რედაქტორის შენიშვნა: ეს სტატია თარგმნილია ორიგინალი VOA უკრაინული სტატიიდან.
უკრაინაში ომი ოთხ წელზე მეტია გრძელდება, ხოლო ამ კვირაში აშშ-ის, უკრაინისა და რუსეთის მოლაპარაკეები ხვდებიან, რათა კონფლიქტის დასრულების გზები მოძებნონ.
ამჟამად ომის ვეტერანთა რაოდენობა უკრაინაში ორ მილიონს აჭარბებს და ეს რიცხვი მუდმივად იზრდება.
იარინა ჩორნოჰუზი კარგად იცნობს იმ რეალობას, რასაც ისინი განიცდიან. ის უკრაინელი პოეტია, უპილოტო საფრენი აპარატის ოპერატორი და უკრაინის საზღვაო ქვეითთა კორპუსის სერჟანტი.
VOA მას ესაუბრა მისი ამჟამინდელი აშშ-ში ტურნეს დროს, სადაც ჩორნოჰუზი ომზე საუბრობს და კითხულობს საკუთარ პოეზიას, რომლის დიდი ნაწილიც უკრაინის სამხედროების ბრძოლებს ეძღვნება.
ჩორნოჰუზი ამბობს, რომ უკრაინელი ჯარისკაცები „დაღლილები და გამოფიტულები არიან, განსაკუთრებით ისინი, ვინც მუდმივად წინა ხაზზეა, ყოველგვარი როტაციის გარეშე.“ მას და მის მეუღლეს უკრაინის შეიარაღებულ ძალებში შესაბამისად შვიდი და ცხრა წელი აქვთ გატარებული.
„თუმცა, ამავდროულად, ყველამ ვიცით, რომ ვიბრძოლეთ და მოვიპოვეთ უფლება, გვქონდეს ხმა,“ ამბობს ის. „ჩვენ, ბოლოს და ბოლოს, თავისუფლებაში ვცხოვრობთ — თუნდაც წინა ხაზზე, თუნდაც გამოფიტვის ომში.“
ის ასევე საუბრობს ომისშემდგომი უკრაინის შესახებ და მიიჩნევს, რომ ქვეყანას ვეტერანები უნდა მართავდნენ.
„მათ შეუძლიათ ქვეყნის აშენება — მათ არ აწევთ კორუფციის მემკვიდრეობის ტვირთი ან პირადი გამორჩენისკენ მიმართული ყურადღება, არამედ საერთო სიკეთისთვის ერთგულება ამოძრავებთ,“ ეუბნება ჩორნოჰუზი VOA-ს.
პოეტი შეეხო ქალთა გაწვევის თემასაც. მისი თქმით, ეს საკითხი ამჟამად არ განიხილება, თუმცა „ასეთი მასშტაბის ომში, მიუხედავად იმისა, მოხდება თუ არა ქალების ოფიციალური მობილიზაცია, აუცილებელია ყველა იყოს მომზადებული, რათა საჭიროების შემთხვევაში ჯარისკაცებად იქცნენ.“
VOA-სთან საუბარში ხუმრობით ამბობს: „თუ ყველა ჩვენგანს — უკრაინის შეიარაღებულ ძალებში მომსახურე 75 000 ქალს — ერთად შევკრებთ, შეგვიძლია მთელი პატარა ევროპული ქვეყანა დავიცვათ. იმ ღონისძიებაზე აუდიტორიამაც იხუმრა, რომ სიამოვნებით ეყოლებოდათ ასეთი ქალების არმია საკუთარი ქვეყნის დასაცავად.“
ჩორნოჰუზს 12 წლის ქალიშვილიც ჰყავს. ამბობს, რომ ომში ბრძოლა და შვილის აღზრდა რთულია, მაგრამ შეუძლებელი არაა.
„შეგიძლია იყო უპილოტო აპარატის ოპერატორი და ღამის მისიიდან დაბრუნების შემდეგ შვილისთვის საუზმე მოამზადო. მეც ასე ვიქცეოდი, როცა ფრონტის ხაზთან ვიყავი განთავსებული და არ მგონია, ამაში მარტო ვიყო — ბევრი ქალი ახერხებს ამ ყველაფრის შეთავსებას.“
ის ასევე უზიარებს საკუთარ პოეზიას, რომელიც მას ეხმარება თანაგუნდელების დაკარგვის ტკივილის გადალახვაში.
„იმ თვალების ნათება თვალებისა, ვინც ერთ დღეს გადაწყვიტა ბრძოლაში დაღუპულიყო ყოველთვის სხვებზე უფრო კაშკაშაა.“
ჩორნოჰუზი ცდილობს, მომავალზეც იფიქროს — უკრაინაზე, რომელიც საფრთხის ქვეშ აღარ იქნება. მისი თქმით, „ყოველი ომის შემდეგ დგება აყვავების, კეთილდღეობის ეპოქა.“
„თუ ამ ომში გავიმარჯვებთ, აღარ ვიქნებით „მსხვერპლი“ უკრაინა და არც პოსტკოლონიური სახელმწიფო; ამის ნაცვლად, გავხდებით „ევროპული ვეფხვი“ — ქვეყანა, რომელსაც უზარმაზარი საბრძოლო გამოცდილება და გამაგრებული არმია ეყოლება, რომელსაც რეგიონის სხვა ქვეყნების დაცვაც შეეძლება.“
