„სიმპსონები“ მსოფლიოში ყველაზე პოპულარული ანიმაციური კომედიაა, რომლის გულშიც სუბურბიული წყვილი, ჰომერი და მარჯია. მათი ისტორია სკოლის დროინდელი სიყვარულიდან იწყება და ქორწინების ცხოვრების სირთულეებამდე გრძელდება — ისინი შეურღვეველი წყვილია. მიუხედავად იმისა, რომ სერიალი სავსეა იუმორითა და ხუმრობებით, მასში არაერთი სენტიმენტალური სიუჟეტიცაა: ჰომერი ერთი თვის განმავლობაში უარს ამბობს საყვარელ Duff-ის ლუდზე, რათა მარჯის თავისი სიყვარული დაუმტკიცოს; მარჯი კი ჰომერს, რომელიც სუშისგან მოწამლულია და სიკვდილის პირასაა, გულწრფელ პოემას უძღვნის (საბედნიეროდ, ჰომერი გადარჩება).
არც ბრანჩის მოყვარული ბოულინგის ინსტრუქტორი ჟაკი და არც დონატების მოყვარული წითურ თმიანი მინდიც კი ვერ ჩადგნენ მათ შორის. და, რა თქმა უნდა, ისინი ხშირად „მოხვევასაც“ არ ივიწყებენ (ზოგჯერ მინიატურულ გოლფის მოედანზეც კი...).
დღეს „სიმპსონები“ უკვე 38-ე სეზონს აღნიშნავს და მთელ მსოფლიოში უდიდესი წარმატებით სარგებლობს, რაც იმას ნიშნავს, რომ ასობით საერთაშორისო მსახიობმა გაახმოვანა ეს საყვარელი წყვილი. მათ შორის არიან ფილიპ პეიტიე და ვერონიკ ოჟერო, რომლებიც 1990 წლიდან ფრანგულ დუბლაჟში მარჯისა და ჰომერის როლებს ასრულებენ — სწორედ ამ სერიალმა გააცნო ისინი ერთმანეთს და საბოლოოდ დაქორწინდნენ კიდეც.
„მეტ გროუნინგმა გვითხრა, რომ ანიმაციის ისტორიაში მეორე ყველაზე ცნობილი წყვილი ვართ,“ — ამბობს პეიტიე. „პირველები იყვნენ მსახიობები, რომლებმაც მინისა და მიკი მაუსის ხმა მისცეს [უეინ ოლვაინი და რუსი ტეილორი], შემდეგ კი ჩვენ მოვდივართ. ლოს-ანჯელესში კი, როგორც თავად ამბობდა, ყველა, ვისთანაც მუშაობდა, განქორწინებული იყო...“
წყვილი წელიწადში 10-12 დღის განმავლობაში პარიზის დუბლაჟის სტუდიაში რეჟისორთან ერთად იწერს სცენებს. თუმცა „სიმპსონები“ მათთვის 365-დღიანი ვალდებულებაა — გალა-ღონისძიებებზე და კონვენციებზე გამოჩენიდან დაწყებული, თაყვანისმცემლებისგან მიღებული საჩუქრებით დამთავრებული. ორივე ერთხმად აცხადებს, რომ ერთმანეთის გარეშე ვერ გააგრძელებდნენ მუშაობას, რაც იმას ნიშნავს, რომ ხელოვნურ ინტელექტს მომავალში definite non — კატეგორიული უარი ეთქმის. „ჩვენ ხელოვნური ინტელექტის კი არა, არტისტული ინტელექტის მხარდამჭერები ვართ!“ — ამბობს ოჟერო. მისი თქმით, ყოველთვის იქნება როლები, რომლებიც ადამიანურ სულს მოითხოვს, და მათთვის ეს როლი სწორედ ისაა, რომელმაც ერთმანეთისთვის სულიერი პარტნიორობა მოუტანა.
ფილიპ პეიტიე: 1989 წელს ქასთინგზე შევხვდით — მაშინ „სიმპსონები“ ამერიკაში სულ რაღაც ექვსი თვე იყო დაწყებული და ჯერ წარმატებული არ იყო. სინჯებში მივიღეთ მონაწილეობა და ექვსი თვის შემდეგ, ფაქსით, გავიგეთ, რომ როლები მივიღეთ.
ვერონიკ ოჟერო: ფილიპი და მე ერთმანეთს თითქმის არ ვიცნობდით. სინჯების დროს დუბლაჟის ოფისის დერეფანში გადავკვეთეთ გზები, მივესალმეთ ერთმანეთს, მაგრამ მხოლოდ კოლეგები ვიყავით — მაშინ მეგობრებიც კი არ ვიყავით. არსებობს ვიდეო, სადაც პირველი სეზონის დასრულების წვეულებაზე ვართ და უბრალოდ გვერდით გავდივართ, არც კი ვსაუბრობთ, მით უმეტეს, თვალებითაც კი არ ვეპარებით ერთმანეთს!
ფ.პ.: აი ასე დაიწყო ეს ლამაზი ისტორია. ჩაწერის პროცესმა დაგვაახლოვა, რადგან სტუდიის სიბნელეში ვმუშაობდით და მეგობრობაზე მეტი შეგვექმნა... თავიდან ძალიან ფრთხილად უნდა ვყოფილიყავით, რადგან ეს პროფესიული გარემო იყო, მაგრამ ბოლოს ჭორი გავრცელდა და მას შემდეგ განუყრელები გავხდით. რაც შეეხება სერიალს, ვერასდროს წარმოვიდგენდით, რომ ასე დიდხანს გაგრძელდებოდა. თუმცა მისი წარმატება ჩვენს ურთიერთობაზეც დადებითად აისახა.
ვ.ო.: რაც შეეხება იმას, რა მოგვიზიდა ერთმანეთისკენ, რთულია თქმა, მაგრამ მგონია, რომ ჩაწერის პროცესის ატმოსფერომ დიდი როლი ითამაშა — ყოველთვის მეგობრული და მხიარული გარემო იყო. პირადად მე სერიალი და მისი სიუჟეტები საოცრად ჭკვიანურად მიმაჩნია. თავიდანვე ძალიან შეგვიყვარდა ეს შოუ და ენთუზიაზმით ვმუშაობდით. მოგვწონდა სერიალის სული და ის იუმორი, რომელიც ზოგჯერ საკმაოდ მწარეა.
ვ.ო.: მარჯი ჰომერის გადამეტებული ქცევების გულშემატკივარი არ არის, მაგრამ გულის სიღრმეში იცის, რომ ჰომერი მისი ერთადერთი სიყვარულია. საბოლოოდ, მას ამ კაცის მიმართ დიდი სითბო და სიფაქიზე აქვს, რადგან იცის, რომ ჰომერი მას და შვილებს უძღვნის თავს. ჰომერი მთლიანად შეყვარებულია თავის ოჯახზე — თუნდაც ხანდახან შვილების სახელები არ ახსოვდეს...
ფ.პ.: სეზონების განმავლობაში უთანხმოებები იყო, მაგრამ ყოველთვის ახერხებდნენ ერთმანეთთან დაბრუნებას. თუ ფილმს (The Simpsons Movie, 2007) გადავხედავთ, მარჯი გადაწყვეტს ჰომერის დატოვებას, მაგრამ ბოლოს ყველა მის სისულელეს აპატიებს. მათი სიყვარული ძლიერდება — შეუძლიათ დაშორდნენ და ისევ იპოვონ ერთმანეთი.
ვ.ო.: საფრანგეთში კრიტიკოსმა რომენ ნიგიტამ დაწერა წიგნი „Les Simpson ou le paradoxe du donut intemporel“ („სიმპსონები ანუ დროის გარეშე დონატის პარადოქსი“), რომლისთვისაც ჩვენ წინასიტყვაობა დავწერეთ. [წიგნი სერიალისა და დროის ურთიერთობაზეა — როგორ არ იცვლება, მაგრამ ყოველთვის აქტუალურია.] ის ჰყვება მარჯისა და ჰომერის პირველ შეხვედრაზე სკოლაში — ჰომერი ბარნისთან ერთად საპირფარეშოში ეწევა, მარჯი კი ფემინისტურ აქციაზე ბიუსტჰალტერს წვავს, სანამ სკოლის ბალზე გზები გადაეკვეთებათ. სწორედ მაშინ ამბობს ჰომერი: „დარწმუნებული ვარ, ერთად უნდა ვიყოთ. ჩვეულებრივ, როცა აზრი მიჩნდება, სხვა აზრებიც მოდის... რაღაც ამბობს კი, რაღაც — არა... მაგრამ ამჯერად მხოლოდ კი! როგორ შეიძლება, ერთადერთი, რაშიც ცხოვრებაში ოდესმე დარწმუნებული ვიყავი, არასწორი იყოს?“
ვ.ო.: ამდენი სეზონის განმავლობაში (ახლა 38-ე სეზონის დუბლაჟს ვიწყებთ), ეს წყვილი ისევ ერთადაა!
ფ.პ.: მიუხედავად ეჭვებისა, ყველაზე ცუდი შეცდომებისა და დროის გამოცდებისა, ჰომერი ერთ რამეში დარწმუნებულია: მარჯი მისი ცხოვრების სიყვარულია!
ვ.ო.: ძალიან გვიყვარს ის სცენები, როცა საძინებელში არიან, სინათლე გამორთულია და მხოლოდ მათი მოძრავი თვალები ჩანს.
ფ.პ.: ეს სცენები ზოგჯერ ცოტა თამამია, მაგრამ ძალიან კარგადაა გაკეთებული — სერიალი სექსუალობას მსუბუქად, სითბოთი და იუმორით ეხება.
ფ.პ.: როცა ასე ხარ „სიმპსონებზე“ დამოკიდებული, რთულია კრიტიკული იყო. ასევე რთული იქნებოდა მისი ისტორიის თავიდან გადაწერა — ეს სერიალი ეპოქის განმსაზღვრელია. თანაც, ეს პერსონაჟები უპირობოდ გვიყვარს, ასე რომ, რასაც არ უნდა აკეთებდნენ, ყოველთვის ვაპატიებთ! ჰომერი ჩვენც გვგავს — მგონია, როგორც კაცი, ცოტათი მას ვგავარ, ისიც — მე. ჰომერი რაც არის, ის არის, მაგრამ მაინც ახერხებს, რომ გაგვაკვირვოს...
ვ.ო.: პირადად მე ჰელოუინის სპეციალური ეპიზოდები არ მიყვარს.
ფ.პ.: მას ეშინია. იყო ჰელოუინის ეპიზოდი, სადაც „მბზინავზე“ (The Shining) პაროდია იყო — ის ძალიან მომეწონა.
ვ.ო.: ცხოვრებაში ერთნაირი ღირებულებები გვაქვს და ერთად ვმოძრაობთ, ძალიან ძლიერი კავშირით შეკრულები.
ვ.ო.: ხშირად ქუჩაში ხელჩაკიდებულები დავდივართ და ხალხი ყოველთვის გვეუბნება: „გამარჯობა, შეყვარებულებო!“ ან — თუ მარტო ვარ — „დღეს ქმრის გარეშე ხართ?“ არ მინდა ვთქვა, რომ ხალხს ჩვენი იდეალიზებული წარმოდგენა აქვს, მაგრამ როცა თაყვანისმცემლებს კონვენციებზე ვხვდებით, ყოველთვის მსგავს რამეებს გვეუბნებიან. იქნება ეს „სიმპსონებში“ თუ რეალურ ცხოვრებაში, ბევრს ვენახებით როგორც ერთგული წყვილი, რომელთანაც დროის გატარება სიამოვნებთ.
ფ.პ.: არაერთხელ გვქონია შესაძლებლობა, მეტ გროუნინგს და მის გუნდს შევხვედროდით და ყოველთვის გვეუბნებოდნენ, რომ ფრანგული ვერსია ერთ-ერთი საუკეთესოა, რადგან სერიალის სული სწორად გავიგეთ და ისიც, რომ ცოლ-ქმარი ვართ, დამატებით ხიბლს სძენს.
ვ.ო.: ხალხი გვეუბნება, თქვენ იყავით ჩვენი ბავშვობის საუნდტრეკი. თაყვანისმცემლები გვიყვებიან, რომ მათ თვალში იდეალური წყვილი ვართ — ყოველ შაბათ საღამოს მათ სახლებში, ტელევიზორში ვიყავით, ასე რომ, ზოგისთვის თითქმის მშობლების შემცვლელებიც კი ვიყავით.
ვ.ო.: ეს გადასაღები მოედნიდან არაა, მაგრამ შვეიცარიაში საქველმოქმედო გალაზე მარჯის უზარმაზარი პორტრეტი გვაჩუქეს Playboy-ის კურდღლის ფორმაში [მინიშნება ეპიზოდზე The Devil Wears Nada].
ფ.პ.: აღარც კი მახსოვს, რამდენჯერ მომიტანეს დონატი.
ფ.პ.: რასაც ეს სერიალი გვასწავლის, არის ის, რომ რაც არ უნდა მოხდეს, მთავარი სწორედ ეს ძლიერი კავშირია. ეს კავშირი თითქმის გაუნადგურებელია, მიუხედავად ცხოვრების სირთულეებისა და იმ განსხვავებებისა, რაც ზოგჯერ მათ შორის ჩნდება.
ვ.ო.: ისინი გვაჩვენებენ, რომ სიყვარული პატიებაა.
ფ.პ.: და ერთმანეთის განსხვავებების მიღება.
ვ.ო.: ცხოვრებაშიც უნდა იყო ერთ გვერდზე... ჩვენ ერთნაირი გემოვნება გვაქვს, გვიყვარს თანამედროვე ხელოვნება, გემრიელი საჭმელი...
ფ.პ.: ჩვენ bon vivant-ები ვართ! გვიყვარს ცხოვრება. იშვიათად ვკამათობთ, და თუ ვკამათობთ, უმეტესად წვრილმანებზე.
ვ.ო.: სწორედ ამიტომ გაგრძელდა ასე დიდხანს — ერთად თითქმის იმდენი ხანია ვართ, რამდენიც „სიმპსონები“ არსებობს!
