თეთრი სახლის ახალმა პრესმდივანმა, ქეითი ზაქარიამ, თანამდებობა დანიშვნიდან სულ ხუთ დღეში დატოვა. მისი წასვლის მიზეზად წარუმატებელი საჯარო გამოსვლები, პროფესიულ კვალიფიკაციასთან დაკავშირებული კითხვები და პრეზიდენტ დონალდ ტრამპის უკმაყოფილება სახელდება. თუმცა, ეს შემთხვევა თეთრი სახლის საკომუნიკაციო პოლიტიკის უფრო ფართო პრობლემასაც წარმოაჩენს.
ზაქარიასთვის გადამწყვეტი აღმოჩნდა პირველი, მხოლოდ 14-წუთიანი პრესკონფერენცია, რომელზეც მან ჟურნალისტების კითხვებს დამაჯერებლად ვერ უპასუხა. ვითარება კიდევ უფრო გაართულა ეჭვებმა, რამდენად ზუსტად წარმოაჩენდა იგი საკუთარ იურიდიულ კვალიფიკაციას. მომდევნო სატელევიზიო ინტერვიუებმაც მისი რეპუტაცია ვერ გამოასწორა.
ტრამპმა გადაწყვეტილება საჯაროდ, ირიბად გაახმოვანა. მისი თქმით, ზაქარიას ურჩია, დაფიქრებულიყო, ნამდვილად სჭირდებოდა თუ არა ეს სამსახური. მოგვიანებით კი აღნიშნა, რომ შესაძლოა, პრესმდივნის თანამდებობა მისთვის შესაფერისი არ ყოფილიყო.
რატომ აღმოჩნდა ერთი წარუმატებელი კვირა საკმარისი გათავისუფლებისთვის?
საქმე მხოლოდ ზაქარიას კომუნიკაციურ შეცდომებში არ არის. ტრამპის ადმინისტრაცია შუალედური არჩევნების წინ პოლიტიკური წნეხის ქვეშ იმყოფება. რესპუბლიკელთა ნაწილი პრეზიდენტის პოლიტიკისგან დისტანცირებას ცდილობს, თეთრ სახლს კი სკანდალებსა და მწვავე კითხვებზე პასუხის გაცემა უწევს.
ასეთ ვითარებაში პრესმდივნის მთავარი ამოცანა ადმინისტრაციის პოზიციების დაცვა, კრიზისების მართვა და პოლიტიკური გზავნილების კონტროლია. ზაქარიამ კი პირველივე დღეებში თავად შექმნა დამატებითი საკომუნიკაციო პრობლემა.
არსებობს კიდევ ერთი წინააღმდეგობაც: ტრამპი ხშირად თავად აკეთებს მოულოდნელ განცხადებებს და ცვლის ადმინისტრაციის საჯარო პოზიციებს. ეს პრესმდივნის საქმიანობას განსაკუთრებით ართულებს, რადგან მას ზოგჯერ პრეზიდენტის ისეთი გადაწყვეტილებების განმარტება უწევს, რომელთა შესახებაც წინასწარ არაფერი იცის.
ზაქარიას გათავისუფლება აჩვენებს, რამდენად მაღალია პოლიტიკური კომუნიკაციის ფასი ტრამპის ადმინისტრაციაში: პრესმდივანს მოეთხოვება პრეზიდენტის გზავნილების ეფექტიანად დაცვა, მაშინაც კი, როდესაც თავად პრეზიდენტი ართულებს მათ თანმიმდევრულ კომუნიკაციას.
შედეგად, ტრამპმა თავიდან მოიშორა წარუმატებელი პრესმდივანი, მაგრამ არ მოუგვარებია მთავარი პრობლემა: როგორ უნდა მართოს თეთრმა სახლმა პოლიტიკური კომუნიკაცია მაშინ, როდესაც მისი ყველაზე არაპროგნოზირებადი სპიკერი თავად პრეზიდენტია?
