მანჩესტერ იუნაიტედში არსებული შემაშფოთებელი დისფუნქციის გასაგებად, რომელსაც მაიკლ კერიკმა ვერ გაუმკლავდა და რის გამოც თანამდებობიდან გაათავისუფლეს, საკმარისია ედი ჰაუს შემთხვევა გავიხსენოთ — ადამიანი, რომელიც თავდაპირველად 45 წლის კერიკის შემცვლელად განიხილებოდა, სანამ მაურისიო პოჩეტინო „რჩეულად“ იქცეოდა.
ყოფილი ნიუკასლის მთავარი მწვრთნელი ჯეისონ ვილკოქსის ფავორიტი იყო კერიკის შემდეგ გუნდის სათავეში მოსასვლელად. ჰაუ ასევე იყო დენ ეშუორთის, ვილკოქსის წინამორბედის, ფავორიტი კანდიდატი, რომელიც მანჩესტერ იუნაიტედის სპორტული დირექტორი იყო და ერიკ ტენ ჰაგის გათავისუფლების შემდეგ (2024 წლის ოქტომბერში) მის შემცვლელად განიხილებოდა. თუმცა, ვილკოქსს სხვა აზრი ჰქონდა და სერ ჯიმ რეტკლიფმა ვილკოქსის რჩეული რუბენ ამორიმი აირჩია, რის შემდეგაც ეშუორთი მხოლოდ ხუთი თვის შემდეგ კლუბიდან წავიდა.
იმ მომენტში ვილკოქსი ტექნიკური დირექტორი იყო, ახლა კი მანჩესტერ იუნაიტედის უმაღლესი საფეხბურთო აღმასრულებელია — მთავარი ძალაუფლების მქონე პირი. მან, როგორც ჩანს, სრულიად სერიოზულად შესთავაზა რეტკლიფს, რომ ჰაუ, თითქმის ორი წლის შემდეგ რაც უარი უთხრა, კლუბის მეცხრე მუდმივი მთავარი მწვრთნელი გამხდარიყო იმ 13 წელიწადში და ნახევარში, რაც სერ ალექს ფერგიუსონი პენსიაზე გავიდა.
თუ ამ ყველაფრის მიყოლა რთულია, მისი გააზრება თითქმის შეუძლებელია. ლონდონის ვესტ ენდს თუ ახალი ფარსი სჭირდება, საკმარისია რეტკლიფის და მისი საფეხბურთო დეპარტამენტის უცნაურ სამყაროს გადახედოთ, რომელსაც ასევე ომარ ბერადა ხელმძღვანელობს, აღმასრულებელი დირექტორი, და რომელიც სრულიად არათანმიმდევრულ, არალოგიკურ ოპერაციად იქცა.
თუმცა, თუ ეს იმას ნიშნავს, რომ კერიკს მოღალატე ხელით მოუწია თამაში, სიმართლეა ისიც, რომ უკეთ უნდა ეთამაშა. ეს ხომ მწვრთნელის საქმეა — როგორმე წყლიდან ღვინო გააკეთოს, თუნდაც ეს წყალი ბინძური იყოს და ჯერ გასაწმენდად იყოს საჭირო.
ჟოზე მოურინიომ, კერიკის ერთ-ერთმა წინამორბედმა (2016 წლის მაისიდან 2018 წლის დეკემბრამდე), ეს გარკვეულწილად შეძლო. მოურინიომ ცნობილი განცხადება გააკეთა, რომ იუნაიტედის მეორე ადგილზე გაყვანა 2017-18 წლების სეზონში (81 ქულით, მანჩესტერ სიტის 19 ქულით ჩამორჩენით) მის ერთ-ერთ უდიდეს მიღწევად მიაჩნდა. ეს იმ მწვრთნელისგან, რომელმაც პრემიერლიგაში იუნაიტედ-არსენალის დუოპოლია დაარღვია და ჩელსი ზედიზედ ორჯერ ჩემპიონად აქცია (2004-05 და 2005-06), ხოლო იტალიაში ინტერი ტრებლამდე მიიყვანა 2009-10 წლებში.
მოურინიოს მიერ მეორე ადგილის ასე შეფასება იმ ქაოსის გამო იყო, რომელსაც მაშინდელი აღმასრულებელი ვიცე-თავმჯდომარე ედ ვუდვორდი ხელმძღვანელობდა.
პორტუგალიელის პირველი სეზონი კარაბაოს თასითა და ევროპალიგის თასით დასრულდა, მიუხედავად იმისა, რომ, კერიკის მსგავსად, მასაც უწევდა იმ ხელმძღვანელობასთან ურთიერთობა, რომელიც ფიქრობდა, რომ ფეხბურთში hired ექსპერტზე უკეთ ერკვეოდა.
აქ ვხედავთ იმ ფუნდამენტურ თვისებას, რომელიც კერიკს აკლდა: საჭირო დროს ქუჩური გონიერების გამოვლენის უნარს. მოურინიოს გამოცდილების მაგალითისთვის გავიხსენოთ ამერიკაში სეზონწინა ტური, როდესაც ამ სტატიის ავტორს კონფიდენციალურად მიაწოდეს ინფორმაცია ფეხბურთელზე, რომლის გუნდიდან გაშვებაც მწვრთნელს სურდა, მაგრამ ხელმძღვანელობას — არა.
მთავარ მწვრთნელს სურდა, რომ ეს მესიჯი გასულიყო — რომ ეს ფეხბურთელი არასასურველი იყო. მაკიაველისტური თუ პრაგმატული ნაბიჯი? შეიძლება ვივარაუდოთ, რომ კერიკს მსგავსი ტაქტიკის გამოყენება გუნდის ინტერესებისთვის აზრადაც არ მოუვიდოდა. მაგრამ რატომ? მოურინიომ „ცუდი კვერცხი“ დროულად მოიშორა, სანამ გასახდელს ატმოსფეროს გაუფუჭებდა და მოედანზე შედეგებს დააზიანებდა.
კერიკმა ბოლო თვეში ორი საკუთარი „მავნე“ ფეხბურთელი გამოავლინა: ლისანდრო მარტინესი, ფაქტობრივი კაპიტანი, რომელმაც ვილკოქსის ტრანსფერები გააკრიტიკა ატლეტიკო მადრიდთან 0:2 წაგების შემდეგ; და ბრუნო ფერნანდეში, კერიკის ოფიციალური კაპიტანი, რომელმაც მწვრთნელს ზურგი აქცია და ტაქტიკა საჯაროდ გააკრიტიკა კომოსთან 1:4 განადგურების შემდეგ.
ორივე მათგანმა ზღვარი გადაკვეთა და ქაოსური გასახდელის სიმბოლოდ იქცა — ეს კი მთავარი მიზეზია იმ სავალალო სერიისა, როცა იუნაიტედმა სეზონის 12 მატჩიდან მხოლოდ ორჯერ მოიგო, კარაბაოს თასიდან გამოვარდა და პრემიერლიგაში 10 მატჩში მხოლოდ 8 ქულა დააგროვა, რის გამოც გუნდი დაქვეითების ზონაშია.
ფერნანდეში, მარტინესი და „ბანანის რესპუბლიკასავით“ მართული კლუბი უკვე შემდეგი მწვრთნელის პრობლემაა — ზუსტად ისე, როგორც მოურინიომ ლუი ვან გაალისგან მემკვიდრეობით მიიღო, რომელიც 2016 წლის FA Cup-ის მოგების მეორე დღეს გაათავისუფლეს, ხოლო ხელმძღვანელობის პრობლემები ედ ვუდვორდის სახით გამოვლინდა.
აქ ვხედავთ იუნაიტედის განმეორებად პრობლემას: ახალ მწვრთნელს მემკვიდრეობით რჩება ისეთი არეულობა, რომლის გასუფთავებაც შეუძლებელია, რადგან მის აღმოფხვრას ნამდვილი ნება არ არსებობს. რატომ? იმიტომ, რომ კლუბის კულტურის რეალური განახლება მხოლოდ მაშინ მოხდება, თუ რეტკლიფი (რომელსაც 29.4% ეკუთვნის), ვილკოქსი, ბერადა და გლეიზერების ოჯახი, რომელთა მფლობელობამ 2005 წლიდან კლუბს დაახლოებით 1.2 მილიარდი ფუნტის ვალი მოუტანა, აღიარებენ, რომ თავად არიან პრობლემა და წავლენ.
კერიკი კარგი ადამიანია, რომლის იუნაიტედისადმი სიყვარული გულშემატკივრებმა დაუფასეს — ამის დასტურია სტრეტფორდ ენდის აპლოდისმენტები ბორნმუთთან 0:3 დამარცხების შემდეგ გასულ თვეში. მაგრამ მხოლოდ კარგი ადამიანი და მთავარი მწვრთნელი ყოფნა საკმარისი არ აღმოჩნდა.
ელიტურ სპორტში ხშირად ამბობენ, რომ წვრილმანები წყვეტს გამარჯვებასა და მარცხს შორის სხვაობას. გასულ სეზონში, იანვრის შუა პერიოდიდან, კერიკმა ეს წვრილმანები თავის სასარგებლოდ გამოიყენა — მანჩესტერ სიტი, არსენალი, ლივერპული და ჩელსი დაამარცხა და იუნაიტედმა მხოლოდ ორი მატჩი წააგო 17-დან, როცა დროებით მთავარი მწვრთნელი იყო.
ამ სეზონში კი ვარდნა შოკისმომგვრელი იყო — და კერიკი ვერ გაართვა თავი. ვინ იცის, რა მოხდებოდა, რომ იუნაიტედი იმ „საუკეთესო კლასის“ ორგანიზაცია ყოფილიყო, როგორსაც რეტკლიფი ჰპირდებოდა. ედი ჰაუსთან დაკავშირებული ქაოსური გადაწყვეტილებების ფონზე, უფრო შესაფერისი იქნებოდა ითქვას, რომ კლუბი „უარეს კლასშია“.
კერიკის გათავისუფლების გადაწყვეტილების გაჭიანურებული, მტანჯველი პროცესი ამის კიდევ ერთი მაგალითია. ორშაბათ საღამოს Guardian-მა გაავრცელა ინფორმაცია, რომ ვილკოქსი და ბერადა რეტკლიფს კერიკის გათავისუფლებას ურჩევდნენ. თუმცა, რამდენიმე დღე გავიდა, ამ დროს კერიკი კვლავ ატარებდა ვარჯიშებს და გაირკვა, რომ პოჩეტინოსთან შეთანხმება საბოლოო ეტაპზე იყო. ნორმალურად ფუნქციონირებადი ორგანიზაცია უფრო სწრაფად და ღირსეულად იმოქმედებდა.
ეს არის ის, რასთანაც ახალ მწვრთნელს მოუწევს გამკლავება. შეიძლება წარმატებას მიაღწიოს, მაგრამ შანსები მის წინააღმდეგაა, რადგან თანამედროვე მანჩესტერ იუნაიტედის ღრმა სტრუქტურული პრობლემები ყველაფერს აფერხებს.
