პოლიტიკასა და უმაღლესი დონის ძიუდოს სამყაროს შორის აშკარა კავშირი, გარდა იმისა, რომ ადამიანს შეიძლება გაუჩნდეს დაუძლეველი სურვილი, მოწინააღმდეგე პარლამენტის იატაკზე დააგდოს, თითქოს არ არსებობს.

ეს არ შეუშლია ხელს საფრანგეთის მრავალგზის მსოფლიო ჩემპიონს, ტედი რინერს, რომ პრეზიდენტობისთვის ბრძოლაში ჩაერთოს და მომავალი წლის აპრილის არჩევნებში საკუთარი კანდიდატურა წამოაყენოს.

გვადელუპში დაბადებულ 37 წლის სპორტსმენს არც საჯარო სამსახურის გამოცდილება აქვს, არც პარტია უდგას გვერდით და ჯერჯერობით არც საარჩევნო პროგრამა აქვს წარმოდგენილი. ამ ეტაპზე მხოლოდ სლოგანია — La France qu'on aime (საფრანგეთი, რომელიც გვიყვარს), განცხადება სოციალურ ქსელებში და საარჩევნო კამპანიის ფარგლებში სენ-სენ-დენისის საავადმყოფოში სტუმრობა, პარიზის ჩრდილოეთ გარეუბანში.

თუმცა, სულელური იქნებოდა, ვინმეს მისი შანსები სრულად გამოერიცხა.

რინერი, ბოლოს და ბოლოს, თანამედროვე საფრანგეთის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ფიგურაა, რომელიც ხშირად ლიდერობს გამოკითხვებში, როგორც ქვეყნის „ღირებულებების“ განსახიერება. ის გამოცდილი გამარჯვებულია — ხუთი ოლიმპიური ოქროს მედლითა და 11 მსოფლიო ჩემპიონობით, ასევე წარმატებული ბიზნესკარიერით.

28 მილიონზე მეტმა ადამიანმა ნახა მისი საარჩევნო მიმართვა Instagram-სა და X-ზე, რომელიც პრეზიდენტისთვის შესაფერისი ატმოსფეროთი იყო გადაღებული — წიგნების თაროებისა და საფრანგეთის დროშის ფონზე. Ifop-ის გამოკითხვაში, რომელიც 24 საათში ჩატარდა, 22%-მა განაცხადა, რომ „შეიძლება“ მისთვის მიეცათ ხმა.

სხვა ქვეყნებში მსახიობები და ტელევარსკვლავები პრეზიდენტები გახდნენ. ლიბერიის ყოფილი ლიდერი, ჯორჯ ვეა, წარსულში პროფესიონალი ფეხბურთელი იყო.

აბა, რატომ არ შეიძლება ძიუდოისტი ელისეს სასახლეში?

„ვინც ფიქრობს, რომ პოლიტიკურ წრეებში არყოფნა რინერს ელისესთვის ბრძოლას აუკრძალავს, ძალიან ცდება,“ — ამბობს გიომ ტაბარი Le Figaro-დან.

„მაგრამ [რინერიც] შეცდება, თუ იფიქრებს, რომ მხოლოდ სისტემის გარეთ ყოფნა საკმარისია.“

ამ ეტაპზე საფრანგეთის პოლიტიკური სპექტრი რინერის კანდიდატურას სერიოზულად ეკიდება — ან, სულ მცირე, ასე აჩვენებს. ეს ნაწილობრივ იმიტომ, რომ ის იმდენად პოპულარულია, რომ მისი პოლიტიკური ამბიციების დაცინვა შეიძლება უკუშედეგით დასრულდეს.

მეორე მხრივ, საფრანგეთის პოლიტიკა — მემარცხენე და მემარჯვენე რადიკალური ძალების გარდა — სრული ქაოსის მდგომარეობაშია.

ცენტრისტული ფრთა კრიზისშია: ჯერ არ გამოჩენილა კანდიდატი, რომელსაც ისეთი მისიის განცდა ექნება, როგორიც მემარჯვენე რადიკალ მარინ ლე პენს ან მემარცხენე რადიკალ ჟან-ლუკ მელანშონს, რომლებიც, როგორც ჩანს, მაისის საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტურში ერთმანეთს დაუპირისპირდებიან.

ამიტომ, როდესაც პოპულარული ფიგურა, როგორიცაა რინერი, არჩევნებში ერთვება — აცხადებს, რომ „არც მემარცხენეა, არც მემარჯვენე“, სურს „ქვეყნის გაერთიანება“ და „ხალხს ფული დაუბრუნოს ჯიბეში“, თანაბრად ებრძვის „რასისტებსაც“ და „ქუჩის ხულიგნებსაც, რომლებიც ხალხს აშინებენ“ — პოლიტიკოსებს ყურადღების მიქცევა უწევთ.

სავსებით შესაძლებელია, უფრო მეტიც, ალბათობა დიდია, რომ რინერის კამპანია მოკლე აჟიოტაჟის შემდეგ ჩაქრება და ძიუდოისტი საბოლოოდ უბრალოდ „ჯოკერი“ აღმოჩნდება. მაგრამ ასევე შესაძლებელია, ასე არ მოხდეს, და ასეთ შემთხვევაში წინასაარჩევნო არითმეტიკა სწრაფად გადახედვას მოითხოვს — და ეს ცენტრის პოლიტიკოსებს ნამდვილად არ გაახარებს.

ამ დრომდე რინერმა ოსტატურად აითვისა ამგვარი მოულოდნელი კანდიდატურისთვის საჭირო კოდები, რომელთაგან პირველი ასეთია: „ნუ ღელავთ! მე პოლიტიკოსი არ ვარ!“

დღევანდელ საფრანგეთში, ვინც კი „სისტემის“ წარმომადგენლად აღიქმება, ავტომატურად კარგავს ამომრჩევლის თვალში ქულებს, ამიტომ მნიშვნელოვანია ხაზგასმა, რომ მხოლოდ იმიტომ იყრი კენჭს, რომ, ერთი — რეალური ცხოვრება იცი (სხვადასხვა პარიზელ უსაქმურებისგან განსხვავებით); და მეორე — აღმოაჩინე, რომ ქვეყნის მრავალ პრობლემას რეალური, მაგრამ სისტემის ბიუროკრატებისთვის უხილავი, გამოსავალი აქვს.

ეს ყველაფერი რინერმა გასულ ორშაბათს სოციალურ ქსელებში გამოსვლით საკმაოდ დახვეწილი რიტორიკული ხერხებით გადმოსცა.

„ხალხი ამბობს, სულელი ვარ, რომ პრეზიდენტობა მინდა,“ — თქვა მან.

„სულელი ვარ? თუ სულელობაა იმის უარყოფა, რომ საფრანგეთი ვალების ტვირთის ქვეშ ჩაიძიროს; თუ სულელობაა იმის უარყოფა, რომ დედებსა და მამებს ყოველ კვირა საყიდლებზე წასვლისას კბილების ღრჭენა უწევთ, და შიშით კანკალებენ, როცა მათი შვილები ქუჩაში გადიან... თუ ეს ყველაფერი სულელობას ნიშნავს, მაშინ კი, დამიძახეთ სულელი.“

სპორტსმენისთვის ეს ორატორული თვალსაზრისით დამაიმედებელი დასაწყისი იყო და მაყურებელიც ნამდვილად მიიზიდა.

მაგრამ თუ ის სერიოზულად არის განწყობილი — და რინერი ამბობს, რომ არასდროს არაფერს აკეთებს ნახევრად — სწორედ ასე გახდა ოლიმპიური ჩემპიონი — მაშინ ახლა იწყება ნამდვილი შრომა.

რას აპირებს სინამდვილეში რინერი? ვინ იქნება მის გუნდში? სად დგას ის დღევანდელი ყველაზე მწვავე საკითხების მიმართ: საპენსიო რეფორმა, განათლებაში ინვესტიციები, ცხოვრების ღირებულება, სახელმწიფო ვალი, პოპულიზმის ზრდა ან რუსეთის ომი უკრაინაში?

სხვა სიტყვებით, როგორ აპირებს სპორტული პოპულარობის პოლიტიკურ მანდატად გარდაქმნას?

ზოგადად, რინერი ეკონომიკურ საკითხებსა და სამართალდაცვაში მემარჯვენე პოზიციებზე დგას, თუმცა, როგორც შავკანიანი და კარიბული წარმოშობის ადამიანი, რასიზმის წინააღმდეგაც ძალიან მტკიცეა. როდესაც ამბობს, რომ ანტიექსტრემისტია, ძირითადად მარინ ლე პენს გულისხმობს.

სხვა სიტყვებით, მისი პოზიციონირება სადღაც ცენტრშია და რადიკალების წინააღმდეგაა მიმართული.

პრობლემა ისაა, რომ ეს სივრცე უკვე გადაჭედილია — აქ არიან ისეთი მნიშვნელოვანი ფიგურები, როგორიცაა ყოფილი პრემიერ-მინისტრები ედუარ ფილიპი და გაბრიელ ატალი, რომლებიც ვერ ახერხებენ რეალურ გარღვევას.

ამჟამად ცენტრის მარჯვნიდან მარცხნივ ათამდე კანდიდატია, დაწყებული სოციალისტების მხარდაჭერილი რაფაელ გლუკსმანით და დამთავრებული რესპუბლიკელების ბრიუნო რეტაიოთ.

ბოლო შესაძლო დამატება კი კრისტინ ლაგარდია, რომელიც მომავალ თებერვალში ტოვებს ევროპის ცენტრალური ბანკის პრეზიდენტის პოსტს.

კიდევ ერთი კანდიდატის გამოჩენა მათ რეიტინგებს კიდევ უფრო დაასუსტებს, რაც მელანშონის მეორე ტურში გასვლის შანსებს ზრდის.

ამიტომაც არ არის გასაკვირი, რომ „დაუმორჩილებელი საფრანგეთის“ (LFI) ლიდერი ასე გახარებული ჩანდა რინერის გადაწყვეტილებით. „ჩვენ კარგად ვიცით, როგორ მიდის საქმე: არც მემარჯვენე, არც მემარცხენე ნიშნავს — არა მემარცხენე,“ — განუცხადა მელანშონმა ჟურნალისტებს პარასკევს.

ერთადერთი სხვა პოლიტიკოსი, რომელიც ნამდვილად კმაყოფილი ჩანს და არა უბრალოდ იძულებით იღიმის, პრეზიდენტი ემანუელ მაკრონია, რომელმაც რინერი „დიდ ჩემპიონად“ მოიხსენია და აღნიშნა, რომ პოლიტიკა „პროფესიონალებს არ ეკუთვნით“.

ეს შეიძლება აიხსნას პრეზიდენტის ცივი ურთიერთობით ყოფილ პრემიერ-მინისტრებთან, ფილიპთან და ატალთან, რომლებიც ყველაფერს აკეთებენ, რომ არაპოპულარულ ყოფილ უფროსს გაემიჯნონ.

რინერმა მაკრონის ქება „მოწამლულ თასად“ შეაფასა და შაბათს ჟურნალისტებს განუცხადა: „მე არ ვარ პრეზიდენტის წარგზავნილი, არც მაკრონისტი ვარ.“

პოლიტიკასა და ძიუდოს შორის ძალიან ცოტა საერთო რამაა, მაგრამ ამ ორს შორის, როგორც რინერი მალე აღმოაჩენს, უფრო სასტიკი ის არ არის, რომელიც ტატამიზე, ურთიერთპატივისცემით იწყება და ხელჩართულ ბრძოლაში მთავრდება.

იაპონურად ძიუდო ნიშნავს „რბილ გზას“.

თუ რინერი სერიოზულ კანდიდატად ჩამოყალიბდება, უნდა იცოდეს, რომ ცხოვრება თავდაყირა დაუდგება — და არა მხოლოდ ფიზიკური ფორმა.

პოლიტიკაში მოწინააღმდეგეს პატივისცემით არ ეღუნები. მას მეტაფორულად თავში ურტყამ.