ტონი ბედინგემი? უფრო სწორად, ტონი უორსინგემი! მიზეზები, თუ რატომაც სტრიმინგ გიგანტმა Disney-მ „Rivals“-ის მეორე სეზონი ორ ნაწილად, თითო ექვსი სერიად გაჰყო, ალბათ მხოლოდ მის შემოსავლის მაქსიმიზატორებს ესმით. ჩვენ რათშირის მოღელვებული მოსახლეობა დავტოვეთ იმ მომენტში, როცა რუპერტ კემპბელ-ბლეკმა (ალექს ჰასელი, სექს-სიმბოლო ჰიუ ლორის სტილში – და თუ ამას ერთხელ შეამჩნევთ, ვეღარ დაივიწყებთ) თავის მთავარ მეტოქეს, ტონის (დევიდ ტენანტი, რომელიც აშკარად ცხოვრებას ტკბება შეუნანებელი ბოროტმოქმედის როლში) ამცნო, რომ მისი ცოლი, მონიკა (კლერ რაშბრუკი), გარდაიცვალა. მონიკა 1987 წლის დიდ ქარიშხალში გაემართა მანქანით მას შემდეგ, რაც ტონის და მაუდის (ვიქტორია სმერფიტი), მისი მტრის ცოლის, რომანი აღმოაჩინა და ბოლოს და ბოლოს განქორწინება მოითხოვა. თუმცა, ერთი ხის შემდეგ, მონიკას თავისუფლებისა და ბედნიერების ოცნებები დასრულდა.
ახლა, ხუთთვიანი პაუზის შემდეგ, მაყურებელი მონიკას დაკრძალვაზე ხვდება. არასდროს ყოფილა ასე ვნებიანი მზერების გაცვლა სკამებს შორის. ტეგი (ბელა მაკლინი, რომელიც მშვენივრად ართმევს თავს პერსონაჟს, რომელიც სხვაგვარად ძალიან მოსაწყენი იქნებოდა) და რუპერტი – რეფორმირებული ავანტიურისტი, თუ არა? – ერთმანეთს ნატრულობენ. ფრედის ულვაში ლიზის უყურებს, ლიზის კი თავისი ქიმიური დახვევით პასუხობს (შესრულებენ დენი დაიერი და კეტრინ პარკინსონი). ჯერალდი (ჰუბერტ ბარტონი) და ჩარლზი (გარი ლამონტი) სიყვარულით არიან სავსე, რომელიც ხმამაღლა ვერ გამოითქმის, განსაკუთრებით ჯერალდის ახალ საცოლესთან, მაფისთან (ელიოტ სალტი) – თუმცა, მანქანაში, დაკრძალვის შემდეგ, ამას უსიტყვოდ გამოხატავენ. ჯეიმსი (ოლივერ კრისი) კი, უდავოდ, საკუთარ ანარეკლშია მოჯადოებული.
ამის შემდეგ ყველაფერი თითქოს ჩვეულ რიტმში ბრუნდება, მაგრამ... მაინც არა? „ვენჩურერისა“ და „კორინიუმის“ ბრძოლა ფრენჩაიზისთვის გრძელდება, მაგრამ მაყურებელს ეს ნაკლებად აინტერესებს. ჩვენ აქ სხვა ინტრიგებისთვის ვართ – იმ ემოციური სცენებისთვის, დრამატული გამჟღავნებებისთვის, მტკივნეული აღიარებებისთვის, ვნებისთვის, თმის გაბუშტვისთვის, ღალატებისთვის, ვნებისთვის, ბოროტებისა და ავაზაკობისთვის, ძაღლებისთვის, რომლებიც უზარმაზარ სახლებში და ეზოებში დარბიან, კიდევ ცოტა ვნებისთვის და ყველაფერს ფონად გასდევს ან 80-იანების ჰიტები, ან მოცარტის Dies Irae – განწყობის მიხედვით.
ყველაფრის სიუხვეა. მონიკას გარეშე (ის, როგორც ერთ-ერთი სტუმარი აღნიშნავს, ტონის სინდისი იყო) და მწუხარებითა და რისხვით სავსე ტონი კონტროლს კარგავს. ორი თოფის გასროლისა და ორი მკვდარი ფარშევანგის შემდეგ, ტენანტს თვალები შავად უქცევს და სერიალის განმავლობაში თვალის დახამხამებასაც კი წყვეტს. ეს ძალიან შემაშფოთებელია.
სარას ბავშვის მამობა ირკვევა და თანდათან, სერიალის მსვლელობისას, 80-იანი წლების ბრიტანეთში ორსულთა ტანსაცმლის ბაზრის მდგომარეობაც. ფრედისა და ლიზის ურთიერთობა ღრმავდება და ის (შესაძლოა, ისიც) ქალის სხეულის ისეთ ნაწილს აღმოაჩენს, რომლის არსებობაც აქამდე არც ერთს არ სცოდნია – რაც სასიამოვნოა.
„ვენჩურერის“ ბანაკში მოღალატეა, რომელიც ინფორმაციას ტონის აწვდის. ეს ის ქალია, რომელიც ადრე ტონისთვის მუშაობდა, სანამ მის მოკვლას შეეცდებოდა? თუ ის, ვინც ახლა მასთან სძინავს? აღმოაჩენს თუ არა დეკლანი (აიდან ტერნერი), რომ ეს უკანასკნელი მაუდია, შურისძიების მიზნით – ჩანაწერების მიხედვით – იმის გამო, რომ ის იბსენის პიესაზე სანახავად არ მივიდა? ეტყვის თუ არა ჯერალდი მაფის, რომ მასთან „ლავანდის ქორწინება“ გააფორმა? შეამჩნევს თუ არა პოლი (რუფუს ჯონსი), რომ სარა ორსულადაა? და თუ შეამჩნევს, შეძლებს თუ არა ცხრამდე დათვლას?
ამავდროულად, თითქოს ბნელი ღრუბელი ეკიდება რათშირის თავზე – ან იქნებ ეს შინ დაბრუნებული ქათმების ჩრდილია. ამ ექვს სერიაში უფრო მეტი შედეგია უფრო მეტი ქმედებისთვის, ვიდრე მთელ წინა სეზონსა და ნახევარში ერთად. ზოგჯერ ეს სცენები ნამდვილ სევდას იწვევს. მონიკას სიკვდილის სცენა შესანიშნავია და დამსახურებული – როგორც პერსონაჟისთვის, ისე მსახიობისთვის: ნამდვილი გულიატკენი, რომელიც განადგურებულ მეუღლეებსა და მათ მოღალატეებთან ვითარდება.
ყველა ეს მომენტი მშვენივრად მუშაობს, რადგან მიუხედავად იმისა, რომ (ისევე როგორც ჯილი კუპერის წიგნები, რომელზეც სერიალია დაფუძნებული) „Rivals“-ს მხოლოდ თავგადასავლების სტატუსი აქვს, სინამდვილეში ასე არ არის. ეს მსუბუქი დრამაა, სადაც პერსონაჟები რეალური სიღრმით არიან დაწერილი და მსახიობები ამ სიღრმეებს ოსტატურად წარმოაჩენენ. მაგრამ როცა კრიზისები, ნერვული აშლილობები და საშინელი მწუხარების ამსახველი სცენები გროვდება, ზოგჯერ გიკვირს, სად გაქრა მხიარულება.
ამას ისიც არ ეხმარება, რომ რუპერტი ტეგიზე სიყვარულმა „გაანეიტრალა“. ისტორიის ყველაზე მომხიბვლელი ავანტიურისტი ახლა სოფლის უხუცესსა და ქორწინების კონსულტანტს შორის რაღაცად გადაიქცა და, რა გითხრათ – ატმოსფერო შეიცვალა.
ბოლო ორი სერია თავდაპირველ სულს ნაწილობრივ აბრუნებს. მთლიანობაში, ეს კვლავ სიამოვნებაა – სითბოთი, იუმორით, ინტელექტითა და ბრწყინვალე მსახიობებით სავსე (და ემოციური გამოჩენით ქალისა, რომლის გარეშეც ეს ყველაფერი არ იქნებოდა – დეიმ ჯილი). მაგრამ იქნებ ტონი დაარწმუნონ, რომ შემდეგ სეზონამდე რამდენიმე ქათამი მაინც ჩამოაგდოს და ცოტა მეტი სინათლე შემოუშვას. დაე, კვლავ იბრწყინოს მორაკორაკე ბორცვებმა და დაჭიმულმა დუნდულებმა.
