სოფელ კურსებში ძლიერი მეწყრის შედეგად სახლების ნაწილი მთლიანად მიწით დაიფარა და აღარ არსებობს, ნაწილი კი დანგრეული და დაბზარულია. მეწყერმა მოწყვიტა სოფლის სასაფლაოც. ადგილობრივების თქმით, საქონელი და შინაური ცხოველების ნაწილი სოფელში დარჩა, რადგან მათი გამოყვანა ვერ მოასწრეს. მოსახლეობამ სტიქიას ფაქტობრივად ერთი ხელი ტანსაცმლით გამოექცა. ახლა, როდესაც პირველმა შოკმა გადაიარა, გადარჩენილი ოჯახების მთავარი კითხვა ის არის, სად იცხოვრებენ და რა ელით მომავალში.

სტიქიამდე ერთი კვირით ადრე სოფლის სასაფლაოს მახლობლად, იმ ადგილზე, სადაც ახალი ბეტონის გზა დააგეს, მოსახლეობამ შენიშნა, რომ სანიაღვრეების რკინები დეფორმირებული იყო. სოფლის კაცებმა იქ სილა ჩაყარეს, თუმცა მეორე დღეს სილა აღარ დახვდათ. მიუხედავად ეჭვისა, ადგილობრივებმა იფიქრეს, რომ პრობლემა ბეტონის ცუდად დასხმას უკავშირდებოდა. მსგავსი მასშტაბის მეწყერი სოფელს არ ახსოვს, ამიტომ რეალურ საფრთხეს არავინ ელოდა.

სტიქიის ღამეს ოთარ გოგოლაშვილი მეუღლესთან და ოთხი წლის ტყუპ შვილებთან ერთად სახლში ეძინა, როდესაც გამთენიის ოთხ საათზე მეზობლად მცხოვრებმა ბიცოლამ დაურეკა და უცნაური ხმების შესახებ შეატყობინა. თავდაპირველად ოთარმა იფიქრა, რომ ქარი იყო, თუმცა როდესაც გარეთ გავიდა შეშის მოსატანად, დაინახა, რომ სახლის აივანი ორად იყო გაყოფილი. მან მაშინვე გააღვიძა ოჯახი და ბავშვებთან ერთად სახლიდან გამოვიდნენ. მანქანით გაქცევა ვერ შეძლეს, რადგან ქვემოთ გზა უკვე აღარ არსებობდა და სასაფლაოც მეწყერმა წაიღო. საბოლოოდ მანქანა მიატოვეს და ფეხით გაიქცნენ. მოგვიანებით სხვა ადგილობრივებმა მანქანის შუქებით მიაგნეს და გადაარჩინეს. შემდეგ ისინი უკან დაბრუნდნენ, რათა დარჩენილი მოხუცები და მეზობლები გამოეყვანათ.

ოთარ გოგოლაშვილის თქმით, სოფელში შვიდი სული საქონელი დარჩა და ახლა ცდილობს მათი უსაფრთხო ადგილზე გამოყვანას.

მეწყრის პირველი ტალღის ქვეშ მოჰყვა ალფაიძეების სახლიც. ნანა გელაშვილი-ალფაიძე, რომელიც სოფელ კურსებში უკვე 32 წელია ცხოვრობს, ამბობს, რომ მსგავსი სტიქიის საფრთხე არასოდეს უგრძვნია. მისი თქმით, ზოგჯერ მიწის მცირე ჩამოწოლა შეინიშნებოდა, მაგრამ მსგავსი მასშტაბის მოვლენა არასოდეს მომხდარა.

მეწყრამდე ერთი დღით ადრე სოფელში წყალი შეწყდა. შემოწმებისას აღმოჩნდა, რომ წყლის მილი, რომელიც ავზს უკავშირდებოდა და რამდენიმე ოჯახს ამარაგებდა წყლით, ავზიდან დაშორებული იყო. მილი იმავე საღამოს შეაკეთეს, თუმცა მეორე დღეს იგივე პრობლემა კვლავ გაჩნდა. ადგილობრივებმა მაშინვე იფიქრეს, რომ გეოლოგების მოწვევა იქნებოდა საჭირო, თუმცა დილით კარი რომ გააღეს, სახლის წინ უკვე მიწის მთა დახვდათ.

ნანა გელაშვილი იხსენებს, რომ მეზობლის სატელეფონო ზარმა გადაარჩინა. მას და მის მეუღლეს სამსართულიანი სახლის პირველ სართულზე ეძინათ, როდესაც ტელეფონის ზარი გაისმა. სწრაფად ჩაიცვეს და სახლიდან გაიქცნენ. ეზოში ორი მანქანა ჰყავდათ გაჩერებული, ერთი უკვე მიწით იყო დაფარული, მეორე კი გადარჩა, თუმცა გზა აღარ არსებობდა. მათ სახლიდან პირადობის მოწმობებიც კი ვერ გამოიტანეს და მხოლოდ ტელეფონი წამოიღეს, რათა სიბნელეში გზა გაენათებინათ და მეზობლები გაეფრთხილებინათ.

მისი თქმით, სოფლის ამ ნაწილში ცხოვრება უკვე შეუძლებელია, რადგან სახლის მხოლოდ სახურავი ჩანს, დანარჩენი ნაწილი მთლიანად მიწაშია ჩაფლული.

მეწყრის გამომწვევ მიზეზებზე ამ ეტაპზე პასუხი არ არსებობს. ადგილობრივები მხოლოდ იმას იხსენებენ, რომ სოფლის თავზე, მთაზე ადრე კარიერი მუშაობდა, თუმცა ის უკვე დაახლოებით 20 წელია ფუნქციონირებას შეწყვეტილია.

ბოლო ინფორმაციით, სოფელ კურსებში დაახლოებით 15 სახლია დანგრეული, თუმცა გაცილებით მეტი სახლი დანგრევის საფრთხის წინაშეა. სტიქიის ზონაში აღმოჩნდა დაახლოებით 40 ადგილობრივი მცხოვრებლის სახლი და მიწის ნაკვეთი. 45 ოჯახი დროებით სასტუმროებში ქუთაისსა და გელათში გადაიყვანეს. მათი მომავალი ამ დროისთვის გაურკვეველია და მხოლოდ დროებით ქირით გაყვანის საკითხზე მიმდინარეობს საუბარი.

მეწყრული პროცესის აქტიურობის გამო ქუთაისიდან სოფელში მისასვლელი გზა ჩაკეტილია. სოფელს მეორე მისასვლელიც აქვს და მოსახლეობა სწორედ ამ გზით ცდილობს საკუთარი სახლების ნახვას.

მეწყერი იმდენად სწრაფად განვითარდა, რომ მოსახლეობამ სახლიდან ვერაფრის გამოტანა ვერ მოასწრო. ბევრმა მხოლოდ ის ტანსაცმელი ჩაიცვა, რაც იმ მომენტში ეცვა. საფრთხის შესახებ ადამიანები ერთმანეთს ტელეფონით ატყობინებდნენ და ასე ცდილობდნენ გადარჩენას.

ზოგმა შინაური ცხოველების გამოშვება მოასწრო, თუმცა ბევრმა დაბნეულობის გამო ესეც ვერ მოახერხა. მოგვიანებით მაშველებმა ცხოველები გაათავისუფლეს, მათ შორის დაბმული ძაღლებიც.

მარიამ ბეროძე, რომლის დედაც სოფელ კურსებში ცხოვრობდა და მეწყრის დროს საკუთარ სახლში იყო, ამბობს, რომ ახლა ადამიანებს ერთდროულად ბევრ პრობლემაზე უწევთ ფიქრი. მისი თქმით, სახლი, ეზო და მთელი ცხოვრების შრომა ერთ წამში შეიძლება გაქრეს. ის ამბობს, რომ ადამიანები ახლა ფიქრობენ, შეძლებენ თუ არა მაინც რამე ნივთის გადარჩენას ფოტოალბომებს, წიგნებს ან სხვა მნიშვნელოვან საგნებს. ამასთან, ცხოველების ბედი და მათი გადარჩენაც დიდ წუხილს იწვევს.

მისივე თქმით, როდესაც პირველი შოკი გადადის, ადამიანები აცნობიერებენ, რომ ელემენტარული ნივთებიც კი აღარ აქვთ და წინ სრულიად გაურკვეველი მომავალი ელოდებათ.