ჩვენი პირველი კოცნა ქორწილის დღეს იყო, ჩვენი ოჯახის წევრებისა და მეგობრების წინაშე. ეს იყო ხანგრძლივი და ღრმა, ელვისებური შეგრძნება დაგვიტოვა. ეს 22 წლის წინ მოხდა, თუმცა მე და ტესი ერთმანეთს ცხრა წლით ადრე შევხვდით, რადგან ერთსა და იმავე ქრისტიანულ სექტაში ვიზრდებოდით.

სექტაში სიწმინდე აკვიატებული თემა იყო და შიშის კულტურა სუფევდა, მაგრამ ჩვენ თითქმის ყველა საზღვარი დავარღვიეთ. ქორწინებამდე ერთმანეთთან სექსუალურად საკმაოდ კომფორტულად ვგრძნობდით თავს — ყველაფერს ვაკეთებდით, გარდა კოცნისა და პენეტრაციული სექსისა, რადგან ვიცოდით, რომ სწორედ ამაზე დაგვკითხავდნენ მშობლები.

რამდენიმე წლის შემდეგ, სანამ მამაჩემისგან პასტორობას გადავიბარებდი, უნივერსიტეტში ვმუშაობდი და ერთ კოლეგაზე მიზიდულობა გამიჩნდა. მეგონა, ღმერთი მცდიდა — უნდოდა ენახა, ერთგული ვიქნებოდი თუ არა, სანამ მრევლს ჩამაბარებდა. მამაჩემის ბოლო სიტყვები სიკვდილამდე იყო: „თუ ოდესმე ღალატს ჩაიდენ, ყველაფერი დასრულდება.“ ვფიქრობდი, ღმერთის გამოცდა ჩავაბარე, რადგან ურთიერთობა ფიზიკურ დონეზე არასდროს გადასულა, თუმცა მიზიდულობა მაინც ღალატად მეჩვენებოდა. როცა ტესს ჩემი გრძნობები გავუმხილე, მიუხედავად იმისა, რომ ეტკინა, ერთად დავუპირისპირდით ამ ყველაფერს. თუმცა ამან ჩვენს სექსუალურ ცხოვრებას სამი წლის განმავლობაში ჩრდილი მიაყენა. ტესი ღელავდა: „ნეტავ, ჩემთან სექსის დროს მასზე ხომ არ ფიქრობს?“

სამი წლის წინ მე და ტესი სექტას გამოვეყავით. ახლა ვაკეთებთ იმას, რაც ადრე აკრძალული გვქონდა: ვუსმენთ მუსიკას, ვსვამთ ღვინოს. თითქოს თავიდან ვხვდებით ერთმანეთს. ადრე ტესი უბრალოდ „ცოლი“ იყო, საკუთარი ინდივიდუალობის გარეშე, რადგან ღმერთის თვალში ერთი მთლიანობა ვიყავით, ახლა კი, როგორც ორი დამოუკიდებელი და თანასწორი ადამიანი, ჩვენი კავშირი უფრო ძლიერია, ვიდრე ოდესმე. სექსიც უფრო ინტენსიურია, რადგან თავისუფლად შეგვიძლია ვიყოთ საკუთარი თავი.

სექტა იმედგაცრუების ფონზე დავტოვეთ — იმ რწმენების გამო, რომლებზეც ბავშვობიდან გვზრდიდნენ. ლიდერის პოზიციიდან, რომელსაც ბავშვობიდანვე მამზადებდნენ, უმუშევრად დავრჩი. ამის გამო დეპრესიასთან ვიბრძვი, მაგრამ როგორც წყვილი, ბევრად უფრო ახლოს ვართ ერთმანეთთან. როცა ტესის გულზე ვწევარ, თავს უსაფრთხოდ ვგრძნობ. მისი სუნიც კი აღგზნებას მგვრის. მაგრამ ყველაზე მნიშვნელოვანი მაინც მისი მეგობრობაა, განსაკუთრებით ახლა, როცა მხოლოდ მე, ტესი და ჩვენი შვილები ვართ, იმ საზოგადოების გარეშე, რომელშიც მთელი ცხოვრება გავატარეთ.

ჯუდი მაშინ გავიცანი, როცა ჩემი ოჯახი კარიბის ზღვის რეგიონიდან აშშ-ში გადავიდა. როგორც პასტორის ვაჟს, მისგან ელოდნენ, რომ ეკლესიის ლიდერი გახდებოდა; მე კი, როგორც ქალს, მოლოდინი იყო, რომ ქალწული ვყოფილიყავი. მაგრამ ერთმანეთისგან ვერ ვშორდებოდით. ქორწინებამდე სექსუალური სიახლოვე დაგვეხმარა გაგვეგო, რა გვიზიდავდა ერთმანეთში. თაფლობის თვეზე პენეტრაციული სექსის მცდელობა მტკივნეული აღმოჩნდა, მაგრამ ჯუდი მოთმინებით მოეკიდა.

მე 20-იან წლებში ვიყავი, როცა ჯუდი პასტორი გახდა. ხალხი ჩვენს ურთიერთობას აღფრთოვანებით უყურებდა, ხოლო როგორც პასტორის ცოლისგან, ელოდნენ, რომ მათ პრობლემებს მოვუსმენდი, მაშინაც კი, როცა თავადაც მქონდა ურთიერთობის სირთულეები. როცა ჯუდის კოლეგაზე მიზიდულობა გაუჩნდა, მახსოვს, ორი არჩევანი მქონდა: ან დამემალა ჩემგან თავისი გრძნობები და მარტო გაევლო ეს გზა, ან ღიად გვესაუბრა, სადაც ჯუდი დეტალურად მეტყოდა, რას გრძნობდა. მიუხედავად იმისა, რამდენად მტკენდა ეს, მზად ვიყავი ამისთვის, რომ ჩვენი ურთიერთობა დამეცვა. ამას ღმერთის გამოცდად ვთვლიდით — გამოცდად, რომელსაც ჯუდი გადალახავდა.

სექტის დატოვების შემდეგ, ვსწავლობთ, ვინ ვართ როგორც ინდივიდები. ჯუდის თვითაღმოჩენის პროცესის ყურება კიდევ უფრო მიზიდავს მასთან. საკუთარი იდენტობის პოვნა მიმძაფრებს სურვილს. ახლა შემიძლია შარვალი ჩავიცვა, ყურები გავიხვრიტო ან ჯუდი ყავაზე წავიყვანო. მაგრამ ჯუდის ოჯახი სახლში არ მიშვებს. დედაჩემი აღარ მელაპარაკება. დამნაშავედ მთვლიან. როგორც ქალი, მორჩილება მევალებოდა, მაგრამ მე და ჯუდი ყოველთვის მეგობრები ვიყავით, რამაც პარტნიორებად გადაქცევა გაგვიადვილა.

ჩვენ მხოლოდ ერთმანეთი დაგვრჩა. ეს სიახლოვე სექსს უფრო ინტიმურს ხდის. ზოგჯერ სექსის დროს უბრალოდ ვჩერდებით და ვუყურებთ, როგორ ეხება ჩვენი ხელები ერთმანეთს. სწორედ ასეთ მომენტებში ვგრძნობ მასთან ყველაზე დიდ სიახლოვეს — როცა დრო თითქოს ჩერდება.

სახელები შეცვლილია