სუზან კოლინზის პოლიტიკური დაცემა – რომელიც სამი ათწლეულის განმავლობაში მეინისა და ვაშინგტონის პოლიტიკის განუყოფელი ნაწილი იყო – ერნესტ ჰემინგუეის ცნობილ ფრაზას მოგვაგონებს რომანში „მზეც ამოდის“, სადაც ერთ-ერთი პერსონაჟის გაკოტრების გამოცდილებაა აღწერილი: ნელ-ნელა, შემდეგ კი მოულოდნელად.
სამშაბათის დემოკრატების „ლურჯი ტალღის“ შთამბეჭდავ გამარჯვებამდე, აშკარა ჩანდა, რომ კოლინზის 30-წლიანი რესპუბლიკელი სენატორის პოზიცია მეინში საფრთხის ქვეშ იყო ტროი ჯექსონის გამოწვევის ფონზე – დემოკრატების ღიად მუშათა კლასის კანდიდატის, მაშინ როცა ამომრჩევლები დონალდ ტრამპის პრეზიდენტობისადმი დაგროვილ უკმაყოფილებას აპირებდნენ გამოხატვას.
თითქოს ბერლინის კედელი იყო, რომელიც 1989 წელს საბოლოოდ დაეცა – არავინ სჯეროდა, რომ ეს მართლაც მოხდებოდა, სანამ არ მოხდა.
კოლინზი, ბოლოს და ბოლოს, ადრეც გადაურჩა სერიოზულ საარჩევნო გამოწვევებს და მზად ჩანდა – მიუხედავად გამოკითხვებისა, რომლებიც მჭიდრო ბრძოლას აჩვენებდა – მეექვსე სენატორულ ვადაზე გამარჯვებისთვის, მიუხედავად იმისა, რომ ოდესღაც მხოლოდ ორ ვადას დაჰპირდა ამომრჩევლებს. ის ფაქტობრივად სახელმწიფო ინსტიტუტად იქცა, ხოლო მისი განცხადებები, რომ ვაშინგტონთან კავშირები ფედერალურ დაფინანსებასა და კონტრაქტებს მოუტანდა მეინს, ბევრ ამომრჩეველზე მოქმედებდა.
ჯექსონი, ამავდროულად, ნაკლებად დახვეწილ კანდიდატად მიიჩნეოდა შტატისთვის, რომელმაც ადრე ისეთი გამოჩენილი ფიგურები გაგზავნა აშშ-ს სენატში, როგორებიც იყვნენ ედ მასკი, ჯორჯ მიტჩელი და ბილ კოენი, რომლებიც შემდგომში საერთაშორისო სახელმწიფო მოღვაწეებად იქცნენ.
ჯექსონის კანდიდატურა დაფუძნებული იყო პარტიის თავდაპირველი ნომინანტის, გრაჰამ პლატნერის, მოხსნაზე, რომლის პროგრესულ-პოპულისტურმა პლატფორმამ დიდი აღფრთოვანება გამოიწვია, სანამ სერიოზული სექსუალური ძალადობის ბრალდებები არ გაჩნდა.
პლატნერმა ბრალდებები უარყო, თუმცა მაინც გამოეთიშა ბრძოლას. ჯექსონს, ყოფილი მერქნის დამმუშავებელს, ნომინაციის შემდეგ მხოლოდ 101 დღე ჰქონდა საარჩევნო კამპანიისთვის.
არჩევნების წინა საღამოს, აქტივისტი დაგ ემერსონი იმდენად სკეპტიკურად იყო განწყობილი ადგილობრივი ამომრჩევლების მზადყოფნის მიმართ, უარი ეთქვათ კოლინზზე, რომ თავისი მანქანა ტრამპის პოლიტიკის შეცდომების პლაკატებით მორთო – რომელთა თანამონაწილეობაშიც კოლინზს ადანაშაულებდა – და პორტლენდში, მეინის უდიდეს ქალაქში, სენატორის ოფისთან გააჩერა იმ იმედით, რომ ეს ცნობიერებას გაზრდიდა.
მაშინაც კი, როცა საარჩევნო უბნები დაიხურა და ხმების დათვლა დაიწყო, დემოკრატების საარჩევნო შტაბში ჯექსონის წარმატების იმედები თავშეკავებული იყო. საწყისმა შედეგებმა ჯექსონს მცირე უპირატესობა მისცა, თუმცა რესპუბლიკელების წინა საარჩევნო ბასტიონები, რომლებიც ადრე მიუღწევლად მიიჩნეოდა, დემოკრატიული ტალღის ფონზე დაეცა.
გაცნობიერება, რომ ეს ელემენტარული პოლიტიკური ძალა კოლინზს წაიღებდა, გვიან საღამოს დადგა, როცა – ხმების დაახლოებით 60%-ის დათვლის შემდეგ – შედეგებმა ჯექსონს დამაჯერებელი უპირატესობა მისცა. რამდენიმე წუთში MS Now-მა გაავრცელა ინფორმაცია, რომ კოლინზმა დარეკა და დამარცხება აღიარა; პორტლენდში, Holiday Inn-ის დარბაზში, „ტროი, ტროი“-ს შეძახილები და მხიარულება ატყდა.
ევფორიის ფონზე, ჯექსონმა მოკრძალებული, მიწიერი პოპულიზმის გზავნილი გააჟღერა, რომელიც მის პროფკავშირულ გამოცდილებას უსვამდა ხაზს და აჩვენებდა, რომ მისი მოულოდნელი გამარჯვება სწორედ ხალხის უკმაყოფილებამ განაპირობა.
„თქვენ გესმოდათ, რას ნიშნავდა თქვენი ერთ-ერთი წარმომადგენლის გაგზავნა აშშ-ს სენატში,“ – მიმართა მან შეკრებილებს. „დონალდ ტრამპმა და მილიარდერებმა ძალიან კარგად უნდა გაიგონ ერთი რამ – თქვენი ახალი სენატორი არაფერს ემადლიერება მათ.
„როცა ისინი თქვენს ჯანდაცვას, საარსებო წყაროს ან თავისუფლებებს დაემუქრებიან, მე მათ წინ აღვუდგები. იცით, სად დავდგები. იცით, როგორ მივცემ ხმას. და როცა კითხვა გექნებათ, თავად შეძლებთ მკითხოთ. მე არ ვიქცევი ისე, თითქოს საუკეთესო რამ ვარ, რაც ოდესმე სენატს დამართნია.“
ეს იყო ხელმისაწვდომობის დაპირება, რასაც კრიტიკოსები კოლინზს არასდროს მიაწერდნენ – მიუხედავად მისი დამოუკიდებლობის განცხადებებისა და პროტესტებისა, რომ ხშირად ეწინააღმდეგებოდა ტრამპს, რომელმაც ვერცერთ თავის სამ საპრეზიდენტო კამპანიაში ვერ მოიგო მეინი.
ჯექსონმა, რომელიც შტატის საკანონმდებლო ორგანოში ყოფნისას ოდესღაც აბორტის უფლებებს ეწინააღმდეგებოდა, პრო-ჩოის აქტივისტების მხარდაჭერა მოიპოვა იმით, რომ კოლინზის 2018 წლის ხმას გაუსვა ხაზი – მან მხარი დაუჭირა კონსერვატორ უზენაეს სასამართლოს მოსამართლე ბრეტ კავანოს, რომელმაც შემდგომში ხმა მისცა ისტორიული გადაწყვეტილების, Roe v Wade-ის გაუქმებას, რომელიც აბორტის უფლებებს ეროვნულ დონეზე უზრუნველყოფდა. ჯექსონის პლაკატები წარწერით „აბორტი ბიულეტენზეა“ ყველგან იყო.
ტრამპი, რომელიც სხვა რესპუბლიკელი სენატორობის კანდიდატებისთვის აქტიურად მართავდა შეხვედრებს, მეინში კოლინზის მხარდასაჭერად არ ჩასულა. მიუხედავად ამისა, აშკარა იყო სკეპტიციზმი მისი თვითგამოცხადებული თავისუფალმოაზრეობის მიმართ, როგორც აშშ-ს პრეზიდენტის კრიტიკოსისა. ტრამპის აჩრდილი მაინც დიდად იგრძნობოდა.
ტოდ კოქსი, 63 წლის ტექნოლოგიების სპეციალისტი, რომელიც ადრე კოლინზს უჭერდა მხარს, ამბობს, რომ „ქვეყნის მიმართულებისადმი შეშფოთებამ“ უბიძგა ამ კვირაში ჯექსონისთვის მიეცა ხმა. „ამ ადმინისტრაციის პირობებში ნამდვილად არ გავხდით უფრო კეთილები და რბილები,“ – უთხრა კოქსმა Guardian-ს სამშაბათს. „ბევრი ბულინგი ხდება. ეს affordability-საც უკავშირდება. ირანში ომი – ეს არ უნდა ხდებოდეს. კანონის უზენაესობის უგულებელყოფაა. უბრალოდ, თითქოს ცხვირს უქნევენ ყველაფერს.“
კამპანიის ერთ-ერთი საკვანძო მომენტი პირველი სატელევიზიო დებატები იყო, როცა კოლინზმა ტრამპის წინააღმდეგ წასვლის მაგალითად კანადიდან იმპორტირებულ მარილზე ტარიფების მოხსნის საკითხი მოიყვანა, სადაც მან გზის მარილის გამონაკლისის მიღწევაზე ისაუბრა. „გზის მარილს ვერ შეჭამ,“ – მოკლედ უპასუხა ჯექსონმა, რაც დემოკრატების საარჩევნო მასალებში სლოგანად იქცა.
ეს ასახავდა კოლინზის, როგორც შტატის ინტერესების დამცველის, უფრო ფართო კრიტიკას.
„ის ძალიან კარგად ახერხებს ყველას გააგებინოს, რა გააკეთა,“ – ამბობს ელიზაბეთ ვაიზი, 59 წლის რეგისტრირებული მედდა, რომელიც ჯექსონისთვის ამომრჩევლების კარდაკარ შემოვლაში მონაწილეობდა იარმუთში. „მაგრამ სინამდვილეში მან მეინის ამომრჩევლები დაარწმუნა, რომ ზომიერი პოლიტიკოსია.
„ის უზარმაზარ გარიგებებს დებს მილიარდერების კლასისა და კორპორატიული ამერიკის სასარგებლოდ იმ პატარა გარიგებების ხარჯზე, რასაც მეინში მოაქვს. სენატორის საქმეა, ფული დაუბრუნოს თავის შტატს, და სხვა სენატორები ბევრად მეტ ფულს აბრუნებენ თავიანთ შტატებში, ვიდრე სენატორი კოლინზი აბრუნებს მეინში.“
ჯექსონი ახლა პოტენციურ ანტიდოტად მიიჩნევა, ამბობენ მისი მხარდამჭერები. „სენატი ელიტარული მილიონერების ჯგუფი იყო, ხოლო ტროი მუშათა კლასის წარმომადგენელია,“ – ამბობს სინთია ფინი, ამერიკის შრომის ფედერაციისა და მრეწველობის ორგანიზაციების კონგრესის (AFL-CIO) მეინის განყოფილების პრეზიდენტი, რომელმაც ჯექსონის მხარდასაჭერად კამპანიის განმავლობაში 65,000 სატელეფონო ზარი განახორციელა.
„მუშათა კლასის წარმომადგენლისა და პროფკავშირის წევრის ყოფნა აშშ-ს სენატში ისტორიული ცვლილებაა,“ – დასძენს ფინი. „ხალხი მზადაა, მოითხოვოს ცვლილება, რომელიც არჩეული წარმომადგენლებისგან აქამდე არ მიუღიათ. ეს ისტორიული მომენტია.“
