77 წლის წინანდელი გაუხსნელი დანაშაულის ლიტერატურული გამოძიება, რომელმაც საბოლოოდ მსხვერპლის, მოდელის, რეპუტაცია აღადგინა, საფრანგეთის ყველაზე პრესტიჟული ლიტერატურული პრემიის გამარჯვებული გახდა.
ავტორი ფილიპ ჟენადა სამშაბათს დღის მეორე ნახევარში გამოცხადდა პრი გონკურის გამარჯვებულად თავისი წიგნისთვის „L’Inconnue du quai de Javel“ („უცნობი ქალი ჟაველის ნაპირზე“), რომელიც 29 წლის ბრეტონელი ქალის, ლუიზ კანსოს მკვლელობის ხელახალი რეკონსტრუქციაა.
ლუიზ კანსო, რომელსაც მონპარნასის მხატვრებისთვის მოდელად განსაკუთრებული პოპულარობის გამო „ას პორტრეტიან ქალს“ ეძახდნენ, 1949 წლის 7 სექტემბერს გარდაცვლილი იპოვეს, თუმცა პოლიციამ მისი მკვლელის ვინაობის დადგენა ვერ შეძლო.
წელს პრი გონკურის დაჯილდოებას ჩრდილი მიაყენა ბრალდებამ, რომ გრძელ სიაში შესული ერთ-ერთი წიგნი, კანადელ-ჰაიტელი ავტორის, ტელისონ ორელიენის „C’était ça ou mourir“ („ეს ან სიკვდილი იყო“), „თითქმის მთლიანად“ ხელოვნური ინტელექტის მიერ იყო დაწერილი.
პარიზში დაფუძნებულმა ლიტერატურულმა ორგანიზაციამ, აკადემი გონკურმა, ორელიენის წიგნი გრძელ სიიდან ამოიღო, ხოლო მისმა კანადელმა გამომცემელმა Boréal-მა ავტორთან თანამშრომლობა შეწყვიტა გამოძიების შემდეგ. ორელიენი უარყოფს, რომ რომანი AI-ის დახმარებით დაწერა.
ჟენადა, რომელიც წარსულში ოთხჯერ იყო გონკურის ფინალისტი, საბოლოოდ გაიმარჯვა თავისი კარიერის მეცამეტე რომანით.
Île-de-France-ში დაბადებულმა მწერალმა ძველი ამბების გამოძიება თავის სავიზიტო ბარათად აქცია 2013 წლის „Sulak“-ის შემდეგ — ეს არის ცნობილი და ქარიზმატული მძარცველისა და გაქცევის ოსტატის ისტორია, რომელიც 1980-იან წლებში სამკაულების მაღაზიებს ესხმოდა თავს.
„L’Inconnue du quai de Javel“-ის მთავარი გმირი, ლუიზ კანსო, ბრეტანიდან 16 წლის ასაკში წავიდა, რათა მოახლედ ემუშავა, თუმცა მალევე დაიწყო პორტრეტებზე პოზირება მხატვარ ჟან-ლუი ბუსენგოსთვის, რომელმაც ის პარიზელ მხატვრებსა და მოქანდაკეებს გააცნო.
კანსოს მკვლელობის 300-გვერდიანი პოლიციური ანგარიში ასკვნიდა, რომ ის „ცუდი რეპუტაციის“ ქალი იყო, ხოლო იმდროინდელი გაზეთები ვარაუდობდნენ, რომ შესაძლოა სექს-მუშაკი ან ნარკომანი ყოფილიყო.
ჟენადას 530-გვერდიანი წიგნი დიდ ძალისხმევას დებს, რომ გამოასწოროს თავდაპირველი გამოძიების შეცდომები — არა მხოლოდ მკვლელის სავარაუდო სახელის დასახელებით, არამედ მსხვერპლის თანაგრძნობით სავსე აღწერითაც. „ის არაფერს იშურებს, რომ თავისი გმირი გაიგოს,“ — წერს გაზეთი Le Monde, რომელიც წიგნის იუმორსა და „მოღუშული სითბოს“ ელფერსაც აღნიშნავს.
ავტორმა შთაგონება მიიღო ჟორჟ სიმენონის ინსპექტორ მეგრეს სერიის 75 რომანიდან 74-ის წაკითხვითა და ხელახლა წაკითხვით — ეს სერია 1940-იანი წლების პარიზის კრიმინალური ბრიგადის უფროს ინსპექტორზეა.
