ბოლო პერიოდში ქილერის, სერიული მკვლელისა და განგსტერის როლების შემდეგ, შარლოტ კირკი რაღაც უფრო მსუბუქს ეძებდა და, ალბათ, არაფერია უფრო მხიარული და კეთილშობილური, ვიდრე საშობაო რომანტიკული კომედია. ფილმში „შობა და ქაოსი“ კირკი ასრულებს სეიდის როლს — პოპვარსკვლავს, რომელიც ჰიტს ეძებს, უფრო სწორად კი, სამ ჰიტს ახალი მიუზიკლისთვის, რომლის პროდიუსერიც (კომედიური ჯეისონ აიზექსი, რომელიც ეკრანზე მხოლოდ ვიდეოზარით ჩნდება) მას დროის მცირე მონაკვეთში აძლევს დავალებას. სეიდის მხოლოდ რამდენიმე კვირა აქვს, რომ სიმპათიურ და გულგატეხილ კომპოზიტორთან (ბენ მაკგრეგორი) ერთად შექმნას ახალი ჰიტები.
კირკმა, რომელიც ამავე დროს ფილმის პროდიუსერიცაა, ჯეიმი ადამსს მიმართა — ბრიტანული დაბალბიუჯეტიანი ფილმების რეჟისორს („შავი მთის პოეტები“), რომელსაც იმპროვიზაციის ხშირი გამოყენება აინტერესებდა. როგორც კირკი ამბობს, მათ ერთად შეიმუშავეს სიუჟეტი, თუმცა სცენარი არ ჰქონდათ. მხოლოდ ის იცოდნენ, რომ „ეს იყო საშობაო ფილმი, ამ ორ პერსონაჟს ჰიტების შექმნისთვის ვადა აქვს და, შესაძლოა, რომანტიკაც გაჩნდეს. შემდეგ კი ყველაფერი სხვანაირად განვითარდა, რაც კიდევ უფრო საინტერესო აღმოჩნდა.“
ჩვენ Zoom-ით ვსაუბრობთ, კირკი ლონდონშია, საკუთარ სახლში, სადაც პარტნიორთან — უძრავი ქონების დეველოპერთან (რომელიც მის ფილმებშიც ეხმარება პროდიუსერობას) და მათ პატარა ვაჟთან ერთად ცხოვრობს. ბოლო წლებში კირკმა კარიერა ძირითადად ჟანრულ ფილმებში შექმნა, ხშირად რეჟისორ ნილ მარშალთან (ცნობილია ფილმებით „ჰელბოი“ (2019) და „ჩაძირვა“ (2005)) თანამშრომლობით. ისინი გარკვეული დროით დანიშნულები იყვნენ და თანამშრომლობას დღემდე აგრძელებენ, ხშირად თანაავტორობითაც. მათი პირველი ფილმი „განკითხვის დღე“ XVII საუკუნის საშინელებათა ჟანრის ნამუშევარი იყო, რასაც მოჰყვა „უცხოპლანეტელების“ სტილის „ბუნაგი“ და ეროტიკული თრილერი „გატაცება“.
კირკმა ყველაფერი სცადა — ინტერნეტში მისი ძველი პოპვიდეოებიც კი მოიპოვება. „ღმერთო ჩემო,“ იცინის ის, „ზოგი რამ ინტერნეტიდან უბრალოდ ვერ წაშალო.“ ამბობს, რომ ეს „საერთოდ გართობისთვის“ გააკეთა. „მსახიობობა ყოველთვის პრიორიტეტი იყო.“ მაშ, ამ ფილმში პოპვარსკვლავის თამაში არ აგრძნობინებდა, რომ არასწორი გზა აირჩია? „არა, ნამდვილად არა. სცენაზე სიმღერის დროს სცენის შიში მაქვს. ეს გადაღების ძალიან რთული დღე იყო.“ მისი პერსონაჟი სეიდი საკმაოდ აბსურდულია — სუსტი, მაგრამ უზარმაზარი ეგოთი. კირკმა ვინმეზე ხომ არ ააგო ეს როლი? „ლოს-ანჯელესში 10 წელი ვცხოვრობდი და უამრავ საინტერესო, გიჟურ, მშვენიერ და არც ისე კარგ ადამიანს შევხვდი,“ იცინის ის.
დრამის გაკვეთილების გარდა, კირკს იმპროვიზაცია მანამდე არ უცდია. „პირველი რამდენიმე დუბლი ძალიან ნერვიულად ჩაიარა. ყველა ეძებდა საკუთარ ადგილს და პერსონაჟს, მაგრამ ეს დიდ თავისუფლებას გაძლევდა, რადგან სცენარი არ გაკავებდა. ძალიან სახალისო იყო, რადგან არასდროს იცოდი, რას მოიფიქრებდი.“
ხანდახან ეს თავადაც უკვირდა. „[სეიდი] ტელეფონზე ყოფილ პარტნიორს ესაუბრება — იქ ცოტა სიმართლეც იყო ჩემი ყოფილი [მარშალთან] ურთიერთობიდან. პატარა დეტალები აქა-იქ. როცა ფილმს ვუყურებ, ვფიქრობ: ‘მგონი, იქ ერთი წამით შარლოტიც გამოვჩნდი.’“
ფილმში არის ფრაზა, სადაც სეიდი ამბობს, რომ სასოწარკვეთილია, ისევ აქტუალური გახდეს. ეს კირკსაც ხომ არ ეხება, კინოს კარიერის აღმავლობისა და დაღმასვლის ფონზე? „ეს მოდის იმ აზრიდან, რომ ‘ისეთი კარგი ხარ, როგორი ბოლო ფილმიც გაქვს’. თუ ფილმი ფესტივალებზე არ მოხვდა ან კონკრეტულ აუდიტორიას ვერ მიაღწია, შეიძლება ცოტა...“ ჩერდება. „რთული არ არის მუშაობა, რთულია უმუშევრობა.“ სწორედ ამიტომ ქმნის რაც შეიძლება მეტს თავად; წელიწადში ორ ფილმს იღებს საკუთარი პროდიუსერული კომპანიის მეშვეობით. ეს აუცილებელიც იყო ინდუსტრიაში, რომელიც, რბილად რომ ვთქვათ, ხშირად რთული აღმოჩნდა კირკისთვის.
კირკი, 34 წლის, აშშ-ში 18 წლის ასაკში გადავიდა, რადგან სჯეროდა, რომ მისთვის — მამისთვის ელექტრიკოსი, დედისთვის კი მზრუნველი — მეტი შესაძლებლობა იქნებოდა, ვიდრე ბრიტანულ კინო და ტელეინდუსტრიაში. „თუ რადაში არ გისწავლია, ან კონკრეტული ადგილიდან არ ხარ, ან გარკვეული აქცენტით არ ლაპარაკობ, თითქოს... არ გიყურებენ ზემოდან, მაგრამ განგსჯიან. მგონია, ამერიკაში ცოტა სხვანაირადაა. იქაც იგივე სახეებია, მაგრამ მაინც რჩება ადგილი და ახალ ადამიანებსაც უშვებენ.“
მსახიობობამ თავდაჯერებულობა შემმატა, ამბობს ის, თუ რატომ გადავიდა ასე ახალგაზრდამ აშშ-ში, რომ მსახიობად გაეკეთებინა კარიერა. ნაწილობრივ ეს მისი აუტიზმის გამოვლინებაცაა, ამბობს (ბავშვობაში დაუსვეს დიაგნოზი). „შიში ასე არ მესმოდა. იქნებ აუტიზმი რომ არ მქონოდა, არც წავიდოდი,“ ამბობს ის. თუმცა ამატებს, რომ „ცოტა გულუბრყვილოც ვიყავი, არ ვიცოდი, ვის უნდა ვენდო, ყველას სიტყვაზე ვენდობოდი.“ ცოტა ხანში ამბობს: „ბევრ ადამიანს ვენდობოდი, არასწორ ადამიანებსაც, და არ უნდა მენდო.“
აშშ-ში კარიერის დაწყების მცდელობისას კირკი სკანდალში გაეხვა, რომელიც საკმაოდ რთული და მრავალმხრივია — ერთ მხარეს სექსუალური შევიწროების ბრალდებებია, მეორე მხარეს კი გამოძალვის. ამ თემაზე ჩემთან არ უსაუბრია, რადგან მინიმუმ ორი კონფიდენციალურობის შეთანხმების პირობებში რჩება. თუმცა საჯარო ინფორმაციიდან ჩანს, რომ სკანდალში ინდუსტრიის ყველაზე გავლენიანი კაცები ფიგურირებენ.
კირკმა სცადა, გაეუქმებინა 2017 წელს ხელმოწერილი NDA (კონფიდენციალურობის შეთანხმება), კალიფორნიის კანონმდებლობის საფუძველზე, რომელიც ზღუდავს მსგავსი შეთანხმებების გამოყენებას სექსუალური შევიწროების ბრალდებების შემთხვევაში (მამაკაცებმა, რომლებიც საქმეში ფიგურირებენ, ბრალდებები უარყვეს და კირკთან ურთიერთობას ნებაყოფლობითად აფასებენ). როგორია ცხოვრება NDA-ს პირობებში? „ზოგადად რომ ვთქვათ,“ ფრთხილად ამბობს ის, „ჩემზე ბევრი რამ დაიწერა და უმეტესობა სიმართლეს არ შეესაბამება.“ ცხოვრებას აგრძელებს და სტაბილურად მუშაობს, ისე, რომ „ბევრმა ადამიანმა არც კი იცის ამის შესახებ. მაგრამ იმედი მაქვს, ოდესმე სიმართლის თქმის საშუალება მექნება.“
ჩვენ ვსაუბრობთ იმ დღეს, როცა კომიკოსი და მსახიობი რასელ ბრენდი გაუპატიურებისა და სექსუალური ძალადობისთვის გაასამართლეს. „ახლა უკვე იმუნიტეტი მაქვს,“ ამბობს კირკი, როცა კიდევ ერთი კაცის მხილებას ხედავს გასართობ ინდუსტრიაში. „ვფიქრობ, ჰო, კიდევ ერთი. კიდევ ბევრია ასეთი. ბევრი ფიქრობს, რომ ‘ვაინშტაინისა და ეპშტაინის ჩამოგდებით ყველაფერი დასრულდა’. მაგრამ კიდევ ბევრია, ვინც ყოველდღე აგრძელებს მსგავს ქმედებებს.“
საკუთარი ნამუშევრების შექმნამ კირკს კარიერაზე კონტროლი მისცა. ცოტა ხნის წინ დაასრულა კიდევ ერთი ფილმი მარშალთან — „დაცემა სპირალში“ (ის სცენარის ავტორი და პროდიუსერია, მაგრამ რეჟისორი არა), და იმედოვნებს, რომ გაგრძელება ექნება მათ 2024 წლის კრიმინალურ ფილმს „ჰერცოგინია“. მომავალ წელს კიდევ ერთ ფილმში მიიღებს მონაწილეობას, რომელსაც „ცოტა საკამათოს“ უწოდებს, თუმცა მეტს ვერ ამბობს, გარდა იმისა, რომ „როცა ნახავთ, იტყვით: ‘კარგი, საინტერესოა, რომ ამ როლში აიყვანეს.’“ ეს როლი მიიღო, როგორც ამბობს, „იმიტომ, რომ ნახეს ჩემი ნამუშევარი, რომელიც თავად შევქმენი. პროდიუსერობა აუცილებელია, რომ ის ისტორიები მოვყვე და ის გავაკეთო, რაც მინდა.“
