჯაროდ განაცხადა, რომ მისი სკამზე დასმა შეუძლებელი იყო იმ შემოსავლისა და ქვეყნის ბრენდისთვის მნიშვნელობის გამო, რაც მას მოჰქონდა. პორტუგალია არ არის ქვეყანა, რომელსაც ბევრი გლობალური სუპერვარსკვლავი ჰყავს.
რონალდუ ევრო 2024-ზე დარჩა, ტიროდა სლოვენიასთან პენალტის გაცუდების შემდეგ, მისი პოპულარობისა და ეგოს მასშტაბი ყველაფერს ისე ამახინჯებდა, რომ ყველაფერი მის გარშემო ტრიალებდა, მიუხედავად იმისა, რამდენი სხვა ნიჭიერი ფეხბურთელი იყო იმ გუნდში. და წარმოუდგენლად, ის ისევ აკეთებდა ამას ამ ზაფხულის მსოფლიო ჩემპიონატზეც: ანელებდა თამაშს, მუდმივად ითხოვდა ბურთს, ზოგჯერ მარცხნივ გადიოდა და რაფაელ ლეაოს ხელს უშლიდა. ერთ მომენტში, ესპანეთთან მის ბოლო მსოფლიო ჩემპიონატის მატჩში, რონალდუ კონტრშეტევაზე გაიყვანეს, მაგრამ სისწრაფე აღარ ეყო, უკან დაბრუნდა და ბურთი მარჯვენა მცველს გადააწოდა – შანსი დაკარგული იყო. იყო რაღაც მტკივნეული იმაში, რომ ოდესღაც ასეთი ფეთქებადი მოთამაშე ასე შემცირებულიყო.
საჭირო იყო გარკვეული ჩარევა. ამ პორტუგალიელი ფეხბურთელების თაობას, რომელიც ნამდვილად უნდა იბრძოდეს დიდ ტიტულებზე და არა მხოლოდ ერთერთ ლიგაზე, აღარ შეეძლო ასე გაგრძელება, ასეთი ტვირთით კისერზე. ეს ჩარევა ჟორჟე ჟეზუშისგან მოვიდა – 72 წლის პირდაპირი და უშიშარი მწვრთნელისგან, რომელიც მსოფლიო ჩემპიონატის შემდეგ დაინიშნა. მან რონალდუ სათადარიგოთა სკამზე დატოვა ნორვეგიასთან დაძაბულ მატჩში, რომელიც პორტუგალიამ მოიგო. რონალდუ ამტკიცებდა, რომ მას თამაშის დრო დაპირებული ჰქონდა – მაგრამ, თუნდაც ასეთი შეთანხმება ყოფილიყო, აბსურდია მწვრთნელს უარი უთხრა თამაშის ვითარებაზე ადაპტაციის შესაძლებლობაზე – და რონალდუ ბანაკიდან გაბრაზებული წავიდა, რაც, ალბათ, მიუთითებს იმაზე, თუ როგორ დაამახინჯა მისმა თვითშეფასებამ მისი განსჯის უნარი.
და თუ ეს წასვლა არ არის ძალაუფლების დემონსტრაცია ჟეზუშის გასაგდებად, სწორედ ასე დასრულდა ყველაფერი – 255 ევროს (212 ფუნტი) ჯარიმითა და 30-დღიანი დისკვალიფიკაციით იმ პერიოდში, როცა პორტუგალიას არც ერთი მატჩი არ ჰქონდა. რონალდუ საუდის არაბეთის პროლიგაში დაბრუნდება, რათა განაგრძოს თავისი მე-1000 გოლისკენ სვლა. ის გამორჩეული ფეხბურთელი იყო. ის სამუდამოდ დარჩება ისტორიაში, როგორც ყველა დროის ერთ-ერთი უდიდესი, ეუსებიოსთან ერთად პორტუგალიის საუკეთესო მოთამაშედ მიჩნეული, მაგრამ მისი მემკვიდრეობა უდავოდ დაჩრდილა ამ გაწელილმა გამოსამშვიდობებელმა, იმ შეგრძნებამ, რომ ფეხბურთელი, რომელიც თავის საუკეთესო ფორმაში მარტო იგებდა მატჩებს, ბოლოს ეროვნულ გუნდს ტვირთად დააწვა. მას ჰქონდა დიდი კარიერა, მაგრამ უფრო დიდი იქნებოდა, ცოტა უფრო მოკლე რომ ყოფილიყო.
