ვენესუელაში მომხდარმა ორმა ძლიერმა მიწისძვრამ შესაძლოა ქვეყანაში ისედაც მძიმე ჰუმანიტარული კრიზისი კიდევ უფრო გააღრმავოს. საერთაშორისო საქველმოქმედო ორგანიზაცია Oxfam-ის შეფასებით, სტიქიის შედეგად შექმნილი ვითარება ათასობით ადამიანის საცხოვრებელ პირობებს კიდევ უფრო დაამძიმებს, იმ ფონზე, როდესაც 2026 წლის დასაწყისისთვის ვენესუელაში დახმარება უკვე დაახლოებით 7.9 მილიონ ადამიანს სჭირდებოდა.
ადგილზე მომუშავე პარტნიორი ორგანიზაციები ზარალის პირველადი შეფასების პროცესში არიან და ცდილობენ დაადგინონ, რა არის მოსახლეობის ყველაზე გადაუდებელი საჭიროება. პარალელურად, მაშველები ნანგრევებში მოყოლილი ადამიანების პოვნას ცდილობენ, რადგან სტიქიის შემდეგ პირველი საათები გადარჩენილების მოსაძებნად კრიტიკულად მნიშვნელოვანია.
ბოლო ინფორმაციით, მიწისძვრებს სულ მცირე 188 ადამიანი ემსხვერპლა, ხოლო 1,500-ზე მეტი დაშავდა. ვენესუელის სახელმწიფო მედიამ 157 დაკარგულის შესახებ გაავრცელა ინფორმაცია, თუმცა ზუსტი მონაცემები ამ ეტაპზე ბუნდოვანია. ცალკეული პლატფორმები დაკარგულთა გაცილებით მაღალ რაოდენობაზეც მიუთითებენ, თუმცა ეს მონაცემები ოფიციალურად დადასტურებული არ არის.
ვენესუელას ერთ წუთზე ნაკლებ ინტერვალში ორი ძლიერი მიწისძვრა დაატყდა თავს. ბიძგების სიმძლავრემ 7.2 და 7.5 მაგნიტუდა შეადგინა. მეორე მიწისძვრა ქვეყანაში 1900 წლის შემდეგ ყველაზე ძლიერად შეფასდა. ეროვნული ასამბლეის პრეზიდენტის, ხორხე როდრიგესის განცხადებით, დაზიანებულია ან განადგურებულია დაახლოებით 250 შენობა, ყველაზე მძიმე ვითარება კი ლა-გუაირაშია.
სტიქიის მასშტაბზე საუბრობენ ადგილობრივებიც. კარაკასელი 20 წლის ანტოან მარინი ამბობს, რომ მიწისძვრის დროს ეგონა, მისი სახლი „ორად გაიხლიჩებოდა“. მისი თქმით, უნივერსიტეტის ერთ-ერთი პროფესორი შენობაშია მოყოლილი, რომელიც მთლიანად ჩამოინგრა. ლა-გუაირაში კი ერთ-ერთი ქალი მხოლოდ იმას ითხოვს, რომ გაიგოს, სად არის მისი შვილი.
კარაკასის ჩაკაოს მუნიციპალიტეტში ნაწილი ნათესავებთან გადავიდა, ნაწილი საჯარო სივრცეებში რჩება, ხოლო ბევრი ადამიანი ისევ საკუთარი დაზიანებული შენობების გარეთ დგას. ზოგიერთ კორპუსში კედლები ჩამოშლილია, მოსახლეობა კი ცდილობს გადაარჩინოს ის ნივთები, რისი წაღებაც ჯერ კიდევ შესაძლებელია. ადგილობრივების თქმით, მეხანძრეები ზოგ შენობაში მთავარ საყრდენ სვეტებს მყარად აფასებენ, თუმცა კედლები კვლავ ჩამონგრევის საფრთხეს ქმნის.
პალოს-გრანდესის რაიონში მიწისქვეშა ბიძგები კვლავ იგრძნობა. მოსახლეობა ყოველი განმეორებითი რყევისას ქუჩის შუაგულისკენ გარბის, კედლებისა და ფანჯრებისგან მოშორებით. სხვა მუნიციპალიტეტებიდან ადამიანებს დაზარალებულებთან წყალი და საკვები მიაქვთ, ასევე ეხმარებიან მათ, ვინც ნანგრევების გაწმენდასა და სამაშველო სამუშაოებში მონაწილეობს.
ქალაქის მოედნები დახმარების შეგროვების პუნქტებად იქცა. ბევრი მცხოვრები იხსენებს 1967 წლის მიწისძვრასაც, რომელმაც ქვეყნის კოლექტიურ მეხსიერებაში მძიმე კვალი დატოვა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ზონა სეისმური რღვევის ხაზთან ახლოს მდებარეობს, კარაკასში ის ერთ-ერთ პოპულარულ უბნად ითვლებოდა, განსაკუთრებით უცხოელებისთვის. ბოლო წლებში ბარებითა და რესტორნებით სავსე ეს ნაწილი ნელ-ნელა სიცოცხლეს უბრუნდებოდა, თუმცა ახლა ბევრი ბიზნესი კვლავ დაზიანებულია.
Oxfam საერთაშორისო მხარდაჭერის აუცილებლობაზე მიუთითებს და აცხადებს, რომ ადგილზე მოქმედ ჰუმანიტარულ ორგანიზაციებს სასწრაფოდ სჭირდებათ დახმარება. ორგანიზაციის შეფასებით, მიწისძვრა მხოლოდ ბუნებრივი კატასტროფა არ არის, ის დამატებითი დარტყმაა ქვეყნისთვის, სადაც მილიონობით ადამიანი კრიზისულ პირობებში უკვე სტიქიამდე ცხოვრობდა.
