როცა მე და დევიდი ერთმანეთს შევხვდით, ორივე ახლახან გამოვედით ხანგრძლივი ურთიერთობებიდან და ჩვენი ცხოვრება გარდაცვალების რეალობამ თავიდან მოაწყო. დევიდმა ორი ინსულტი გადაიტანა და ხელახლა ისწავლა სიარული და ლაპარაკი. მე კი 21 წლის ასაკში, ხუთი წლის წინ, აივ-დადებითი დიაგნოზი დამისვეს.
2018 წლის დასაწყისში, როცა ოცდახუთს გადავცდი, სიდნეიში ვცხოვრობდი და სამწლიანი პაუზის შემდეგ ცეკვასა და სცენაზე დაბრუნებული ვიყავი.
სასიყვარულო აპლიკაციებში დავრეგისტრირდი, რომ დამენახვებინა – ისევ შემეძლო ვინმესთვის სასურველი ვყოფილიყავი. პროფილზე ჩემი აივ სტატუსიც ღიად მქონდა მითითებული.
რადგან ჩემი წინა პარტნიორები ცეკვის ან თეატრის სფეროდან იყვნენ, ჩემთვის რბილი წესი მქონდა – ინდუსტრიაში არავისთან დავეწყო ურთიერთობა. დევიდთან ეს წესი დავარღვიე, თუმცა ჩვენი პირველი პაემნის დასაწყისში ეს არც კი ვიცოდი.
იმ ღამით, მის ბინაში ორი ბოთლი ღვინო დავლიეთ და საათობით ვსაუბრობდით. ყველაფერზე ვილაპარაკეთ – ნეტფლიქსის შოუებიდან დაწყებული, ნანახი ფილმებით დამთავრებული – შეგნებულად ვცდილობდით, სამუშაოზე არ გველაპარაკა. მხოლოდ მაშინ მივხვდი, რომ ისიც თეატრის სფეროდან იყო, როცა აბაზანაში გასვლისას კედელზე ჩამოკიდებული პოსტერები შევნიშნე. სპექტაკლები, რომლებზეც ის სცენის მენეჯერის რანგში მუშაობდა: „პრისცილა“, „სტრიქტლი ბოლრუმი“, „ვესტ საიდ სტორი“.
აბაზანაში, როცა სახეზე წყალს ვისხამდი და სარკეში ვუყურებდი საკუთარ თავს, ვიფიქრე: დავრჩე თუ წავიდე? პასუხი მარტივი იყო. ონლაინ გაცნობების გამოცდილებიდან გამომდინარე, დევიდი მართლაც ძალიან საყვარელი ადამიანი იყო. დავრჩი იმ ღამით.
მეორე და მესამე პაემანი ყავაზე და იაფ ტაილანდურ საჭმელზე გავატარეთ. ერთმანეთის უკეთ გაცნობისას დევიდმა თავისი ჯანმრთელობის მდგომარეობაზე და იმაზე დაიწყო საუბარი, თუ როგორ აისახა მასზე რთულ სფეროში კიდევ უფრო რთულ პოზიციაზე მუშაობა.
მეოთხე პაემანზე მითხრა, რომ შუა ასაკის კრიზისი ჰქონდა. მაშინ იყო „ოქროს საათი“, როცა მზის სხივები მთლიანად ანათებს სიდნეის კინგ სტრიტს და უბანს ქარვისფრად აფერადებს. შემომხედა და მითხრა: ძალიან საინტერესო პერიოდში შემხვდი ჩემს ცხოვრებაში.
ორი ინსულტის შემდეგ სცენის მენეჯერის სამსახურის დატოვებას და ლონდონში დასასვენებლად წასვლას გეგმავდა, რომ საკუთარი თავი გაერკვია. გრძნობდა, რომ ნელდებოდა, აღარ მოძრაობდა იმ სისწრაფით, რაც შოუს სჭირდებოდა. ეს მისთვის საშინელი პერსპექტივა იყო. მთელი ცხოვრება ოცნების კარიერაში მუშაობდა და ახლა ყველაფერს თავიდან აფასებდა.
ჩუმად დავრჩი; ჯერ კიდევ კარგად არ ვიცნობდით ერთმანეთს, მაგრამ მისი გულწრფელობა აშკარად იგრძნობოდა. მზის შუქში, როცა სათვალეზე სხივები ეცემოდა და თმის პატარა კულული კლარკ კენტის სტილში ჰქონდა ჩამოყრილი, ვიფიქრე: ეს არის ადამიანი, რომელსაც ეშინია, მაგრამ მზადაა შიშებს პირდაპირ შეხედოს. და უცებ მივხვდი: ამ კაცს შევუყვარდი.
იმის გათვალისწინებით, რომ დევიდს ინსულტების შემდეგ სიარულისა და ლაპარაკის თავიდან სწავლა მოუწია, მე კი იმ ასაკში მივიღე დიაგნოზი, რომელიც წარსულში სასიკვდილო განაჩენს ნიშნავდა, ორივეს გონება მხოლოდ მთავარზე იყო კონცენტრირებული.
ვუთხარი, ლონდონში წასულიყო, მაგრამ მესიჯებზე არ ეთქვა უარი, რადგან არც მე ვაპირებდი მასთან კავშირის გაწყვეტას. საბოლოოდ, მთელი მისი მოგზაურობის განმავლობაში ყოველდღე სიყვარულით ვაწუხებდი.
ახლა დევიდი და მე ერთად უკვე ცხრა წელია ვართ. სიდნეის დასავლეთ ნაწილში ბინა ვიყიდეთ და ძაღლს, ჩვენს აპას, ერთად ვუვლით.
ჩვენ ვართ „ნესტინგ პარტნიორები“, პოლიამორული და ღია ურთიერთობით. ყოველთვის გვჯეროდა, რომ თითოეულს ამ სამყაროსთვის ბევრი აქვს მისაცემი და იმსახურებს ყველაფერს, რასაც სამყარო შესთავაზებს. არაფერმა არ უნდა შეუშალოს ამაში ხელი – მათ შორის, არც ჩვენმა ურთიერთობამ. ჩვენთვის ეს მუშაობს.
როცა ერთმანეთს ვეუბნებით „მიყვარხარ“, ეს ყოველთვის დიდი „ი“-თ ხდება. ეს ნიშნავს – მთელი შენ. ყველა ვერსია, ყველა მდგომარეობა, ყველა ფერმკრთალი ან ინტენსიური ფერი, როცა მეწინააღმდეგები, როცა მაცოფებ, მაინც შენს სიყვარულს ვირჩევ. ამას მთელი ჩვენი ურთიერთობის განმავლობაში ვვარჯიშობდით.
როცა ჩვენს პირველ პაემანს ვიხსენებ, არანაირი დიდი გეგმა არ გვქონია. უბრალოდ, ორივე იქ ვიყავით, ისეთები, როგორებიც ვიყავით, ცხოვრების რთულ პერიოდში, მზად, გვესწავლა ერთმანეთის სიყვარული.
ჯერემი ლოიდი მოძრაობის რეჟისორია Fruit Box Theatre-ის სპექტაკლში „Cruise“, რომელიც Theatre Works-ის სცენაზე, სენტ-კილდაში, მელბურნში, 11-21 ნოემბერს გაიმართება.
