ლოგიკურია, რომ ურუგვაელი ექიმი, რომელიც შემდგომში მომღერალი გახდა, დაწერდა სიმღერას, რომელიც ასე იწყება: „დიდხანს იცოცხლოს მეცნიერებამ! დიდხანს იცოცხლოს პოეზიამ!“ Guitar y Vos (გიტარა და შენ) ასევე პირველი ტრეკია, რომელსაც ხორხე დრექსლერი ასრულებს ამ შუადღეს მადრიდის Movistar არენას სარდაფში გამართულ მუსიკალური ინდუსტრიის ღონისძიებაზე. მეორეა El Otro Lado del Rio (მეორე მხარეს მდინარის), რომელიც მან ჩე გევარას გზის ფილმისთვის „მოტოციკლისტის დღიურები“ დაწერა. დრექსლერი ჯერ კიდევ ნაკლებად ცნობილი იყო, როდესაც ამ სიმღერამ 2005 წელს ოსკარი მოიპოვა საუკეთესო ორიგინალური სიმღერის კატეგორიაში, ამიტომაც არ დაპატიჟეს ცერემონიაზე გამოსასვლელად. პრესტიჟული პროტესტის ნიშნად, მან მადლობის სიტყვის ნაცვლად მოკლე აკაპელა ვერსია შეასრულა.
ასევე ასრულებს მას დღესაც — მარტო, პროჟექტორის შუქში კიბეებზე, სანამ სცენაზე თავის ბენდს შეუერთდება. სამი დრამერის თანხლებით, რომლებიც აფრო-ურუგვაული კანდომბეს სტილში უკრავენ, დრექსლერი კორპორატიულ სადღესასწაულო კონცერტს შუაღამის ქუჩის წვეულებად აქცევს. მისი ბოლო ალბომიდან Taracá — რომელიც 12 ნოემბერს გასამართ ლათინური გრემის დაჯილდოებაზე რვა ნომინაციაშია წარდგენილი — შესრულდა Ante la Duda, Baila (შეეჭვდე? იცეკვე). მიუხედავად იმისა, რომ ტექსტში ჩამოთვლილია ესპანელი მეფეები და კოლონიური მთავრობები, რომლებმაც საუკუნეების განმავლობაში ცეკვის სხვადასხვა ფორმა აკრძალეს, მომღერალი თავადაც არხევს თეძოებს და მსმენელსაც იმავესკენ მოუწოდებს.
„მე გავიზარდე საზოგადოებაში, რომელიც არ ცეკვავდა,“ — მიყვება დრექსლერი მოგვიანებით, ქალაქის მეორე მხარეს, ხის კოჭებით გამაგრებულ ბინაში, რომელიც მის სტუდიადაც გამოიყენება. ახლა 62 წლის, ელეგანტურად ჭაღარათმიანი და ახალგაზრდულად ჩაცმული — ძალიან ფართო ჯინსებითა და უზარმაზარი მანჟეტებით — მან ცხოვრების ნახევარზე მეტი მადრიდში გაატარა. მონტევიდეოში დაბადებულ-გაზრდილი, მან ფორმირების წლები გაატარა სამოქალაქო-სამხედრო დიქტატურის პირობებში, რომელიც აქტიურად მტრულად იყო განწყობილი მუსიკოსების, ხელოვანებისა და ლიბერალ-ინტელექტუალური ოჯახების მიმართ, როგორიც მისი იყო.
„დიქტატურები მთავრდება, მაგრამ მათი შედეგები ასე მარტივად არ ტოვებს სხეულს. ათწლეულები დამჭირდა, რომ მათგან გავთავისუფლებულიყავი და ამისთვის ჩავწერე ალბომი Bailar en la Cueva [ცეკვა მღვიმეში]. შეიძლება ითქვას, რომ 45 წლამდე საერთოდ არ მიცეკვია.“ დრექსლერი თავდაპირველად ღამის საათებში წერდა და ასრულებდა სიმღერებს, დღისით კი მედიცინას სწავლობდა და თავისი პირველი ჩანაწერების დაფინანსებას კლინიკური პრაქტიკიდან მიღებული მცირე შემოსავლით ახერხებდა.
მისივე თქმით, მუსიკოსები მას ჰობისტად აღიქვამდნენ, ექიმები კი — უცნაურად, საყურით. „როცა საავადმყოფოში ვმუშაობდი, გიტარას თეთრი ხალათის ქვეშ ვმალავდი. ბარში დაკვრისას კი, თეთრ ხალათს გიტარის ქეისში ვდებდი.“ როგორც ყურის, ცხვირისა და ყელის სპეციალისტი, განსაკუთრებით მგრძნობიარე იყო თუ არა გარკვეული აკორდების აკუსტიკური ეფექტების მიმართ? „ჩემი სიხშირეები კარგად ვიცი,“ — ამბობს ის. „კონცერტზე ხმის ინჟინერს ვეუბნები: ‘250 ჰერცი ჩამოუწიე.’“ უკვე 30 წელს გადაცილებული იყო, როცა ესპანელმა მუსიკოსმა ხოაკინ საბინამ მადრიდში დაუკვრა შესთავაზა, სადაც მალევე შეხვდა თავის პირველ ცოლს და დარჩა, რათა კანტაოტორის — ესპანეთში პატივსაცემი, თუმცა გარკვეულწილად შეზღუდული ტრადიციის — გზით გაეგრძელებინა კარიერა.
ურუგვაული როკის, პოპისა და კანდომბეს ფონიდან მოსულმა, ეს ნიშა მისთვის შეუსაბამო აღმოჩნდა და გაყიდვების მხრივ მისი ადრეული ალბომები „სრული მარცხი“ იყო. რაღაც აკლდა, სანამ არ სცადა რომანტიკული და პოეტური იმპულსები სამეცნიერო ინტერესებთან შეეთავსებინა. პირადული ცხოვრების ნაცვლად, მან თემატიკა კოსმოსურ და ბიოლოგიურ მასშტაბებამდე გააფართოვა.
„ცხოვრებაც ხომ მოლეკულაა, რომელიც მემბრანას გადის,“ — ამბობს ის. სიმღერა, სახელწოდებით Todo Se Transforma (ყველაფერი გარდაიქმნება), რომელიც ანტუან ლავუაზიეს მასის შენახვის კანონს ეფუძნება, პირველი იყო, რომელმაც „სრულად გაიჟღერა“. „ეს იყო პირველი, რომელიც ჰიტის მსგავსად აღიქვეს.“ მას შემდეგ მრავალი ჰიტი ჰქონდა — ადამიანთა მიგრაციის პრეისტორიაზე (Movimiento), ან სიყვარულის უჯრედულ დონეზე წარმოშობაზე (El Plan Maestro) დაწერილი სიმღერები. ორივემ ლათინური გრემი მოიპოვა.
ახალი ალბომი Taracá — დაგვიანებული დაბრუნებაა მისი სამშობლოს კანდომბეს ჟღერადობაზე, ნაწილობრივ შთაგონებული მამის გარდაცვალებით, რომელიც ბავშვობაში ოჯახთან ერთად ნაცისტური გერმანიიდან გამოიქცა. „მისი ცხოვრება საშინლად დაიწყო, მაგრამ მშვენივრად დასრულდა,“ — ამბობს დრექსლერი. ალბომში მონაწილეობენ ლათინური ამერიკის სხვადასხვა მუსიკოსები — 74 წლის კლასიკური გიტარისტი ხულიო კობელი, პუერტო-რიკოელი რეპერი Young Miko და სხვები. დრექსლერის აზრით, ეს შეიძლება იყოს ყველაზე მნიშვნელოვანი პერიოდი ესპანურენოვანი მუსიკის ისტორიაში, რადგან ისეთი ვარსკვლავები, როგორიცაა Bad Bunny, აშშ-ს გავლით გლობალურ სცენაზე გზას ხსნიან.
„აშშ ახლა უკვე ორბილინგვური ქვეყანაა. ეს აშინებს ტრამპის ადმინისტრაციას, ამიტომაც არსებობს ICE, მაგრამ ვფიქრობ, უკვე ძალიან გვიანაა ამის შესაჩერებლად.“ დრექსლერი აღიარებს, რომ ესპანურად სიმღერების წერა რთულია — თავად დაეხმარა კოლუმბიელ მეგავარსკვლავ შაკირას („ნამდვილი გენია“) რამდენიმე სიმღერის თარგმნაში. „თქვენ, ინგლისურენოვანებს, გაქვთ ეს საოცარი ერთმარცვლიანი სიტყვები, როგორც აგურის ბლოკები ასაშენებლად,“ — ამბობს ის. „ჩვენ კი ნაკლები გვაქვს. მაგალითად, Can’t Buy Me Love ბევრად უკეთ ჟღერს, ვიდრე No Puedes Comprarme el Amor, არა?“ დრექსლერი დღემდე ბევრად უფრო ცნობილია ერთ ენაზე, ვიდრე მეორეზე, მაგრამ ისწავლა, რომ მსგავსი ფიქრები მხოლოდ ხელს უშლის სიმღერების წერას, რაც ისედაც საკმარისად რთულია.
ისევე როგორც ხელობის მკვლევარი, დრექსლერი საუბრისას თავისუფლად ახსენებს სპინოზას ან ჰომეროსს. „ოდისეა წიგნი არ იყო, ეს ძალიან გრძელი სიმღერა იყო,“ — ამბობს ის. ხოლო იტალო კალვინოსგან აიღო იდეა, რომ მედუზას მითს შეიძლება პოპულარობის მეტაფორად გამოვიყენოთ: „მონსტრს თვალებში შეხედავ და ქვას დაემსგავსები.“ თავისი ჯილდოები დახურულ კარადაში ინახავს და ცდილობს, არასდროს გახსნას. „ესპანურად წარმატება éxito-ა,“ — ამბობს ის, „რაც ლათინური exitus-დან მოდის.
„იგი ნიშნავს ‘გამოსავალს’. მედიცინაში ეს ჩვენი კოდია სიკვდილისთვის. ‘ამ პაციენტს ექსიტუსი ელის.’ ასე რომ, ჩემთვის წარმატება ნიშნავს პროცესის დასასრულს. მაგრამ მე მიყვარს ეს პროცესი და გამოსასვლელად ჯერ მზად არ ვარ.“
