2008 წლის ცივ, ბინდიან დღეებში, მიჩიგანის უნივერსიტეტის ციხესიმაგრესავით ფლემინგის ადმინისტრაციულ შენობაში, ერთ სტუდენტს განსაკუთრებულად თბილი გაცილება მოუწყვეს.
მიჩიგანის უნივერსიტეტის მაშინდელმა პრეზიდენტმა, მერი სიუ კოულმენმა, სპეციალური ცერემონია გამართა უნივერსიტეტის მორიგი როდსის სტიპენდიატის, აბდულ ელ-საიედის, ოქსფორდის უნივერსიტეტში გამგზავრების აღსანიშნავად. „არავის ეპარება ეჭვი, ვინც კი მას ოდესმე შეხვედრია, რომ აბდული ყველაფერს მიაღწევს, რასაც კი მიზნად დაისახავს და მეტსაც კი“, – განაცხადა მან უნივერსიტეტის ხელმძღვანელთა სავსე დარბაზში და მედიცინის დოქტორანტი სტუდენტი „ჩართულ ინტელექტის განსახიერებად“ მოიხსენია.
კოულმენმა გაიხსენა ბილ კლინტონის რეაქციაც ელ-საიედის 2007 წლის გამოსვლაზე, როცა აშშ-ის ყოფილმა პრეზიდენტმა აღნიშნა: „მინდა, რომ დღეს მთელი მსოფლიო შენს გამოსვლას მოუსმენდეს“.
ვინც კი ელ-საიედს 2009 წლის შემოდგომაზე, როცა ის საბოლოოდ გადავიდა ოქსფორდში, შეხვდა, ამ ქება-დიდებას სრულად დაეთანხმა. „ის ყოველთვის ძალიან მოტივირებული ჩანდა“, – ამბობს ელიას როთბლატი, რომელიც 15 წელზე მეტი ხნის წინ მიჩიგანის სენატორად არჩეულთან ერთად ლაკროსს თამაშობდა. ელ-საიედი ოქსფორდის ლაკროსის გუნდის კაპიტანი იყო და იმდროინდელი სტუდენტ-ჟურნალისტები მას სპორტში „დაცვითი ოსტატის“ სახელით მოიხსენიებდნენ.
ფინტექში მომუშავე 36 წლის როთბლატი ამბობს, რომ ელ-საიედი მოედანზე „ძალიან ძლიერი კონკურენტი“ და „შესანიშნავი“ კაპიტანი იყო. „მშვენიერი იუმორის გრძნობა ჰქონდა. კარგად ახერხებდა გუნდელებთან მეგობრობას, მაგრამ ამავდროულად ტონსაც აყენებდა, გუნდს ხელმძღვანელობდა და სერიოზულობას ინარჩუნებდა“.
მოედნის მიღმაც, როთბლატის თქმით, ელ-საიედი ისეთივე „სასიამოვნო და მეგობრული“ იყო. „ყოველთვის სასიამოვნო იყო მასთან შეხვედრა. ხანდახან ცოლთან ერთად იყო და ისიც შესანიშნავი ადამიანი გახლდათ“. ელ-საიედს განსაკუთრებული გატაცება ჰქონდა ბრიტანული სენდვიჩით – „კორონაციის ქათმით“. Times-თან საუბარში რიკარდო ჩასებიმ, ოქსფორდის დახურული ბაზრის უკვე დახურული კაფის მფლობელმა, გაიხსენა, რომ ელ-საიედი ხშირად უკვეთავდა გრილ ჩიაბატას, შიგნით კორონაციის ქათმით, ჩედერით, წიწაკითა და წითელი ხახვით, ზემოდან სალათის ფოთლითა და პომიდვრით.
ბოლოს ჩასებიმ ეს სენდვიჩი მენიუში შეიტანა და მას „აბდული“ დაარქვა. მომავალი სენატორი იმდენად იყო ჩასების სენდვიჩებით გატაცებული, რომ აეროპორტიდანაც ურეკავდა: „ორი საათში ოქსფორდში ვიქნები, არ დახურო, სანამ არ მოვალ“. ელ-საიედმა ჩასების კაფეს თავისი სადოქტორო დისერტაციის ეგზემპლარიც კი გადასცა, სადაც მადლიერების სიტყვებში კაფის მფლობელს „მუცლისა და სულის გამოკვებისათვის“ უხდის მადლობას.
როთბლატს „აბდულის“ სენდვიჩიც გაუსინჯავს. „კარგია“, – ამბობს ის. ელ-საიედს ასევე უყვარდა Nando’s-ი, სადაც როდსის სტიპენდიატებთან შეხვედრებს აწყობდა.
მიუხედავად იმისა, რომ საბოლოოდ ოქსფორდის ცხოვრებას შეეგუა, ელ-საიედისთვის ყველაფერი მარტივად არ დაწყებულა. თავიდან თავისი კურსი არ მოეწონა და პირველი სემესტრის დასრულებამდე ორი კვირით ადრე მიჩიგანში დაბრუნდა. და თუ გავითვალისწინებთ მის ბოლო აფეთქებას, როცა Sky News-ის ჟურნალისტს უთხრა: „იცით, რამდენი ხმა მინდა მივიღო დიდ ბრიტანეთში? ნული“, შეიძლება იფიქროთ, რომ ბრიტანეთში გატარებული დრო მისთვის სულაც არ იყო მნიშვნელოვანი. მაგრამ ასე არ არის. მემუარებში „Healing Politics: A Doctor’s Journey into the Heart of Our Political Epidemic“ ელ-საიედი წერს: „ოქსფორდში ჩემმა თანაკურსელებმა უფრო მეტი მასწავლეს, ვიდრე რომელიმე აუდიტორიაში ვისწავლიდი“. Guardian-ში გამოქვეყნებულ რამდენიმე სტატიაში ელ-საიედი მადლიერებას გამოხატავს ბრიტანეთისა და, განსაკუთრებით, მისი პოლიტიკური სისტემის მიმართ.
ერთ-ერთ სტატიაში, სადაც მან განაცხადა, რომ ბრიტანულ დემოკრატიას „ზედამხედველობა“ აქვს აშშ-ზე, ელ-საიედი აღფრთოვანებას გამოხატავს ლონდონის ისტ-ენდში, ტაუერ ჰემლეტსში, 2010 წლის საერთო არჩევნების წინ გამართულ საპარლამენტო დებატებზე, სადაც ყველა კანდიდატი ბენგალიური წარმოშობის იყო, რაც ადგილობრივი მოსახლეობის დემოგრაფიას ასახავდა. მან აღნიშნა: „როგორც არაბ-ამერიკელს, ჩემი სიცოცხლის განმავლობაში ეროვნული ოფისისთვის არაბ-ამერიკელი კანდიდატის არჩევის შანსი მინიმალურია“.
თუმცა, ამ კვირაში მას ეს შესაძლებლობა მიეცა – საკუთარი თავისთვის მისცა ხმა. მასთან ერთად იგივე გააკეთა კიდევ 2,5 მილიონზე მეტმა ამომრჩეველმა და ელ-საიედი ქვეყნის პირველ მუსლიმ სენატორად აირჩიეს.
როთბლატი „ძალიან აღფრთოვანებულია“ იმის გამო, თუ რას გააკეთებს ელ-საიედი სენატში. „ვფიქრობ, შესანიშნავად გაართმევს თავს. მაშინაც ნიჭიერი, ამბიციური ადამიანი იყო, რომელსაც ძალიან კარგი იდეები ჰქონდა იმის შესახებ, თუ რა სურდა გაეკეთებინა მსოფლიოში. ახლა კი ამ იდეების განხორციელებას აგრძელებს“, – ამბობს ის.
