ანა და მე პორტუგალიაში, გასული წლის სექტემბერში დავქორწინდით. ერთად 13 წელი ვიყავით. მან ფიცის დროს თქვა: „არ ვიცი, რა გველის წინ, მაგრამ ვიცი, რომ ჩვენი სიყვარული ყოველთვის უცვლელია.“
ათი დღის შემდეგ ბოტსვანას ჭაობში აღმოვჩნდი, ზურგიდან ნაწლავები მეკიდებოდა.
ჩვენ ოკავანგოს დელტაში თაფლობის თვე გვქონდა. იმ საღამოს ტრადიციული კანოებით ჯგუფთან ერთად გავედით. ჰიპოპოტამებს არ ვეძებდით; ექსკურსია მცენარეებზე უნდა ყოფილიყო.
წასვლამდე გაგვაფრთხილეს, რომ ახლოს დედა ჰიპოპოტამი ორ ბაჭიასთან ერთად იყო, ამიტომ მისგან შორს დავრჩებოდით. ჰიპოპოტამი შორიდან დავინახე და ფოტოს გადასაღებად დავზუმე – უზარმაზარი იყო, პირი ღია, დიდი კბილები უჩანდა; ბაჭიები უკან ჰყავდა.
ჩვენი კანო სხვა ნავებს მოშორდა. უცებ, ზურგს უკან ხმაური გავიგე – წყლის შხეფები, ბღავილი, ღრენა. ნავი დაირხა. მარცხნივ შევბრუნდი და იგივე ჰიპოპოტამი დავინახე, ისევ ღია პირით, ჩვენსკენ მორბოდა. მეგზურის სახეზე ისეთი შიში დავინახე, არასდროს დამავიწყდება.
შემდეგ ჰიპოპოტამი დამეჯახა. თითქოს მანქანა დამეჯახა. წყალში ჩავვარდი და ჭაობის ფსკერზე მიმაჭირა. ვგრძნობდი, როგორ მჭიდროდ მიჭერდა მკერდსა და ზურგს. წამით ყბები შეასუსტა, მაგრამ ისევ შემომეჭდო, ამჯერად ფეხზე.
ანა დამინახა, ჰიპოპოტამის პირში ვეგდე. ეგონა, რომ მოვკვდი. მაგრამ თავის გადარჩენის ნაცვლად, ჰიპოპოტამისკენ გაიქცა. ახსოვს, რომ პირველყოფილი ღრიალი ამოუვიდა და მეყანე წყალში გაიჭრა. შემდეგ ჰიპოპოტამის სახესთან მუშტი დაარტყა და მან დამაგდო.
წყლის ზედაპირზე ამოვედი და სიარული ვცადე. ზურგში ტკივილი ვიგრძენი, დავიხედე და ნაწლავები მეკიდებოდა. ანას ვუთხარი: „დახმარება მჭირდება.“ ერთი ხელი მუცელზე შემოვიხვიე, რომ შიგნეულობა შემეკავებინა, მეორე ანას მხრებზე მოვხვიე. ასე მივედით სხვა კანოებამდე.
სხვა ტურისტები შოკში იყვნენ. მუცელზე დავწექი ჟილეტების გროვაზე. ქამარი მეკეთა, ანამ მოხსნა და ფეხზე ტურნიკეტი გამიკეთა. თავის თავსაფარი ხელზე შემიხვია. ვთხოვე, ნაწლავები უკან შეეჩეჩა. გონივრულად, უარი თქვა და ხელით შემიკავა.
გვითხრეს, რომ ვერტმფრენი 30 წუთში მოვიდოდა. ვიფიქრე, კარგი, ამდენ ხანს გავუძლებ. მაგრამ საათ-ორი გავიდა, მზე ჩასვლას იწყებდა. შემდეგ გვითხრეს, რომ იმ ღამით ვერტმფრენი ვერ მოვიდოდა. ყველაზე მეტად ის მაბრაზებდა, რომ შეიძლებოდა ახლა მოვკვდე. ახლახან დავქორწინდით.
ბანაკში საკაცით გადამიყვანეს. ყოველი ბორცვი აუტანელი ტკივილი იყო. პირველადი დახმარების ნაკრებით მომიწია მკურნალობა. ვიღაცამ მოახერხა და ანას ტელეფონი წყლიდან ამოიღო. საოცრად, მუშაობდა. საღამოს რვის წინ ანამ დედაჩემს დაურეკა. ტელეფონი ავიღე: „დედა, ჰიპოპოტამმა დამესხა თავს. კარავში ვწევარ, ნაწლავები გარეთ მაქვს. ვკვდები. ევაკუაცია მჭირდება.“ ოჯახი მაშინვე მოქმედებაში ჩაერთო. აშშ-ის საელჩო ჩაერთო საქმეში. სამხრეთ აფრიკის საავადმყოფო გააფრთხილეს.
ბევრი საათის შემდეგ მზე ამოვიდა და ვერტმფრენის ხმა გავიგე – საუკეთესო ხმა, რაც კი ოდესმე მომისმენია. ექიმი კარავში შემოვიდა. პირველი რაც თქვა იყო: „შარვალი არ აცვია.“ თავმოყვარეობა უკვე აღარ იყო პრიორიტეტი. „ნაწლავები ზურგიდან მეკიდება,“ ვუთხარი. „შარვალს არ შემაცმევინებთ.“ ანამ ზეწარი დამაფარა.
Netcare Milpark-ის საავადმყოფოში სასწრაფო ოპერაციაზე გადამიყვანეს. ზურგში მქონდა ხვრელი, ბარძაყსა და ხელზე ღრმა ჭრილობები, ნატეხი ნეკნები და მალები, რამდენიმე შინაგანი ორგანოს დაზიანება და დაჭყლეტილი ნაწლავები.
19 დღე იქ გავატარე, სანამ სახლში დაბრუნება შევძელი. ფიზიკურად ჯერ კიდევ ვმკურნალობ, და აღმოვაჩინე, რომ კერამიკა ფსიქოლოგიურად ძალიან მეხმარება. ანაც ფიზიოთერაპიას გადის. აღმოჩნდა, რომ ჰიპოპოტამისთვის მუშტის დარტყმა ნეკნებისთვის კარგი არ არის. ფსიქოლოგიური კონსულტაციაც გვქონდა. არც ერთს ჰიპოპოტამი არ გვადანაშაულებს. უბრალოდ, თავის ტერიტორიას იცავდა.
ფოტო, რომელიც გადავიღე, სახლში კედელზე კიდია. ალბათ უჩვეულო სუვენირია. მაგრამ, ბოლოს და ბოლოს, ყოველდღე ხომ არ ურტყამს ცოლი ჰიპოპოტამს, რომ სიცოცხლე გადაგარჩინოს.
სოფი ჰეიდოკის მიერ მოთხრობილი
გსურთ გამოცდილების გაზიარება? experience@theguardian.com
