ბერნი ტოპინს საინტერესო შეხედულება აქვს იმ უცნაურ სახესთან დაკავშირებით, რომელსაც მისი ცნობადობა ატარებს. „მე ვარ ის, რასაც მე თვითონ საკრედიტო ბარათის ბიჭს ვეძახი,“ ამბობს ის. ბოდიში? ვინ ხართ? „საკრედიტო ბარათის ბიჭი. სადმე მივდივარ, მაგალითად, მაღაზიაში ან რესტორანში, და ყველაფერი რიგზეა. შემიძლია ვიყო მე, არავინ მამჩნევს. მერე ვიხდი საკრედიტო ბარათით, ხედავენ სახელს და უცებ –“ ის იმიტირებულად ჩაისუნთქავს – „‘თქვენ ის ხართ!’ და ამ მხრივ, მე ყველაზე იღბლიანი ადამიანი ვარ მსოფლიოში. აბსოლუტურად, უეჭველად, ასპროცენტიანად მიყვარს ჩემი ანონიმურობა, ის ფაქტი, რომ ქუჩაში თავისუფლად შემიძლია ვიარო. წარმოიდგინეთ, ჩემი თანამედროვეებიც კი, ადამიანები, რომლებსაც ვიცნობ – ხშირად მიწევს მათთვის საკუთარი თავის წარდგენა. ცოტა ხნის წინ ნეშვილში Americanafest-ზე ვიყავი და რობერტ პლანტი უკრავდა. წლებია არ მინახავს და მითხრეს, რომ შეხვედრა უნდოდა. მივდივარ მისკენ და სახეზე აწერია: ‘ღმერთო, ეს ვინღაა?’ ‘ჰეი, რობერტ, ეს ბერნია!’ ‘ღმერთო ჩემო!’ და მეორე დღეს ერთად ვივახშმეთ.“
ეს მშვენიერი შეჯამებაა იმ უცნაური მდგომარეობისა, რომელშიც ტოპინი აღმოჩნდა. ის არის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული სიმღერების ავტორთა დუეტის ნახევარი ისტორიაში: ელტონ ჯონის გაყიდული 300 მილიონი ჩანაწერიდან ყველა სიმღერაზე არა, მაგრამ უმეტესობაზე სწორედ ტოპინის ტექსტებია. ამასთან, ტოპინი არასდროს ყოფილა ამ დუეტში უხილავი ფიგურა. თითქმის ყველა ჯონის ყველაზე ცნობილი ალბომის ყდაზე მისი ფოტოა: მაგალითად, 1975 წლის Rock of the Westies-ზე ის უჩვეულოდ ეფექტურ ტყავის შარვალშია, რომელიც ფრთებითაა გაფორმებული და პერანგი ჭიპამდე აქვს გახსნილი.
თუმცა, როგორღაც, მან მაინც შეძლო გარკვეული უხილავობის შენარჩუნება, ალბათ იმიტომ, რომ მუშაობდა ერთ-ერთ ყველაზე ფერადოვან, ექსტრავაგანტულ შემსრულებელთან. „ელტონი ალბათ მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობადი ადამიანია,“ თავს უქნევს ტოპინი. „ვხვდები, რატომ სჭირდება მას დაცვა, მაგრამ მე ასე ვერ ვიცხოვრებდი. ძალიან პატარა საზოგადოებაში ვცხოვრობ, სანტა-ბარბარასთან ახლოს: ყველა მიცნობს, მეც ყველას ვიცნობ, არავინ მექცევა სხვანაირად, გარდა მეგობრულისა. დიდი ხანია, აღარავინ მთვლის განსაკუთრებულად და ეს ყველაზე მეტად მიყვარს.“
დღეს, ლონდონის შემოდგომის ქუჩებში ისე დადის, რომ არავინ ამჩნევს, მიუხედავად იმისა, რომ გუშინ საღამოს ტელევიზიაში იყო, The One Show-ში მისცა ინტერვიუ ახლად გამოსულ სოლო ალბომზე The Sea Has No Mercy. ალბომი ნეშვილში ჩაიწერა, ფრენკ ლიდელის სახლში, რომელსაც ის მეუღლესთან, ლი ენ ვომაკთან (მრავალპლატინიანი ქანთრი ვარსკვლავი, რომელიც ბექ-ვოკალზეც მონაწილეობს) ერთად იყენებს. ალბომი ამტკიცებს, რომ ტოპინს შესანიშნავი ხმა აქვს: 76 წლის ასაკში მას ისეთი ჟღერადობა აქვს, რომელიც გამოცდილებაზე მეტყველებს – იდეალურია იმ სიმღერებისთვის, სადაც ის ფიქრიან განწყობაზეა, ხან ნოსტალგიური, ხან ცოტა გაღიზიანებული და ხანაც უხეშად გახარებული თავისი წარმატებით.
ეს პირველი შემთხვევა არ არის, როცა დამოუკიდებლად სცადა ძალების მოსინჯვა, თუმცა წინა მცდელობები გარკვეული გულგრილობით გამოირჩეოდა. მისი 1971 წლის ალბომს Taupin, სადაც ის პოეზიას კითხულობდა ელტონის ბენდის მუსიკალურ ფონზე, ალბათ ისედაც მცირე კომერციული შანსები ჰქონდა, მაგრამ ტოპინი ინტერვიუებში ხშირად ამბობდა, რომ თავადაც არ მოსწონდა ეს ჩანაწერი.
ამასობაში, 1980 წლის He Who Rides the Tiger და 1987 წლის Tribe უფრო კომერციულ, რადიოზე გათვლილ ჟღერადობას ესწრაფვოდა, განსაკუთრებით მეორე ალბომი, რომელიც მის ყველაზე დიდ წარმატებებს მოჰყვა ელტონ ჯონის გარეშე – მაგალითად, Heart-ის ამერიკული ნომერ პირველი ჰიტი These Dreams და Starship-ის ასევე წარმატებული We Built This City (როგორც თავად ამბობს, „საპატიო ნიშანია“, რომ ეს უკანასკნელი ერთ-ერთმა ამერიკულმა მუსიკალურმა ჟურნალმა ყველა დროის ყველაზე ცუდ სიმღერად დაასახელა, „და ამ სიმღერამ ერთ-ერთ ჩემს შვილს კოლეჯის სწავლა დაუფინანსა“). კიდევ ერთხელ იგრძნობოდა, რომ გულით არ იყო ამ საქმეში: „არ მინდოდა ის ბიჭი ვყოფილიყავი – რამდენიმე ვიდეო გადავიღე, მაგრამ MTV-ზე მოხვედრაც არ მსურდა.“
90-იან წლებში რამდენიმე წლის განმავლობაში ტოპინს ჰქონდა ჯგუფი, რომელსაც ხუმრობით „საშუალო ასაკის კრიზისის ბენდს“ ეძახდა – Farm Dogs, რომელიც „ცოტა ხანს მომწონდა, ალბათ“. ჯგუფი ორ ალბომზე დაიშალა. მაგრამ The Sea Has No Mercy განსხვავებულია: პირველად, ტოპინმა არა მხოლოდ ტექსტები, არამედ მუსიკაც თავად დაწერა – ეს არის უცნაური, ბნელი, მომხიბლავი ნაზავი ფოლკისა, ქანთრის, ემბიენტური ტექსტურებისა და ზოგჯერ სრულიად მოულოდნელი მიმართულებების, რაც საუკეთესოდ ჩანს სიმღერაში Joker, რომელიც ტომ უეიტსის სტილში ბოხი და ხმაურიანია. „ეს უბრალოდ ბღავილია იმაზე, როგორ ვცხოვრობთ,“ იღიმის ტოპინი. „ამ ალბომში ბევრი ბღავილია, მაგრამ ნამდვილად მჯერა, რომ ამ ასაკში ამის უფლება გვაქვს. ეს ალბომი ერთგვარი გვიანი ცხოვრების მანიფესტია. ეს ძალიან მე ვარ, ამ ეტაპზე.“
მიუხედავად იმისა, რომ ტოპინმა სახელი გაითქვა სხვისთვის სიტყვების მიწერით, ხანდახან მათი მნიშვნელობა პროცესში იცვლებოდა: „I’m Still Standing ერთგვარი დამშვიდობება იყო ყოფილ შეყვარებულთან, მაგრამ ელტონს ეს არ ვუთხარი. მინდოდა, თავისი ინტერპრეტაცია ჰქონოდა და საბოლოოდ ისე გამოვიდა, თითქოს ელტონი საკუთარ თავზე მღეროდა, რადგან ეს ჩვენი დიდი დაბრუნების ალბომზე, Too Low for Zero-ზე იყო. ასე რომ, თითქოს საკუთარ გამძლეობაზე საუბრობდა.“
რაც შეეხება ახალ ალბომს, ამბობს, რომ „სრულიად ეგოისტური რაღაცის“ გაკეთების შთაგონება 2023 წელს გამოცემული ავტობიოგრაფიის, Scattershot-ის, შემდეგ გაუჩნდა – წიგნი, რომელიც შთამბეჭდავ შოუ-ბიზნესის ისტორიებსა და ტოპინის ამერიკისადმი სიყვარულს აღწერს. ბავშვობაში, ლინკოლნშირის სოფელში გაზრდილმა, ამერიკის ისტორიით იყო გატაცებული: იქამდე, სანამ თავად ჩასულიყო, უკვე წერდა ძველი დასავლეთის სეპია-ტონალობის ისტორიებს – Ballad of a Well-Known Gun, Burn Down the Mission – ჯონის 1970 წლის ალბომისთვის Tumbleweed Connection. როცა პარტნიორთან ერთად ამერიკაში მოგზაურობის შესაძლებლობა მიეცა, ტოპინმა „მაშინვე იფიქრა, ‘აქ მთელი ცხოვრება შემიძლია ვიცხოვრო.’ როგორც კი შევძელი, გადავედი, ძალიან იაფად ვცხოვრობდი საშინელ პირობებში ნაქირავებ ბინებში. უბრალოდ მიყვარდა იქ ყოფნა. არასდროს, არასდროს მომნატრებია სამშობლო.“
დუეტის წარმატების ზრდასთან ერთად, ტოპინი 1970-იანი წლების ლოს-ანჯელესის როკ-ვარსკვლავურ ცხოვრებაში თავით გადაეშვა და ამავდროულად გახდა Eagles-ის ცნობილი სიმღერის New Kid in Town-ის შთაგონების წყარო. კიტ მუნთან, რინგო სტართან, ჰარი ნილსონთან და ალის კუპერთან ერთად, ის იყო Hollywood Vampires-ის წევრი – ეს იყო 70-იანი წლების შუა პერიოდის ლეგენდარული სასმელის კლუბი, რომელიც ლოს-ანჯელესის Rainbow Bar-ში იკრიბებოდა.
დღემდე კლუბის არსებობის მემორიალური დაფა კიდია იმ ბარში, თუმცა გასულ წელს კიდევ ერთმა წევრმა, ყოფილი Monkee მიკი დოლენცმა, დამარწმუნებლად მითხრა, რომ ჯგუფის რეპუტაცია გადაჭარბებულია და ისინი ძირითადად გოლფის თამაშით იყვნენ დაკავებულები – ეს მოსაზრება ტოპინს ძალიან აცინებს. „გოლფი?“ – გაოცებით იმეორებს ის. „ამ ბიჭებიდან არავინ თამაშობდა გოლფს, ალისის გარდა. ერთხელ სფოთბოლის თამაში ვცადეთ, მაგრამ დილით ვერავინ გავაღვიძეთ. წარმოგიდგენიათ, ჰარი ნილსონი ან კიტ მუნი გოლფს თამაშობდეს?“
ხუთი ათწლეულის შემდეგ, ტოპინი აღარც კი გრძნობს თავს ბრიტანელად, მიუხედავად იმისა, რომ Owmby-by-Spital-ში აქვს ფესვები: „საერთოდ არ მაქვს ბრიტანული ჩვევები. არცერთი ჩემი მეგობარი ან ამერიკაში ჩემი ნაცნობი არ მიგებს ბრიტანელად, იმდენად შევერწყი ამერიკულ კულტურას.“ თუ ეჭვი გეპარებათ, გაითვალისწინეთ ტოპინის გატაცება როდეოთი, რამაც მას პროფესიონალურადაც კი მიაღებინა მონაწილეობა ქათინგში (ცხოველის გამოყოფა ფარიდან ცხენით) და თანასაკუთრებაში ჰყავდა „სამგზის წლის საუკეთესო ბაკი-ხარი სახელად Little Yellow Jacket“. ამაყად იღიმის: „ჩემი ქალიშვილი ახლა იწყებს მუშაობას PBR-ში – Professional Bull Riders. ის როდეოს ვარსკვლავია ტეხასში, ბარელ-რეისინგში მონაწილეობს, ასპროცენტიანი კოვგერლია. ტეხასიდან ვერც ამოიყვანთ.“
ალბომთან დაკავშირებული მისი ამბიციები მოკრძალებულია – მხოლოდ ერთ კონცერტზე დათანხმდა გამოსვლას, ნაწილობრივ იმიტომ, რომ ეს კონცერტი ნეშვილის ლეგენდარულ ქანთრი მუსიკის სახლში, Grand Ole Opry-ში გაიმართება („და ეს ნამდვილად საპატიო ამბავია“), ნაწილობრივ კი იმიტომ, რომ სცენაზე ქალიშვილთან, ჯორჯისთან ერთად გამოვა, რომელიც მღერის The Sea Has No Mercy-ს დასკვნით კომპოზიციაში One Hundred Ways – ეს სიმღერა სიკვდილსა და მშობლობაზეა. ამბობს, რომ კიდევ ერთი ალბომის გაკეთება სურს, მაგრამ მანამდე წლის ბოლოს გამოსასვლელი დოკუმენტური ფილმი ელოდება, რომელიც მის კარიერას მიმოიხილავს.
არა, ამბობს, არ აშინებს, რომ ეს გვიანი სოლო აქტიურობა მის ძვირფას ანონიმურობას დააზიანებს. „მართლა არ მგონია, რამე შეიცვალოს,“ იღიმის. „ეს ადრე რომ მომხდარიყო, შეიძლება ასე ყოფილიყო, მაგრამ ახლა უკვე გვიანია. არა, არ მგონია, ცნობადობის მხრივ რამე შეიცვალოს.“
და ამ სიტყვებით, სასტუმროდან ჩუმად გადის – და ვახშამზე მიდის თავის ყოფილ Hollywood Vampire მეგობართან, ალის კუპერთან – ისე, რომ არავინ ამჩნევს.
