თავდაპირველად თავად არტისტის მიერ ინტერნეტში გაჟონილი Christine and the Queens-ის მეხუთე ალბომი Hopecore გამოვიდა ახალი სახელით – რაჰიმ რედკარი (Rahim Redcar) (ახლა ის კვლავ Christine and the Queens-ის სახელით გამოსცემს მუსიკას და საკუთარ თავს Chris-ს უწოდებს). Hopecore-მა უარი თქვა მისი ადრეული წლების დახვეწილ პოპზე და აირჩია ლოუფაი, უხეშად მოხაზული ხმოვანი ესკიზები, ხოლო ეს ცვალებადი გახსნის ტრეკი აგებულია რიკოშეტივით დრამის რიტმებზე, რომლებიც საბოლოოდ ლაზერივით სინთეზატორებით იხსნება.

ლეიბლის მიმართ უკმაყოფილმა, დედის გარდაცვალებით დამწუხრებულმა და გულგატეხილმა, მან გამოუშვა მესამე ალბომი Redcar les adorables étoiles (prologue), რომელიც სევდით იყო გაჟღენთილი. ორ კვირაში შექმნილი სიმღერები ხშირად დაუმუშავებლად ან მნიშვნელოვანი ელემენტების – მაგალითად, ქოროსის – გარეშე ჟღერდა, თუმცა დახვეწილი Je te vois enfin აშკარა გამორჩეულია, მთლიანად სლინკი 80-იანების სინთ-პოპის სტილში.

თუ 2014 წლის სადებიუტო ალბომი Chaleur humaine ნელა ანთებული, ტაქტილური და თბილი იყო, მისმა მომდევნო, მაიკლ ჯექსონის გავლენით შექმნილმა Chris-მა კი უშუალო, ძლიერი და ოფლიანობის შეგრძნება დატოვა. ამ წამყვან სინგლში, რომელშიც მონაწილეობს ამერიკელი ფანკ ექსპერიმენტატორი Dām-Funk, Chris თამაშით ებრძვის გენდერულ ნორმებს Chic-ის სტილის გიტარის რიფებსა და თითის ჩაწკაპუნების რიტმზე.

„მე არასდროს მქონდა ეს რწმენა საკუთარ თავში / რომ შემეძლო ვყოფილიყავი ის კაცი“ – ასე იწყება Hopecore-ის ყველაზე პოპური მომენტი, რომელიც, მიუხედავად იმისა, რომ ტექსტურად სექსუალობასა და გენდერულ იდენტობას იკვლევს დაუღალავ ტრანს-ბითზე, მაინც შედარებითია. ის, რომ ეს უცნაურად ამაღელვებელია – „fefefafa“-ს დასასრულის მანტრა ჯადოსნურ ინვოკაციას ჰგავს – ბევრს ამბობს Chris-ის უნარზე, გააოცოს მსმენელი.

Chaleur humaine-ის ბრწყინვალება იმაში მდგომარეობდა, რომ ის ტრადიციულ პოპ თემებს – სიყვარულს, გულგატეხილობას, მარტოობას – უფრო დახვეწილი ხედვით წარმოაჩენდა. Narcissus Is Back-ში, რომლის ბირთვსაც ძვლებამდე ჩამწვდომი ბასის დარტყმა წარმოადგენს, მომავალი ყოფილი შეყვარებული მოთავსებულია ამავე სახელწოდების ბერძნული მითის კონტექსტში: კაცი, რომელიც საკუთარ გამოსახულებაზე იმდენად შეპყრობილია, რომ საკუთარ თავს კოცნის.

პროდიუსერ მურა მასას (Mura Masa) სტუმრებით სავსე სადებიუტო ალბომის ამ მშვიდი გამორჩეულ ტრეკში Chris თავისი ხმის სხვადასხვა ელფერებს ატარებს ბურბულივით ფოლადის პანების გაფორმებებსა და მოულოდნელ ბრექბიტის ფრაგმენტებში. ტექსტუალურად, სიმღერა სასტიკად პირდაპირია ურთიერთობის კვლევაში, რომელიც ნდობაზეა აგებული, მაგრამ თანდათან იშლება.

Christine and the Queens-ის სახელით, Chris-ის აუტსაიდერობა თანდაყოლილია, ეს ფსევდონიმი ხომ იმ დრეგ ქუინებს მიუთითებს, რომლებმაც მას ნუგეში მისცეს. ამ ნელა მოძრავ ტრეკში იზოლაცია აშკარად ჩანს, თუმცა ყოველი „ever ever“-ით სიმღერის კოდაში იგრძნობა დემონების განდევნის მცდელობა, როცა მათ პირდაპირ თვალებში უყურებს.

დამანგრეველი მწუხარებითა და ტონი კუშნერის ეპიკური 1991 წლის პიესით Angels in America შთაგონებულმა Chris-მა 2023 წლის ეპიკურ, მადონასთან ერთად შექმნილ ალბომში Paranoïa, Angels, True Love ხმოვანი მაუსოლეუმები შექმნა. A Day in the Water ტბაზე ნისლივით ციმციმებს, როცა Chris თავს უფრო დიდ ძალას უძღვნის, მოშორებით იმ პრობლემებისგან, რომლებიც სხვაგან ბობოქრობს.

ისევე როგორც What’s-her-face-ში, Chris The Walker-ში გაუცხოებასა და სხვაობას იკვლევს. ის ამაყად წევს ნიკაპს მათკენ, ვინც უყურებს და მაშინვე ცნობს დაბნეული უცნობების თავაზიან, „არ მომიახლოვდე“ ღიმილს. ხანდახან სასტიკი ტექსტები მუსიკას ეწინააღმდეგება, რომელიც ლამაზ ცენტრალურ მელოდიას 80-იანების დრამებითა და სინთეზატორის დეტალებით ამძაფრებს.

მიუხედავად იმისა, რამდენად საინტერესოა Chris-ის შინაგანი დემონების კვლევა სულ უფრო ჩახლართულ ხმოვან პეიზაჟებზე, ამაღელვებელია მისი უშუალობა ფრანგ დისკოს პიონერ სერონთან (Cerrone) თანამშრომლობაში. მათი 2025 წლის ამავე სახელწოდების EP-დან აღებული Catching Feelings-ში Chris მღერის სიტყვას „dickheads“ სრულყოფილად რეკონსტრუირებულ ადრეული 80-იანების პოპ ჰიტზე.

თავდაპირველად 2014 წელს საფრანგეთში გამოცემული Chaleur humaine შემდეგ წელს ხელახლა გამოიცა შეცვლილი ტრეკლისტით, რომელშიც ეს ახალი სიმღერაც შევიდა. სირცხვილით, სილამაზითა და კლაუს ნომით შთაგონებული, ეს ლამაზი, დარტყმული ბალადაა, სადაც მაიკ ჰადრეასის ემოციურად დატვირთულ ვოკალს კანკალებადი სიმებიანი სექცია და Chris-ის უსიტყვო კოდა ამაგრებს.

Chris თავის უახლეს წარსულს ებრძვის 80-იანების გადამეტებული პაუერ-ბალადის საკუთარ ვერსიაში. „ეს ჰგავს ფილმს, რომელსაც სხვა ვარსკვლავი თამაშობს / გულწრფელად რომ ვთქვა, ის უცხოა“, მღერის ის, რითაც საკუთარ გენდერულ ტრანზიციასა და მოულოდნელი პოპულარობის შედეგებს ეხება. მუსიკალური ფონიც დრამატულობას ამძაფრებს, როცა აფრიალებული სინთეზატორის აკორდები და გადაჭარბებული გიტარის რიფები მის გარშემო ეჯახება ერთმანეთს.

მძიმე მარტოობის პერიოდში დაწერილი, სწრაფი Doesn’t Matter გარკვეულ გზას გადის. ბნელი პერსონაჟებით („დაუკავშირებელი ადამიანები, შიშველი ხელებით“) და სუიციდის ფიქრებით სავსე თავით, სიმღერის ბოლოს Chris სიხარულისკენ მიილტვის, მოუწოდებს მათ, ვინც სინათლე იპოვა, რომ მას ჩაეჭიდონ. როგორც Chris-ის ყველა საუკეთესო სიმღერაში, თემატური სირთულე პოპის ბრწყინვალებას ერწყმის.

პოპის სრულყოფილების კიდევ ერთი მაგალითი მოულოდნელი წყაროდან Paradis perdus-ის სახით მოდის. მიუხედავად იმისა, რომ ვერსები აღებულია კრისტოფის (Christophe) და ჟან-მიშელ ჟარის (Jean-Michel Jarre) მიერ პროდიუსირებული 1973 წლის ფრანგული სიმღერიდან, ქოროსი ინტერპოლირებულია ქანიე ვესტის (Kanye West) 2008 წლის სინგლიდან Heartless. ვერსების სევდა, სადაც დაღამებული ვარსკვლავი გლოვობს, იდეალურად ერწყმის ვესტის „ყველაზე ცივი ამბის“ გრანდიოზულ სევდას.

2020 წლის თებერვალში, გლობალურ ლოქდაუნამდე რამდენიმე კვირით ადრე გამოცემულმა გულგატეხილმა EP-მ La vita nuova Chris-ის მოქნილი ფიზიკურობა თითქოს პარალიზებული დატოვა. მსხვილი სინთ-ბასით გამსჭვალული და ვოკალური ყვირილების ფრაგმენტებით გაფორმებული ეს საშიში ბოპი ეგოისტ შეყვარებულს ეხება, რომელსაც რაღაც ისეთი უნდა, რაც არ არსებობს.

ბრიუს სპრინგსტინის გამარტივებული მელოდიებითა და არტურ რასელის სევდიან-ბედნიერი მიქსით შთაგონებული 5 Dollars იკვლევს არტისტსა და მომხმარებელს შორის რთულ ურთიერთობას: იმგვარ სიყვარულს, რომელსაც ფული ყიდულობს. როგორც მეორე ალბომ Chris-ის უმეტეს ნაწილში, მუსიკა დაჭიმული და მოქნილია, თუმცა სიმღერის ცაში აფრენილი ქოროსით სუფთა ჰაერის ნაკადი შემოდის.

ჩარლი და Chris აერთიანებენ თავიანთ შესაბამის ჟღერადობებს – უხეშ, მეტალიკ აგიტპოპსა და დეკადენტურ, ტალღოვან ფანკს – ამ თეძოსამოძრავებელ ოდაში დამანგრეველი შფოთვისადმი. სანამ ჩარლი თავის ვერსში საშინელ სარკეების კედელს ქმნის, Chris სრულ პარანოიაში გადადის – ყველგან მძაფრი მზერა და ჩურჩული. ქოროსში დაძაბულობა ოდნავ იშლება, მაგრამ მთლიანად ეს ორი ადამიანი ჰგავს, თითქოს ლითონის ყუთიდან გამოსვლას ცდილობენ.

იოჰან პახელბელის ბაროკოს ჰიტ Canon in D-ზე აგებული და ბიორკით შთაგონებული მონუმენტური Full of Life კვლავ მწუხარებას ებრძვის, თუმცა ამჯერად მისი საფუძველი იმ სიცოცხლისუნარიანობით მყარდება, რომელიც დიდ დანაკარგს შეიძლება მოჰყვეს. ისეა ჩაწერილი, თითქოს ტაძრის შუაგულში დგას, Chris-ის ხმა ცაში ადის და ფართოვდება, ხშირად ამოსუნთქულ სიმებიანებთან ერთად.

სიმღერა, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა Christine and the Queens-ისთვის, როცა მან ის წვიმაში, ბრექსიტის შემდგომ გლასტონბერიზე 2016 წელს შეასრულა. დამამშვიდებელი ბალზამი განსხვავებულობის, ექსცენტრულობისა და ჰომოგენიზაციის წინააღმდეგ, ის იმედის იდეალურ კუნძულად ჩანდა, რომელსაც უნდა ჩაეჭიდო. ქოროსის მანტრაში რაღაც ბრწყინვალედ მარტივია: „მე სინამდვილეში კარგად ვარ / რა ვქნა, თუ ვიხრები“.

ემოციურად სკალპელივით მკვეთრი და მაინც საოცრად მსუბუქი People, I’ve Been Sad არის Christine and the Queens თავის პიკში. გამოშვებული პანდემიამდე ცოტა ხნით ადრე, როცა ყველა საკუთარ სევდაში ჩაიკეტა, სიმღერა თვითანალიზს ანიჭებს უპირატესობას, ვიდრე თვითშეწუხებას. სინანული, ოჯახური ტრავმა და იზოლაცია აქ ლამაზ აღსარებად გარდაიქმნება. მუსიკალურად, მისი ნათელი სინთები, ნელი ტემპი და ემპათიური სიმებიანი სექცია ქმნის მდიდარ სევდას, რომელიც თითქოს სხვა სამყაროში გადაგიყვანს.